ความตายของระบบ

“มึงหยุดมือเดี๋ยวนี้ไอ้ก้อง! นั่นไม่ใช่ฟ้าใส... มึงมองดูที่จอเซนเซอร์นั่นให้ดี!” เสียงตะคอกของเพื่อนสนิทดังแทรกผ่านความเงียบงันในห้องเซิร์ฟเวอร์ที่มืดสลัว ผมชะงักมือที่กำลังจะเอื้อมไปแตะไหล่หญิงสาวในชุดเดรสสีขาวที่ยืนหันหลังให้ผมอยู่กลางห้อง กลิ่นอายความเย็นเยียบที่ขัดกับอุณหภูมิห้องแอร์ 20 องศา มันเย็นจนกระดูกสันหลังผมชาวาบไปหมด ผมหันไปมองหน้าจอแท็บเล็ตในมือ กราฟคลื่นพลังงานวิญญาณไม่ได้แสดงค่าเป็นสีเขียวหรือสีฟ้าอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับเต้นรัวเป็นเส้นสีแดงฉานเหมือนสัญญาณชีพที่กำลังจะดับสูญ และที่สำคัญที่สุด... ค่ารหัสประจำตัววิญญาณที่ระบบผมสแกนได้ มันคือชื่อของ ‘อาจารย์เมฆ’ พ่อของผมเอง ชายที่ถูกระบุว่าหายสาบสูญไปเมื่อสามปีก่อนจากพิธีกรรมไล่ผีที่ผิดพลาด “พ่อ?” ผมพึมพำ เสียงสั่นเครือจนแทบจำเสียงตัวเองไม่ได้ ร่างในชุดสีขาวค่อยๆ หมุนตัวกลับมา ช้าๆ... ราวกับกลไกหุ่นยนต์ที่ขาดน้ำมันหล่อลื่น ใบหน้าของเธอคือฟ้าใสชัดเจน แต่แววตาคู่นั้นกลับกลวงเปล่าและมีเส้นสีดำคล้ายวงจรไฟฟ้าวิ่งพล่านอยู่รอบม่านตา เธอแสยะยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่บิดเบี้ยวเหมือนสัญญาณวิทยุถูกรบกวน “ก้อง... ระบบที่แกสร้างขึ้นน่ะ มันมีบั๊กอยู่อย่างหนึ่งนะ... ความเชื่อของแกไงล่ะ” ทันใดนั้น แสงไฟนีออนทั่วทั้งตึกก็กะพริบถี่จนน่าเวียนหัว เสียงเครื่องจ่ายไฟสำรองแผดร้องลั่น ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่กดทับจนหายใจไม่ออก ไม่ใช่แค่ตึกนี้ แต่เป็นทั้งเมือง... กระแสไฟฟ้าทั้งเขตดับลงพร้อมกันราวกับถูกตัดฉับด้วยมีดโกนจากมือของใครบางคน หรือบางสิ่งที่อยู่เหนือธรรมชาติ “ไอ้ก้อง! อย่าเพิ่งสติแตก มึงเปิดโหมด Night Vision ในกล้องโปรแกรมมึงเดี๋ยวนี้!” เสียงผมตะโกนก้องในความมืด พร้อมกับคว้าอุปกรณ์สแกนคลื่นความถี่ขึ้นมาเตรียมการ “ฉันมองไม่เห็นอะไรเลย!” เสียงฟ้าใสตัวจริงดังมาจากมุมห้อง เธอสั่นเทาอยู่หลังตู้คอนโทรล “ก้อง... ใครยืนอยู่ตรงนั้น? นั่นมันร่างของใคร?” ผมเปิดโหมดวิสัยทัศน์กลางคืน หน้าจอแท็บเล็ตเปลี่ยนเป็นภาพขาวดำที่ดูน่าสยดสยอง ผมเห็นเงาร่างสีดำมหึมาที่กำลังแทรกซึมผ่านสายเคเบิลอินเทอร์เน็ตที่ระโยงระยางอยู่บนเพดาน มันไม่ใช่ผีธรรมดา แต่มันคือ ‘ไอ้ผีเบอร์ 404’ ที่อัปเกรดตัวเองจนกลายเป็นไวรัสในระดับโครงสร้างพื้นฐานของเมืองนี้ไปแล้ว “มันกำลังเชื่อมต่อระบบศาลพระภูมิออนไลน์เข้ากับสายส่งไฟฟ้าแรงสูง...” ผมกัดฟันพูด “มันจะเปลี่ยนเมืองนี้ให้กลายเป็น ‘วงจรปิด’ ของวิญญาณ มันต้องการทำพิธีสังเวยดิจิทัลเพื่อให้ตัวเองหลุดออกมาสู่โลกกายภาพอย่างสมบูรณ์แบบ!” บรรยากาศในห้องหนักอึ้งเหมือนมีใครเอาหินมาถ่วงไว้ที่หน้าอก