คนทรยศในกลุ่มผู้คุมกฎ

คมดาบเวทมนตร์สีครามสะท้อนเงาของร่างสูงโปร่งที่ยืนขวางกั้นระหว่างเรย์กับซีคไว้ได้อย่างพอดิบพอดี กลิ่นอายความตายและกลิ่นอายอเวจีที่แผ่ออกมาจากตัวของผู้มาใหม่ ทำให้บรรยากาศภายในห้องโถงผู้คุมกฎระดับสูงสั่นสะเทือนจนผนังศิลาแกร่งเกิดรอยร้าวเป็นทางยาว "คิดจะปิดงานกันลำพังโดยไม่บอกกล่าวรุ่นพี่อย่างฉัน มันใจร้ายไปหน่อยไหมครับ... คุณซีค" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้าแหย่เอ่ยขึ้น พร้อมกับที่เจ้าของร่างนั้นค่อยๆ หันกลับมามอง ประกายตาสีเพลิงคมกริบใต้เรือนผมสีเทาควันบุหรี่กวาดมองสำรวจเรย์ที่กำลังหอบหายใจน้อยๆ อยู่ในอ้อมแขนของซีค มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นอย่างมีความหมาย รอยยิ้มนั้นไม่ใช่รอยยิ้มที่เป็นมิตร แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่เจอเหยื่อชิ้นโอชะ เรย์ขมวดคิ้วมุ่น สัญชาตญาณนักฆ่าและเกมเมอร์อัจฉริยะกรีดร้องเตือนภัยทันทีว่าผู้ชายคนนี้อันตรายยิ่งกว่ามอนสเตอร์ระดับบอสในดันเจี้ยนชั้นลึกเสียอีก ร่างเพรียวพยายามจะขยับตัวถอยหลังเพื่อเว้นระยะห่าง แต่ทว่า... วงแขนแข็งแกร่งของซีคที่โอบเอวเขาอยู่กลับกระชับแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่แนบอยู่ตรงสะโพกไม่ได้คลายออกแม้แต่น้อย ซีคยังคงนิ่งสงบ เยือกเย็น และแววตาคู่คมสีรัตติกาลกำลังจ้องมองผู้มาใหม่ด้วยความเย็นชาที่พร้อมจะแช่แข็งทุกสรรพสิ่งในรัศมีสามเมตร "แวน... นายไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายคำสั่งของฉัน" ซีคเอ่ยเสียงเรียบ น้ำเสียงราบเรียบแต่กดดันจนอากาศรอบตัวแทบจะกลายเป็นของแข็ง ชายหนุ่มนามว่า "แวน" หัวเราะในลำคอเบาๆ เขาไม่ได้สะทกสะท้านต่อออร่ากดดันระดับผู้คุมกฎสูงสุดเลยแม้แต่น้อย กลับกัน ร่างสูงโปร่งก้าวเข้ามาใกล้เรย์และซีคอีกหนึ่งก้าว ดวงตาสีเพลิงคู่นั้นจ้องมองใบหน้าหวานที่ขึ้นสีเรื่อจากการปะทะคารมเมื่อครู่ด้วยความสนใจอย่างออกนอกหน้า "คำสั่งเหรอครับ? หึ... แต่สิ่งที่ฉันเห็นเมื่อครู่ มันดูเหมือนเด็กดื้อกำลังจะถูกลงโทษมากกว่านะ แถมคนที่ลงโทษก็ดันเป็นท่านผู้คุมกฎผู้ไร้หัวใจซะด้วยสิ... น่าสนุกเป็นบ้า" แวนพูดพลางเอียงคอเล็กน้อย สายตาคมกริบกวาดมองเรย์ตั้งแต่หัวจรดเท้า "ว่าแต่... นักโทษตัวแสบคนนี้สินะครับ ที่ทำให้ระบบดันเจี้ยนนิรันดร์ปั่นป่วนไม่เว้นแต่ละวัน ตัวจริงน่ารักกว่าในรายงานตั้งเยอะนี่นา" "หุบปากซะ" เรย์สวนกลับทันควัน นัยน์ตาสีอำพันฉายแวววาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ เขาเกลียดสายตาแบบนั้น สายตาที่มองคนอื่นเหมือนเป็นของเล่นสนุกๆ "ถ้ายังไม่อยากให้ดาบในมือฉันไปฝังอยู่กลางอกนาย ก็ถอยไปซะ" "อุ๊ย... ดุจังเลยครับ" แวนแสร้งทำเป็นยกมือขึ้นยอมแพ้ แต่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์กลับกว้างขึ้นกว่าเดิม "แต่ระวังหน่อยนะครับคุณนักโทษ... การทำตัวพยศต่อหน้าผู้คุมกฎน่ะ มันอาจจะทำให้คุณโดน 'ลงโทษ' หนักกว่าเดิมนะ... เหมือนอย่างที่รุ่นพี่ซีคกำลังจะทำเมื่อกี้ยังไงล่ะ" บรรยากาศในห้องโถงตึงเครียดขึ้นมาจนแทบหายใจไม่ออก เรย์รู้สึกได้ถึงไอความร้อนที่แผ่อשออกมาจากร่างของซีคที่ยืนซ้อนหลังอยู่ อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนน่าใจหาย ซีคไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก แต่แรงกดดันมหาศาลที่ถูกปลดปล่อยออกจากร่างสูงใหญ่ของซีค ทำให้แวนต้องหุบยิ้มลงเล็กน้อย "แวน นายข้ามเส้นแล้ว" ซีคเอ่ยเตือน เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน ความอดทนของผู้คุมกฎหนุ่มกำลังจะหมดลง "ผมก็แค่แวะมาทักทายรุ่นน้อง... เอ้ย รุ่นพี่สิครับ" แวนยักไหล่ ยอมถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างจำใจ แต่สายตายังคงพราวดระยับด้วยความสนุกสนาน "อีกอย่าง... ท่านผู้นำฝ่ายบริหารส่งผมมาตรวจสอบความเรียบร้อยต่างหากล่ะครับว่า... คุณผู้คุมกฎผู้เคร่งครัดคนนี้ จะจัดการกับ 'ความผิดพลาด' ชิ้นนี้ยังไง ไหวรึเปล่า หรือว่า... กำลังหลงเสน่ห์นักโทษจนปฏิบัติหน้าที่บกพร่องกันแน่?" คำพูดกระเซ้าเย้าแหย่นั้นจี้ใจดำเข้าอย่างจัง เรย์รู้สึกได้ถึงความตึงเครียดของกล้ามเนื้อบริเวณเอวที่ซีคสัมผัสอยู่ มือหนาของซีคเผลอบีบเข้าที่เอวของเขาแน่นขึ้นจนรู้สึกเจ็บนิดๆ แต่เรย์ไม่มีทางแสดงความอ่อนแอออกมาให้ไอ้ตัวป่วนคนใหม่นี่เห็นเด็ดขาด "เรื่องของฉัน ไม่จำเป็นต้องมารายงานให้คนนอกอย่างนายรู้ ไสหัวไปซะ" ซีคตวาดกร้าว ความเยือกเย็นที่เคยมีพังทลายลงชั่วขณะเมื่อถูกจี้จุดสำคัญ "โอho... เดือดขนาดนี้ แสดงว่าที่ผมพูดมันจริงสินะครับ" แวนหรี่ตาลง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เปลี่ยนเป็นแววตาวิเคราะห์ที่คมกริบขึ้น "น่าสนใจ... น่าสนใจจริงๆ ดูท่าทางเกมกระดานรอบนี้ คงจะไม่ได้น่าเบื่ออย่างที่คิดแล้วล่ะสิ" แวนหันกลับมามองเรย์อีกครั้ง ส่งยิ้มมุมปากให้หนึ่งทีอย่างมีความหมาย ก่อนจะสะบัดผ้าคลุมสีดำสนิทแล้วก้าวถอยหลังเข้าสู่เงาสลัวของประตูทาง1ที่เปิดอ้างว้างไว้ "ไว้เราคงได้คุยกันยาวๆ นะครับ... คุณนักโทษ" สิ้นเสียงหัวเราะเยือกเย็น ร่างของแวนก็กลืนหายไปกับความมืดมิดอย่างไร้ร่องรอย ราวกับว่าเขาไม่เคยมีตัวตนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่แรก ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายอเวจีจางๆ และบรรยากาศที่อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เรย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ ด้วยความโล่งอก แต่ทว่าความตึงเครียดภายในห้องไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย เขารู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รินรดอยู่บริเวณต้นคอ มือหนาของซีคที่ยังคงโอบกอดเขาไว้ ค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาสัมผัสที่ปลายคางเรียว