ศึกกลางห้างร้าง

"พ่อ... นั่นพ่อจริงๆ หรือครับ?" ผมถามออกไป เสียงของผมสั่นพร่าไม่ต่างจากสัญญาณ Wi-Fi ในจุดอับสายตา กลิ่นสาบสางที่ผสมปนเปกับกลิ่นโอโซนจากแผงวงจรช็อตฟิวส์โชยเข้าจมูกจนแสบตา ชายตรงหน้า—ผู้ที่เป็นทั้งจุดเริ่มต้นของความทรงจำและสาเหตุที่ทำให้ผมต้องกลายเป็น 'หมอผีไอที'—ไม่ได้ตอบคำถาม เขามีเพียงรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว ดวงตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้กลายเป็นจอภาพ LED สีแดงก่ำที่กะพริบถี่ๆ เหมือนบั๊กของซอฟต์แวร์ที่กำลังรวน "ก้อง... อย่าเข้าไปใกล้นะ!" เสียงของฟ้าใสตะโกนก้องมาจากอีกฝั่งของโถงทางเดินห้างร้าง เธอกำลังกางแผ่นยันต์กันผีรุ่นอัปเกรดที่เคลือบด้วยนาโนคาร์บอน แต่ดูเหมือนสมุนของลัทธิในชุดคลุมสีเทาเข้มห้าคนกำลังล้อมกรอบเธอไว้ พวกมันแต่ละคนถือไม้เท้าที่หัวไม้ติดแผงวงจรคล้ายเครื่องส่งสัญญาณคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า มันไม่ใช่เวทมนตร์โบราณ แต่มันคือไสยศาสตร์ประยุกต์ที่พวกมันใช้ 'แฮ็ก' พลังงานวิญญาณให้กลายเป็นอาวุธสงคราม "อย่าขัดจังหวะการพบปะครอบครัวสิครับคุณหนู" ชายที่รูปร่างหน้าตาเหมือนพ่อผมขยับตัว เสียงของเขาเป็นเสียงสังเคราะห์ที่ซ้อนทับกันหลายชั้น "ก้อง ลูกพ่อ... มาร่วมเป็นส่วนหนึ่งของเมนเฟรมที่สมบูรณ์แบบเถอะ โลกกายภาพมันเก่าไปแล้ว อัปโหลดจิตวิญญาณของลูกเข้ามาสิ" เขายื่นมือที่มีสายเคเบิลระย้าออกมา ผมตัดสินใจควักเครื่อง 'Spirit Detector Pro' ออกมาปรับจูนค่าความถี่ให้เป็นย่านความถี่วิญญาณระดับสูง มืออีกข้างคว้า 'USB รีดวิญญาณ' ที่ผมประดิษฐ์ขึ้นเองด้วยความเหนื่อยยาก "พ่อผมตายไปตั้งแต่สิบปีก่อน คนที่ยืนอยู่ตรงนี้ก็แค่บอตที่ถูกรันด้วยอัลกอริทึมเฮงซวยของไอ้ผีเบอร์ 404 เท่านั้นแหละ!" ผมตวาดกลับพร้อมกับกดปุ่ม 'Execute' บนแท็บเล็ต แสงสีฟ้าพุ่งออกจากเครื่องสแกน กลายเป็นตาข่ายดิจิทัลที่ขึงกั้นระหว่างผมกับมัน การปะทะเริ่มต้นขึ้นทันที สมุนของลัทธิพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วผิดมนุษย์ พวกมันไม่ใช่ผีตายโหงทั่วไป แต่เป็น 'ไซบอร์กวิญญาณ' ที่ถูกฝังชิปควบคุม ผมต้องรับมือกับการโจมตีแบบ 360 องศา ทั้งจากการโจมตีทางกายภาพที่รุนแรงและพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้าที่พยายามจะถอดรหัสความทรงจำในสมองผม "ฟ้าใส! ใช้โปรโตคอล ‘ไล่ที่’ เดี๋ยวนี้!" ผมตะโกนพลางถอยหลังหลบคมมีดที่ทำจากแผงวงจรหักๆ ของสมุนลัทธิ "กำลังพยายามอยู่! แต่พวกนี้มันมีตัวบล็อกสัญญาณเวทมนตร์!" ฟ้าใสกัดฟันกรอด เธอดีดนิ้ว ปล่อยเครื่องปล่อยสัญญาณอัลตราโซนิกที่เธอซ่อนไว้ในกระเป๋าถือ เสียงความถี่สูงปรี๊ดทำให้เหล่าสมุนชะงักไปครู่หนึ่ง เปิดช่องว่างให้ผมพุ่งเข้าไปประชิดตัวร่างที่เหมือนพ่อ ผมไม่ได้โจมตีที่ร่างเนื้อ แต่มุ่งเป้าไปที่ 'พอร์ตเชื่อมต่อ' ที่หน้าอกนั่น ผมเสียบ USB รีดวิญญาณเข้าไปตรงๆ ทันทีที่สัมผัส เสียงกรีดร้องที่เหมือนการถอนการติดตั้งโปรแกรมดังก้องไปทั่วห้างร้าง พื้นที่รอบข้างเริ่มบิดเบี้ยว ผนังปูนที่แตกร้าวกลายเป็นเส้นโค้ดสีเขียวไหลผ่านตา "ก้อง... แกทำอะไร..." ร่างนั้นทรุดลง เสียงที่เคยเป็นสังเคราะห์เริ่มแปรปรวนกลายเป็นเสียงของพ่อจริงๆ "ผมกำลังทำในสิ่งที่หมอผีควรทำครับ... ปลดปล่อย" ผมกลั้นใจ มือสั่นแต่สายตายังคงแน่วแน่ ทันใดนั้น หน้าจอที่ดวงตาของเขาก็ดับวูบลง ร่างกายที่เคยแข็งเกร็งเริ่มสลายกลายเป็นละอองสีเทาเหมือนไฟล์ที่ถูกลบอย่างถาวร ทิ้งไว้เพียงก้อนชิปเล็กๆ ที่พื้น แสงสีแดงในห้างร้างค่อยๆ หรี่ลง สมุนลัทธิที่เหลือต่างยืนนิ่งสนิทเหมือนคอมพิวเตอร์ที่ถูกตัดไฟกะทันหัน ผมหอบหายใจอย่างหนัก ยืนพิงเสาปูนด้วยความเหนื่อยล้า ชัยชนะครั้งนี้มันแลกมาด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งในใจ ฟ้าใสวิ่งเข้ามาหาผม เธอมีแผลถลอกที่แก้ม แต่แววตายังคงมีความกังวลฉายชัด "เราจัดการพวกมันได้แล้ว... ใช่ไหม?" ฟ้าใสถามพลางมองไปรอบๆ ที่บัดนี้กลับมาเป็นห้างร้างที่เงียบสงัดเหมือนเดิม ผมหยิบชิปจากพื้นขึ้นมาดู มันคือชิปบันทึกข้อมูลแบบเก่าที่แทบจะหาไม่ได้แล้วในยุคนี้ ผมเชื่อมต่อมันเข้ากับแท็บเล็ตเพื่อดูเนื้อหาข้างใน หวังจะพบคำตอบว่าทำไมพ่อถึงมาอยู่ที่นี่ วินาทีที่ไฟล์เปิดขึ้นมาบนหน้าจอแท็บเล็ต เลือดในกายผมแทบแข็งตัว ภาพที่ปรากฏไม่ใช่ข้อมูลของลัทธิ ไม่ใช่แผนการของไอ้ผีเบอร์ 404 แต่มันคือภาพถ่ายแบบเรียลไทม์... ภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิดมุมสูงที่มองลงมาเห็นตัวผมและฟ้าใสในวินาทีนี้ และในมุมมืดของหน้าจอ มีข้อความทับซ้อนขึ้นมาประโยคหนึ่งด้วยตัวอักษรสีแดงเข้มที่ค่อยๆ พิมพ์ออกมาทีละตัว ‘ขอบคุณที่ดึงไฟล์นี้ออกมา... ก้อง... เพราะตอนนี้ประตูระบบสำรองถูกเปิดออกแล้ว... และฉันก็ไม่ได้มาคนเดียว’ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายร้อยคนก็ดังขึ้นจากทุกทิศทางของห้างร้าง ไม่ใช่เสียงผี แต่เป็นเสียงของมนุษย์... กลุ่มคนที่สวมหน้ากากหัวกะโหลกไฮเทคที่ยืนล้อมพวกเราไว้จนไม่มีทางออก ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านหน้ากระดาษที่เต็มไปด้วยกลิ่นไอของโลกดิจิทัลและวิญญาณร้ายกับผมนะครับ... แล้วพบกันตอนหน้าครับ