ผมไม่ได้สู้กับผีเฝ้าบ้าน แต่นี่คือผีที่ครอบครองโครงข่ายการสื่อสารของทั้งประเทศ ร่างของฟ้าใส (หรือร่างจำลองที่มันสร้างขึ้น) เริ่มเปลี่ยนรูปร่าง กลายเป็นเส้นสายของแสงไฟสีฟ้าที่บิดเบี้ยวเหมือนบั๊กของวิดีโอเกมเก่าๆ “ถ้าเราปิดระบบไฟไม่ได้ มันจะระเบิดตัวเองพร้อมกับดึงเอาวิญญาณของทุกคนในเมืองไปอยู่ในเซิร์ฟเวอร์นรกนี่” ผมหันไปหาฟ้าใส “มึงมีเหรียญอาคมที่กูให้ไปไหม?” “มี! แต่มันทำอะไรได้ในสถานการณ์แบบนี้?” “เอาเหรียญวางบนพอร์ต LAN ของเซิร์ฟเวอร์หลัก เดี๋ยวนี้!” ฟ้าใสกัดฟันวิ่งฝ่าความมืดไปยังจุดวางเครื่องแม่ข่าย ผมทำหน้าที่ร่ายโค้ดคอมมานด์ (Command) ลงในแท็บเล็ตเพื่อเจาะเข้าสู่ ‘Ghost Protocol’ ที่ผมแอบเขียนไว้เพื่อสถานการณ์วิกฤต การพิมพ์รหัสในความมืดที่เต็มไปด้วยแรงกดดันทางจิตวิญญาณไม่ใช่เรื่องง่าย มือผมสั่นจนเกือบจะกดคีย์บอร์ดผิด “ก้อง... ข้างหลังมึง!” เสียงฟ้าใสหวีดร้อง ผมหันกลับไปพบกับร่างเงาที่ดูคล้ายพ่อของผมยืนจังก้าอยู่ตรงหน้า มันไม่ได้ทำร้ายผม แต่มันกลับแบมือออก... ในมือนั้นคือแฟลชไดรฟ์รุ่นโบราณที่ผมคุ้นเคยดี มันคือของชิ้นสุดท้ายที่พ่อทิ้งไว้ก่อนหายตัวไป “แกคิดว่าแกฉลาดพอที่จะแก้สมการของผีได้งั้นรึ เจ้าลูกชาย?” เสียงของมันไม่ใช่เสียงของพ่อ แต่มันเป็นเสียงสังเคราะห์ที่รวมเอาเสียงคนนับร้อยคนมารวมกัน “กูไม่ได้จะแก้สมการกูแค่จะรีเซ็ต (Reset) ไอ้ระบบเฮงซวยนี่ทิ้ง!” ผมพุ่งตัวไปคว้าแฟลชไดรฟ์นั้นพร้อมกับเสียบเข้าที่พอร์ตของเครื่องเซิร์ฟเวอร์ทันที ทันใดนั้น หน้าจอแท็บเล็ตของผมก็ขึ้นหน้าจอสีฟ้า (Blue Screen of Death) ที่คุ้นเคย แต่ครั้งนี้มันไม่ได้บอกว่าระบบขัดข้อง มันกลับแสดงข้อความสีเลือดที่เขียนว่า: *[UPLOAD FINISHED: SOUL TRANSFER IN PROGRESS]* ฟ้าใสทรุดตัวลงกับพื้น ร่างของเธอกระตุกเหมือนคนถูกไฟฟ้าช็อต ก่อนที่ดวงตาของเธอจะเบิกโพลงและเปล่งแสงสีฟ้าออกมา เธอลุกขึ้นยืน มองมาที่ผมด้วยสายตาที่ไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาหัวใจผมหยุดเต้น “ระบบเริ่มทำงานแล้วก้อง... แต่คนที่ต้องตายในวันนี้ ไม่ใช่แค่ผีอย่างฉัน... แต่มันคือแก” เงาสีดำเบื้องหลังเธอยิ้มกว้างกะโหลกศีรษะแตกแยกออกเป็นร่องของแผงวงจรไฟฟ้า พร้อมกับที่ประตูห้องเซิร์ฟเวอร์ถูกกระแทกเปิดออกโดยใครบางคน... คนที่ก้าวเข้ามาไม่ใช่ตำรวจ หรือหน่วยกู้ภัย แต่มันคือตัวผมเอง... ก้องอีกคนที่ใส่ชุดช่างไฟและถือเครื่องมือไล่ผีโบราณในมือ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการผจญภัยสุดป่วนของผมมาถึงตอนนี้ครับ หมอผีวัยรุ่นคนนี้สัญญาว่าจะไม่ทิ้งให้รอนานแน่นอนครับ