แผนซ้อนแผน

นิ้วชี้ของผมค้างอยู่เหนือปุ่ม ‘Enter’ ราวกับมันถูกถ่วงด้วยน้ำหนักมหาศาล เหงื่อกาฬซึมออกมาตามไรผมจนหน้าจอแท็บเล็ตตรงหน้าพร่าเลือน ระบบตรวจจับคลื่นวิญญาณที่ผมเขียนขึ้นด้วยภาษา C++ กำลังส่งเสียงเตือนจังหวะถี่กระชั้นเหมือนหัวใจคนที่กำลังจะหยุดเต้น แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวที่สุด... สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ ‘เสียง’ ที่ดังลอดออกมาจากลำโพงโน้ตบุ๊ก “กดสิ... ก้อง กดลงไปเลย... แล้วนายจะได้รู้ว่าพ่อของนายไม่ได้หายไปไหน” เสียงนั้นไม่ใช่เสียงสังเคราะห์ แต่มันคือเสียงของพ่อผม เสียงที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ผมจำได้แม่นยำแม้จะผ่านไปหลายปี นี่คือกับดักที่ชัดเจนที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมา แต่มันกลับเป็นกับดักที่เย้ายวนใจจนผมแทบควบคุมสติไม่ได้ “อย่าฟังมันนะก้อง!” ฟ้าใสตะโกนแทรกผ่านหูฟัง เสียงของเธอสั่นเครือแต่แฝงด้วยความเด็ดขาด “ไอ้ 404 มันกำลังสร้าง Deepfake หลอกล่อให้คุณเปิดพอร์ตเซิร์ฟเวอร์หลัก ถ้าคุณกด ‘Enter’ ร่างของคุณจะถูกดึงเข้าไปในเมนเฟรมของมันทันที!” ผมกัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือด ปลายตาเหลือบมองจอภาพที่แสดงค่า Ping ที่พุ่งทะลุขีดจำกัดไปสู่ระดับเลขเจ็ดหลัก มันเป็นไปไม่ได้ในทางทฤษฎี แต่นี่คือโลกของ ‘Ghost Hacker’ กฎของฟิสิกส์ถูกเขียนทับด้วยอาคมและโค้ดคอมพิวเตอร์ที่บิดเบี้ยว “ถ้าไม่กด... เราก็ไม่มีวันหาไอ้สวะนั่นเจอ” ผมพึมพำตอบผ่านไมโครโฟน “มันปั่นหัวเราด้วยภาพพ่อ แต่มันก็เปิดช่องโหว่ให้เราเห็นพิกัดต้นทาง... ฟ้าใส ผมจะเข้า ‘Deep Web Zone’ เตรียมเครื่องรางป้องกันสัญญาณไว้ให้ดี” “คุณมันบ้า!” ฟ้าใสสบถเบาๆ ก่อนจะได้ยินเสียงเธอสะบัดยันต์และพึมพำคาถาเป็นจังหวะเบาๆ “ฉันเตรียม ‘Firewall ยันต์เกราะเพชร’ ไว้แล้ว ถ้าจังหวะไหนสัญญาณขาด ให้ดึงปลั๊กออกทันที อย่าได้คิดจะเท่ค้างไว้ในระบบนะเข้าใจไหม!” ผมสูดหายใจเข้าลึก กด ‘Enter’ ลงไปอย่างเต็มแรง หน้าจอไม่ได้ขึ้นข้อความ ‘Success’ เหมือนทุกครั้ง แต่มันกลับดับมืดสนิทไปชั่วอึดใจ ก่อนจะค่อยๆ ปรากฏภาพห้องทำงานเก่าๆ ของพ่อที่ผมไม่ได้เห็นมานับสิบปี ทุกอย่างดูสมจริงจนน่าขนลุก กลิ่นธูปเก่าๆ และกลิ่นควันบุหรี่ลอยอบอวลออกมาจากลำโพงอย่างไม่น่าเชื่อ ‘นี่มันไม่ใช่แค่โปรแกรม... มันคือการจำลองมิติ’ ผมคิดในใจ ขณะที่นิ้วมือรัวคีย์บอร์ดเพื่อเขียนคำสั่ง ‘Trace’ ไปยังใจกลางของภาพนั้น “มาสิเจ้าลูกชาย...” เสียงของพ่อดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันดังมาจากข้างหลังผมจริงๆ ไม่ใช่จากลำโพง ผมชะงัก ขนลุกชันไปทั่วร่าง ผมค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ ภายในห้องนอนของผมไม่มีใครอยู่ นอกจากเงามืดที่ทอดตัวยาวจากมุมห้อง และหน้าจอโน้ตบุ๊กที่เปิดค้างไว้ มันฉายภาพห้องทำงานพ่อที่ผมเห็นในจอนั่นแหละ แต่มันกำลังเปลี่ยนไป... ภาพในจอกำลังฉายภาพ ‘ตัวผมเอง’ ที่กำลังนั่งหันหลังให้หน้าจออยู่ในห้องนี้ นั่นหมายความว่า ไอ้ 404 ไม่ได้แค่ล่อให้ผมเข้าเขตอันตราย แต่มันกำลัง ‘ซ้อนทับ’ มิติของโลกจริงกับโลกดิจิทัลเข้าด้วยกัน! “ก้อง! ถอยออกมา!” เสียงฟ้าใสตะโกนลั่นผ่านหูฟัง แต่มันกลับฟังดูเหมือนมาจากที่ไกลแสนไกล “สัญญาณขาดแล้ว! นายกำลังถูกดึงเข้าสู่ Node เปล่าๆ! ออกมา!” ผมพยายามจะปิดคอมพิวเตอร์ แต่ปุ่มกดทุกปุ่มถูกล็อกตายตัว หน้าจอเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ข้อมูลมหาศาลไหลบ่าผ่านดวงตาผมเหมือนแม่น้ำแห่งความตาย ผมเห็นโครงสร้างของผีเบอร์ 404 มันไม่ได้เป็นแค่ไวรัส แต่มันเป็นเศษเสี้ยววิญญาณของหมอผีที่ถูกกักขังและถูกอัปโหลดขึ้นสู่คลาวด์โดยไม่ได้รับอนุญาต ในวินาทีที่ผมกำลังจะสูญเสียการควบคุม ร่างในจอภาพที่เหมือนพ่อของผมก็ค่อยๆ หันมา ภาพนั้นชัดเจนจนผมเห็นดวงตาที่ว่างเปล่าของเขา ก่อนที่เขาจะยื่นมือออกมาจากหน้าจอ—มือที่โปร่งแสงและมีสายเคเบิลสีดำพันธนาการอยู่เหมือนโซ่ตรวน “ก้อง...” เขาเอ่ยชื่อผมด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนจนน่าใจหาย “พ่อไม่ได้อยากให้เจ้ามาที่นี่... แต่เจ้าไม่มีทางเลือกแล้ว” ทันใดนั้น มือของเขาก็คว้าหมับเข้าที่คอเสื้อของผม แรงดึงมหาศาลฉุดกระชากจนตัวผมลอยขึ้นจากเก้าอี้ ผมรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังถูกแยกส่วนออกเป็นไบนารีโค้ดที่แตกสลายไปตามกระแสไฟ ก่อนที่สติจะดับวูบ ผมเห็นเงาร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูห้องนอนของผม... เงาร่างที่คุ้นเคยพอๆ กับเสียงของพ่อที่เพิ่งพูดจบไป ไม่ใช่ฟ้าใส... แต่เป็นคนที่ผมมั่นใจว่าตายไปตั้งแต่วันที่ผมเริ่มล่าผีตอนแรก! ขอบคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามการเดินทางของผมและเจ้าผีตัวร้ายนี้ผ่านบรรทัดเหล่านี้ไปพร้อมกันนะครับ หมอผีวัยรุ่นสัญญาว่าจะรีบปั่นตอนต่อไปมาให้ทุกท่านได้ลุ้นกันต่อในเร็วๆ นี้ครับ