รอยร้าวในใจ

"วางมือถือลงเดี๋ยวนี้ก้อง! นายกำลังจะทำให้เราตายกันหมด!" เสียงตะคอกของฟ้าใสดังสะท้อนไปทั่วโถงกลางของห้างสรรพสินค้าร้าง กลิ่นอับชื้นผสมกับกลิ่นโลหะเย็นเฉียบของกลุ่มชายชุดดำที่ล้อมรอบเราอยู่ยิ่งทำให้บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะหยุดหายใจ ก้องไม่ได้หันไปมองคู่หูที่กำลังตัวสั่นเทา เขายังคงรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดเสมือนของแท็บเล็ตที่ปรับแต่งมาเป็นพิเศษ หน้าจอเรืองแสงสีเขียวสะท้อนเข้ากับดวงตาที่ฉายแววมุ่งมั่นจนน่ากลัว "ถ้าผมไม่แฮกเข้าไปในเซิร์ฟเวอร์ควบคุมของไอ้พวกหัวกะโหลกนี่ตอนนี้ เราก็เป็นได้แค่เป้านิ่งให้พวกมันยิงทิ้งเหมือนหมาข้างถนนนะครับฟ้าใส" ก้องตอบเสียงเรียบ แต่กระดูกนิ้วของเขาขาวซีดจากการกดปุ่มอย่างรุนแรง "แต่นี่มันไม่ใช่แค่เรื่องผี! นายไม่เห็นเหรอว่าพวกนี้มันมีอาวุธจริง กระสุนจริง ไม่ใช่ยันต์หรือโปรแกรมไล่ผีที่นายถนัด!" ฟ้าใสคว้าแขนเขาไว้แน่น แรงบีบนั้นสะท้อนถึงความหวาดกลัวที่พุ่งสูงจนถึงขีดสุด ดวงตาที่มีญาณทิพย์ของเธอกำลังสั่นไหว มองเห็นเงาสีดำทะมึนที่แผ่ออกมาจากกลุ่มคนเหล่านั้น มันไม่ใช่จิตวิญญาณ แต่มันคือความชั่วร้ายที่เกิดจากกิเลสของมนุษย์ผสมกับเทคโนโลยีมืด "ปล่อยครับ... ผมรู้วิธีจัดการมัน" ก้องสะบัดแขนออกอย่างไม่ใยดี "พ่อผมเคยบอกว่า ถ้าจะปราบปีศาจที่ไม่มีตัวตน เราต้องหาจุดเชื่อมต่อของมันให้เจอ และไอ้พวกนี้... มันแค่ร่างทรงของเบอร์ 404 ที่ยืมมือคนเป็นมาทำเรื่องสกปรกเท่านั้นเอง" "นายกำลังเอาชีวิตเราไปเสี่ยงกับทฤษฎีบ้าๆ นั่น!" ฟ้าใสแค่นหัวเราะทั้งน้ำตา "นายแค่อยากพิสูจน์ตัวเองใช่ไหม? อยากพิสูจน์ว่าตัวเองเก่งกว่าพ่อ อยากลบปมด้อยที่พ่อหายตัวไปโดยการเอาชนะไวรัสวิญญาณเนี่ยนะ? ตื่นสักทีเถอะก้อง เราเป็นแค่วัยรุ่นที่บังเอิญไปรู้ความลับของโลกใต้ดิน ไม่ใช่วีรบุรุษ!" คำพูดนั้นเหมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่ทิ่มแทงเข้ากลางอกของก้อง เขานิ่งชะงักไปครู่หนึ่ง เงาของกะโหลกเหล็กบนใบหน้าของชายชุดดำที่อยู่ใกล้ที่สุดขยับเขยื้อน มันไม่ได้ยิ้ม แต่มันกำลังรอจังหวะที่ความสัมพันธ์ของพวกเขาแตกร้าว "ถ้าผมไม่ทำ แล้วใครจะทำล่ะครับ?" ก้องลดมือลงจากคีย์บอร์ดแล้วหันไปมองฟ้าใส ดวงตาของเขาไม่ได้กวนประสาทอย่างที่เคยเป็น แต่มันมีความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความหยิ่งทะนง "ถ้าวันนี้เราถอย ชีวิตที่เหลือของเราก็ต้องหนีไปเรื่อยๆ จนกว่าไอ้ 404 มันจะอัปเกรดตัวเองจนครองโลกได้ ผมยอมตายในฐานะคนที่พยายามจะสู้ ดีกว่ามีชีวิตอยู่ไปวันๆ โดยต้องระแวงว่าสักวันมันจะพรากทุกอย่างไปจากผมเหมือนที่มันทำกับพ่อ" ฟ้าใสนิ่งเงียบไป ลมหายใจของเธอติดขัด ความเงียบงันเข้ามาปกคลุมท่ามกลางเสียงหัวใจที่เต้นรัวของทั้งสองคน