จิตวิญญาณในเครื่องจักร

"อย่าเพิ่งขยับ!" ผมตวาดก้องพร้อมกับเหวี่ยงสายกราวด์ทองแดงอาคมพันรอบข้อมือของ 'ตัวเอง' ที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าตู้เซิร์ฟเวอร์ ไอ้ตัวที่ยืนอยู่ตรงหน้ามันคือผม... ไม่ใช่สิ มันคือสิ่งที่ลอกเลียนรูปลักษณ์ผมไปทุกกระเบียดนิ้ว ทว่าดวงตาสีเทาหม่นคู่นั้นกลับไร้ซึ่งแววตาของมนุษย์ มันมีเพียงแสงไฟกระพริบถี่ๆ เหมือนหลอดไฟที่ใกล้ขาด เงาสีดำหลังมันยิ้มกว้างจนกะโหลกศีรษะแยกออก เผยให้เห็นรอยต่อของแผงวงจรซิลิคอนที่ฝังรากลึกลงไปในเนื้อหนังแทนเส้นเลือด "ก้อง... นายกำลังทำอะไรน่ะ?" ฟ้าใสที่หลบอยู่หลังตู้เซิร์ฟเวอร์ตัวสั่นจนแท่งธูปในมือสั่นระริก "ผมไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น!" ผมตะโกนกลับไปโดยไม่ละสายตาจากสิ่งที่อยู่ตรงหน้า "แต่ไอ้ตัวที่ยืนอยู่ตรงนี้น่ะ กำลังจะอัปโหลดตัวเองเข้าสู่เครือข่ายหลักของเมือง!" มันหัวเราะ เสียงที่ออกมาไม่ใช่เสียงของผม แต่มันเป็นเสียงสังเคราะห์ที่ถูกบิดเบือนด้วยคลื่นความถี่ต่ำจนปวดแก้วหู "ก้อง... นายยังเข้าใจโลกนี้ผิดไป" มันขยับปากช้าๆ ราวกับเครื่องประมวลผลกำลังทำงานหนัก "วิญญาณไม่ได้ตายไปตามร่างกาย แต่มันคือพลังงาน... พลังงานที่บริสุทธิ์ที่สุดในรูปแบบของข้อมูล เพียงแค่นายยังใช้ซอฟต์แวร์ที่ล้าหลังเกินไปที่จะอ่านค่าพวกเราได้" มันยกมือขึ้น ปลายนิ้วแตะลงที่คอนโซลควบคุมหลัก ทันใดนั้นหน้าจอเซิร์ฟเวอร์นับร้อยพุ่งขึ้นเป็นรหัสฐานสิบหกสีแดงฉาน ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านจนหยดน้ำบนท่อแอร์กลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง ผมสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากพื้นห้อง... ไม่ใช่แผ่นดินไหว แต่มันคือแรงสั่นของดาต้าที่กำลังไหลทะลัก "นายคิดว่าพ่อของนายหายไปไหนก้อง?" มันแสยะยิ้มที่กว้างขึ้นจนกรามแทบจะหลุดออกจากเบ้า "เขาไม่ได้ถูกผีสิงจนตายหรอก เขาแค่... อัปเกรดตัวเองเข้าสู่ระบบไปก่อนหน้านายเท่านั้นเอง" คำพูดนั้นเหมือนค้อนปอนด์ฟาดเข้าที่กลางอก ความทรงจำเกี่ยวกับพ่อที่ถือคัมภีร์เก่าๆ ในมือซ้ายและโน้ตบุ๊กเครื่องหนาในมือขวาผุดขึ้นมา ผมกัดฟันแน่น มือข้างหนึ่งคว้าเอา 'Ghost Compiler' ที่ดัดแปลงจากเครื่องไล่ผีโบราณขึ้นมาประทับตราอาคม "นั่นเรื่องของพ่อผม" ผมเค้นเสียงลอดไรฟัน "แต่เรื่องของแก... คือการโดนฟอร์แมตทิ้งซะที่นี่!" ผมพุ่งตัวเข้าไปปะทะด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ปกติ พลังวิญญาณในตัวผมเดือดพล่านเหมือนซีพียูที่โอเวอร์คล็อกเกินลิมิต ผมไม่ได้แค่สู้กับผี แต่ผมกำลังต่อสู้กับการฝังโค้ดลบล้างเข้าไปในกระแสจิตของมัน ผมกดปุ่ม 'Execute' บนเครื่องมือในมือ แสงสีฟ้าจัดจ้าสว่างวาบไปทั่วห้องเซิร์ฟเวอร์ เสียงกรีดร้องของ 'ไอ้ผีเบอร์ 404' ไม่ได้เป็นเสียงหวยหวนเหมือนผีทั่วไป แต่มันเป็นเสียงดิสคอร์ดของไฟล์ข้อมูลที่ถูกบีบอัดจนแตกสลาย "แกไม่เข้าใจ... อะ... อักขระ... ที่ข้า... ทิ้งไว้..." มันพยายามยื้อร่างเอาไว้ พิกเซลรอบตัวมันเริ่มหลุดลอกเหมือนสกินเกมที่บั๊กกี้ "ก้อง! ระวังข้างหลัง!" ฟ้าใสหวีดร้อง ผมหันไปตามสัญชาตญาณ ทว่าทุกอย่างกลับช้าเกินไป เงาสีดำที่ยิ้มกว้างหลังร่างนั้นไม่ได้หายไปไหน แต่มันกำลังแยกตัวออกจาก 'ก้องตัวปลอม' แล้วพุ่งเข้าใส่หน้าจอเซิร์ฟเวอร์หลัก ความมืดมิดไหลทะลักเข้าไปในระบบสายแลนเหมือนหมึกที่หยดลงในแก้วน้ำ บรรยากาศในห้องเงียบสงัดลงฉับพลัน... เงียบจนผมได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นรัวเหมือนกลองรบ ร่างของ 'ก้องตัวปลอม' ร่วงลงกองกับพื้นเหมือนตุ๊กตาที่ถูกตัดสายป่าน สิ่งที่เหลืออยู่คือเครื่องเซิร์ฟเวอร์ที่ดับสนิท แต่หน้าจอหลักเพียงจอเดียวกลับสว่างขึ้นมาด้วยข้อความประหลาดที่ค่อยๆ พิมพ์ออกมาทีละตัวอักษร *“ระบบได้ทำการอัปโหลดเรียบร้อยแล้ว ก้อง... ลูกรัก”* ผมจ้องมองตัวอักษรนั้นด้วยความสับสนที่พุ่งทะลุเพดานหัวใจ พ่อ... หรือว่าพ่อจริงๆ ที่คุยกับผมผ่านหน้าจอนี้? แต่ก่อนที่ผมจะได้ยื่นมือไปแตะหน้าจอ ประตูห้องเซิร์ฟเวอร์ที่ควรจะล็อกตายกลับเปิดอ้าออกอีกครั้ง พร้อมกับชายวัยกลางคนในชุดกาวน์ที่เปื้อนคราบน้ำมันและคราบเลือด เดินเข้ามาด้วยท่าทางสุขุม เขาวางมือลงบนไหล่ผม สัมผัสนั้นเย็นเฉียบเหมือนจับน้ำแข็ง "อย่าแตะมันก้อง..." เสียงแหบพร่าที่คุ้นเคยในความทรงจำดังขึ้น "ถ้าไม่อยากให้วิญญาณของแกถูกคัดลอกไปเป็นส่วนหนึ่งของไวรัสพวกนี้อีกคน" ผมค่อยๆ หันกลับไปมองเจ้าของมือนั้น... คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าผม คือคนที่หายตัวไปเมื่อสิบปีก่อน พ่อของผม... แต่ที่น่ากลัวกว่านั้นคือ หน้าอกของเขากลับมีสายเคเบิลพอร์ตเชื่อมต่อโผล่ออกมาแทนที่หัวใจที่ควรจะเต้นอยู่! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านโค้ดและอาคมมาด้วยกันนะครับ หมอผีวัยรุ่นคนนี้สัญญาว่าจะพาคุณไปถึงจุดจบที่คาดไม่ถึงแน่นอนครับ!