จับได้คาหนังคาเขา

กลิ่นอายจางๆ ของเครื่องเทศตากแห้งและกระดาษเก่าวินเทจในห้องเก็บของกว้างขวาง ลอยอบอวลอยู่รอบตัว ทว่าบรรยากาศกลับอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เมื่อระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่ถูกลดทอนลงเหลือเพียงศูนย์ รณกรสัมผัสได้ถึงไออุ่นแผ่วเบาที่แผ่ซ่านมาจากแผ่นอกแกร่งของคนที่ตรึงเขาไว้กับชั้นวางของ มือเรียวพยายามออกแรงดันลาดไหล่กว้างนั้นออก แต่เชฟคิรินกลับนิ่งราวกับรูปปั้นหินสลัก ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเขา คล้ายกำลังค้นหาความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มกวนประสาทนั้น "ปล่อยผมได้แล้วมั้งครับเชฟ หรือติดใจบรรยากาศในห้องเก็บของจนไม่อยากออกไปรับแขกข้างนอกกันแน่" รณกรเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงพยายามรักษาความราบเรียบเอาไว้ให้มากที่สุด แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวผิดจังหวะด้วยความตื่นตัวก็ตาม "ปากเก่งไม่เปลี่ยน... ทั้งที่ตอนนี้ตัวคุณเองกำลังจนมุมอยู่แท้ๆ" คิรินโน้มใบหน้าลงมาอีกนิด กระซิบชิดริมหูกvของอีกฝ่าย น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบทว่าแฝงความเย้าแหย่ไว้อย่างแนบเนียน "แฟลชไดรฟ์ในเสื้อของคุณ มันมีค่าพอที่จะแลกกับการเข้ามาเดินสำรวจในเขตหวงห้ามของผมขนาดนั้นเลยเหรอครับ คุณนักสืบ" รณกรชะงักไปเล็กน้อยแต่ยังคงรักษาสีหน้าไว้ได้เป็นอย่างดี ปลายนิ้วเรียวแกล้งขยับตัวเล็กน้อยเพื่อให้แฟลชไดรฟ์เจ้าปัญหาขยับแนบชิดยิ่งขึ้นไปอีกเพื่อเป็นการยั่วเย้า "ถ้าผมบอกว่ามันคือสูตรลับการทำอาหารของคุณที่ผมบังเอิญไปเจอเข้าล่ะครับ คุณจะเชื่อผมไหม" "สูตรอาหารผมไม่ได้เก็บไว้ในนั้นหรอกครับ..." คิรินเอ่ยเสียงพร่า ดวงตาคู่คมพินิจมองริมฝีปากที่กำลังเถียงฉอดๆ นั้นด้วยประกายตาวาววับที่คาดเดาไม่ได้ "แต่ถ้าคุณอยากรู้ว่าผมซ่อนอะไรไว้นอกจากสูตรอาหาร... ลองก้าวเข้ามาใกล้กว่านี้อีกนิดสิครับ ผมยินดีเปิดเผยทุกอย่างให้คุณดูด้วยตัวเอง" บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่ตึงเครียดและอบอวลไปด้วยเคมีที่พุ่งพล่านจนน่ากลัว รณกรเม้มริมฝีปากเข้าหากันอย่างใช้ความคิด สมองส่วนวิเคราะห์ประมวลผลความเสี่ยงอย่างรวดเร็ว แม้ภายนอกจะดูเหมือนเขากำลังถูกต้อนจนจนมุม แต่ในมุมมองของนักสืบมือฉกาจ การประจันหน้าในระยะประชิดแบบนี้แหละ คือจังหวะที่ข้อมูลสำคัญที่สุดมักจะหลุดออกมาจากปากของเป้าหมาย "ข้อเสนอของคุณน่าสนใจไม่น้อยเลยนะครับเชฟ แต่ติดตรงที่ผมไม่ชอบเล่นเกมตามกติกาของใคร โดยเฉพาะกับคนที่ไม่ยอมเปิดเผยความจริงทั้งหมดตั้งแต่แรก" รณกรเงยหน้าสบตากลับอย่างไม่เกรงกลัว รอยยิ้มท้าทายผุดขึ้นที่มุมปาก "ถ้าอยากให้ผมยอมรับข้อเสนอ คุณคงต้องแสดงความจริงใจมากกว่าการมาดักปล้นกลางห้องเก็บของแบบนี้" คิรินหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่ทุ้มต่ำและทรงเสน่ห์จนน่าหมั่นไส้ มือหนาที่ตรึงเอวบางไว้เลื่อนขึ้นมาสัมผัสกรอบหน้าคมคายแผ่วเบา ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยไล้ริมฝีปากอิ่มอย่างถือวิสาสะ สัมผัสอุ่นร้อนนั้นทำให้รณกรเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "คุณนี่มัน... ดื้อด้านเสียจริงนะรณกร" คิรินเอמהเสียงกระซิบแผ่วเบาราวกับเสียงถอนหายใจ ความเยือกเย็นก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความร้อนรุ่มที่เจ้าตัวพยายามควบคุมไว้อย่างยากลำบาก "รู้ตัวไหมครับว่าการทำตัวเป็นแมวขโมยแบบนี้ มันทำให้ผมอยากจะขังคุณไว้ที่นี่... แบบถาวร" "ระวังคำพูดหน่อยครับเชฟ..." รณกรเอ่ยเสียงลอดไรฟัน แม้ใบหน้าจะเริ่มขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความเคอะเขินที่ถูกรุกหนัก แต่วาจาก็ยังคงไม่ยอมแพ้ "คนพูดมักจะไม่ได้ทำเสมอไปหรอกนะครับ" "งั้นเรามาลองดูกันไหมล่ะครับ ว่าผมพูดจริงหรือแค่ขู่" คิรินโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากแทบจะแนบชิดกัน ความเงียบงันภายในห้องเก็บของทำให้เสียงลมหายใจของทั้งคู่เด่นชัดขึ้น ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังจะก้าวข้ามเส้นบางๆ ไปสู่ความลึกซึ้งที่มากกว่าเดิมนั้น... กริ๊ก! เสียงกลอนประตูด้านนอกถูกบิดหมุนอย่างกะทันหัน พร้อมกับแสงไฟสว่างวาบที่ลอดผ่านร่องประตูเข้ามาขัดจังหวะความเป็นส่วนตัวของคนทั้งคู่ในเสี้ยววินาทีวิกฤต! "เชฟคิรินคะ อยู่ข้างในหรือเปล่าคะ พอดีลูกค้าทางโซนหลักกำลังตามหาตัว..." เสียงหวานใสของพนักงานสาวคนสนิทดังแทรกเข้ามา พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่กำลังก้าวใกล้เข้ามาเรื่อยๆ คิรินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ที่ถูกขัดจังหวะอย่างไม่รู้กาลเทศะ ทว่ารณกรกลับได้สติและใช้จังหวะชุลมุนนี้ดันอกแกร่งออกสุดแรง พร้อมกับพุ่งตัวหลบไปซ่อนหลังลังไม้ลังใหญ่อย่างคล่องแคล่วว่องไว ดวงตาคมกริบส่งยิ้มเยาะเย้ยมาให้จากมุมมืด พร้อมกับชูแฟลชไดรฟ์ในมือให้ดูเป็นรอบสุดท้ายก่อนจะพุ่งตัวออกทางประตูด้านหลังที่เชื่อมต่อไปยังสวนหย่อมอย่างรวดเร็ว คิรินมองตามเงาร่างโปร่งที่หายลับไปในความมืดด้วยความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความหงุดหงิดและรอยยิ้มมุมปากที่จุดประกายขึ้นอย่างคาดไม่ถึง ดวงตาคมทอประกายล้ำลึกขณะมองตามทิศทางที่คนตัวแสบหนีไป "แสบนักนะรณกร... แล้วเราจะได้เห็นดีกัน" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