บังคับให้เรย์ต้องหันกลับไปสบตากับนัยน์ตาสีรัตติกาลที่ตอนนี้กำลังลุกโชนด้วยอารมณ์บางอย่างที่อ่านไม่ออก "มองอะไรเล่า... ปล่อยได้แล้วมั้ง" เรย์กระซิบเสียงลอดไรฟัน พยายามเบือนหน้าหนีสายตาคู่นั้นที่ทรงพลังเกินกว่าจะจ้องนานๆ "อย่าไปมองมัน" ซีคสั่งเสียงเข้ม น้ำเสียงจริงจังจนเรย์ต้องชะงัก "แวนไม่ใช่คนที่จะเล่นด้วยได้ง่ายๆ... และฉันไม่ชอบให้ใครมามองนายด้วยสายตาแบบนั้น" เรย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบไปกับน้ำเสียงและคำพูดที่แฝงความหวงแหนอย่างเปิดเผยนั้น รอยยิ้มเยาะผุดขึ้นที่มุมปากของเกมเมอร์ตัวแสบเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหว "หึงรึไงครับ... ท่านผู้คุมกฎ?" ซีคไม่ตอบคำถามนั้น ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีอำพันของเรย์ นิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากมนออกให้อย่างเบามือ สัมผัสที่อ่อนโยนขัดกับบรรยากาศดุเดือดเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง "ฉันไม่ได้หึง..." ซีคกระซิบแผ่วเบา ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้ามาใกล้จนริมฝีปากแทบจะชิดกัน "...แต่ฉันเป็นคนหวงของ นายเป็นของฉัน... เข้าใจไหม?" คำพูดที่เอาแต่ใจและแฝงความเผด็จการนั้นทำเอาเรย์หน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที หัวใจเต้นรัวระรัวยิ่งกว่าตอนสู้กับบอสซะอีก มือเรียวเตรียมจะยกขึ้นผลักอกอีกฝ่าย แต่มือกำลังจะถึงตัว ซีคก็รวบข้อมือทั้งสองข้างของเขาไว้ตรึงกับลำตัวอย่างรวดเร็ว "จะทำอะไร... อื้อ!" คำพูดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อซีคมอบจูบหนักหน่วงลงมาปิดริมฝีปากของเขาโดยไม่ทันตั้งตัว จูบที่เต็มไปด้วยความหวงแหน ความร้อนรุ่ม และอารมณ์ที่ค้างคาจากเหตุการณ์เมื่อครู่ถูกถ่ายทอดผ่านรสสัมผัสที่ดุดันแต่แฝงความหวานล้ำจนเรย์แทบละลายคาอ้อมแขน ในขณะที่ทั้งคู่กำลังเคลิบเคลิ้มไปกับรสจูบอันเร่าร้อน ทันใดนั้นเอง... เสียงปรบมือเบาๆ สามครั้งก็ดังขึ้นจากมุมมืดของระเบียงด้านนอกหน้าต่าง *แปะ... แปะ... แปะ...* เรย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบผลักอกซีคออกสุดแรงเกิด ซีคเองก็ชะงักและหันขวับไปมองยังต้นเสียงด้วยแววตาวาวโรจน์ ที่ริมขอบหน้าต่างหินอ่อน เงาดำทะมึนของใครบางคนกำลังยืนพิงกรอบหน้าต่างอยู่ แสงจันทร์สาดส่องลงมาทำให้เห็นใบหน้าครึ่งซีกที่สวมหน้ากากครึ่งหน้า และรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่ซ่อนอยู่ภายใต้เงาจันทร์ "ขอโทษที่ขัดจังหวะความสุขอีกรอบนะครับ..." เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "แต่ดูเหมือนว่า... พวกคุณกำลังจะมีแขกไม่ได้รับเชิญชุดใหญ่มาเยือนที่หน้าประตูชั้นใต้ดินแล้วล่ะครับ... ท่านผู้คุมกฎ" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางฝ่าด่านดันเจี้ยนเดือดๆ ไปด้วยกันนะครับ! — ชาโดว์ฮันเตอร์