พวกชายชุดดำเริ่มขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ เสียงกลไกปืนที่ถูกปลดล็อกดังขึ้นเป็นระยะๆ เหมือนเสียงนาฬิกานับถอยหลัง "ถ้านายจะบ้าขนาดนี้..." ฟ้าใสสูดหายใจลึก ก่อนจะหยิบเอาแผ่นยันต์ไอทีที่เธอออกแบบเองออกมาจากกระเป๋าคาดเอว "งั้นก็ต้องทำให้จบ อย่าให้ฉันต้องตายฟรีเพราะความดื้อรั้นของนายนะ" ก้องเผยยิ้มที่มุมปาก มันเป็นยิ้มที่หาได้ยาก "ไม่มีทางครับ... ผมเตรียมสคริปต์ไว้สำหรับหนีทางเดียว แต่ถ้าฟ้าใสช่วยกางเขตอาคมดิจิทัลให้ ผมอาจจะเปลี่ยนแผนเป็นการโต้กลับแบบคอมโบชุดใหญ่" "หมายความว่าไง?" "หมายความว่าผมจะเชื่อมต่อสมองเข้ากับโครงข่ายห้างนี้โดยตรง" ก้องกดปุ่ม Enter บนแท็บเล็ตจนสุดแรง "ฟ้าใส... ช่วยดึงสติผมไว้ด้วยนะ ถ้าผมหลุดเข้าไปในกระแสข้อมูลของ 404 แล้วหาทางกลับไม่เจอ คุณต้องเป็นคนกระชากผมออกมา" ทันใดนั้น แสงสีฟ้าอ่อนพุ่งออกมาจากแท็บเล็ต ห่อหุ้มร่างกายของก้องเหมือนใยแมงมุมที่ทำจากเส้นแสงข้อมูล แต่ก่อนที่เขาจะเริ่มกระบวนการ ร่างของชายชุดดำคนหนึ่งก็กระเด็นเข้ามาหาพวกเขาด้วยแรงกระแทกมหาศาล ตามมาด้วยเสียงระเบิดของแก้วแตกกระจายทั่วห้าง ท่ามกลางกลุ่มควัน เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นดังเป็นจังหวะที่คุ้นเคย ก้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืดของเสาต้นใหญ่ คนคนนั้นสวมเสื้อแจ็คเก็ตสีซีดที่ดูโบราณ แต่ในมือกลับถือแท็บเล็ตตกรุ่นที่มีรอยร้าวหน้าจอแบบเดียวกับที่พ่อของเขาเคยใช้ไม่มีผิดเพี้ยน ชายปริศนาหยุดยืนตรงหน้าพวกเขา กลิ่นธูปหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นไอความร้อนของวงจรไฟฟ้าลอยมาปะทะจมูก "ก้อง... ลูกทำพลาดยิ่งกว่าตอนหัดเขียนโค้ดครั้งแรกอีกนะ" ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นรอยแผลเป็นที่พาดผ่านดวงตาซ้าย แววตานั้นเย็นชาและดุดันมากกว่าที่ก้องเคยจำได้ ก้องตัวแข็งทื่อ คำพูดนับพันที่เตรียมไว้จุกอยู่ที่คอหอย "พ่อ... นี่พ่อจริงๆ หรือว่า... เป็นโปรแกรมเลียนแบบ?" ชายคนนั้นไม่ตอบ เขาเพียงแค่ชี้แท็บเล็ตในมือไปที่กลุ่มชายชุดดำที่หยุดนิ่งราวกับถูกสาป ก่อนจะหันมามองก้องแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ขนลุกชัน "ถ้าอยากรู้ความจริง ว่าทำไมฉันถึงทิ้งลูกไป... ก็เลิกเล่นเกมเป็นเด็ก แล้วมาดูว่าศัตรูที่แท้จริงของโลกนี้ คืออะไรกันแน่" ชายคนนั้นกดปุ่มบนอุปกรณ์ของเขา ทันใดนั้น ระบบไฟฟ้าทั่วทั้งห้างก็ระเบิดออกพร้อมกัน ทุกอย่างดับมืดสนิท เหลือเพียงแสงสีแดงจากดวงตาของชายปริศนาที่ค่อยๆ เลือนหายไปในความมืด พร้อมกับความจริงที่อาจจะเปลี่ยนชีวิตของก้องไปตลอดกาล ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของผมและไอ้ผีเบอร์ 404 มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