คดีห้องเช่าเชือด

"อย่าเพิ่งกด Refresh! ถ้าสัญญาณชีพจรในเซิร์ฟเวอร์นั่นดับลง เราทั้งคู่อาจจะกลายเป็นไฟล์ขยะให้ไอ้ 404 มันย่อยสลายเล่นนะคุณ!" เสียงของผมตวาดลั่นท่ามกลางความเงียบงันของตึกแถวร้างย่านเสื่อมโทรม กลิ่นอับชื้นของเชื้อราผสมกับกลิ่นโลหะไหม้เกรียมโชยเข้าจมูกจนแสบไปถึงโสตประสาท ฟ้าใสที่ยืนอยู่ข้างผมตัวสั่นเทา มือของเธอถืออุปกรณ์ตรวจจับคลื่นวิญญาณรูปทรงคล้ายแท็บเล็ตดัดแปลงจนสายระโยงระยางไปหมด เธอกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองไปยังหน้าจอที่ตัวเลขค่าพลังงานพุ่งกระฉูดจนน่าตกใจ "ก้อง... ฉันว่าที่นี่มันไม่ใช่แค่ที่ตั้งเซิร์ฟเวอร์ธรรมดาแล้วล่ะ" ฟ้าใสกระซิบ เสียงของเธอสั่นเครือ "พลังงานตรงนี้มันหนาแน่นเกินไป มันเหมือน... เหมือนมีคนตายเป็นร้อยคนถูกอัดรวมกันอยู่ในฮาร์ดไดรฟ์ลูกเดียว" ผมไม่ตอบ แต่สายตาจับจ้องไปที่ชั้นวางเหล็กขึ้นสนิมเบื้องหน้า สายเคเบิลแลนสีเหลืองอ๋อยระโยงระยางราวกับสายรกของทารกปีศาจที่เชื่อมต่อเข้ากับตู้แร็คเก่าๆ ซึ่งส่งเสียงครางฮึ่มๆ เหมือนสิ่งมีชีวิตที่กำลังหิวโหย ผมก้าวเข้าไปใกล้ แสงจากหน้าจอโน้ตบุ๊กที่ผมถืออยู่สะท้อนเข้ากับใบหน้าซีดเผือดของตัวเอง "พ่อครับ..." ผมพึมพำชื่อนั้นเบาๆ ขณะที่มือเอื้อมไปแตะผิวโลหะเย็นเฉียบของตู้เซิร์ฟเวอร์ "ถ้าพ่ออยู่ในนี้จริงๆ ช่วยส่งสัญญาณอะไรมาบอกผมหน่อยเถอะ อย่าปล่อยให้ผมต้องเดาสุ่มอยู่แบบนี้เลย" ทันใดนั้น หน้าจอโน้ตบุ๊กของผมก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ตัวอักษร Code ภาษาแปลกๆ วิ่งผ่านหน้าจออย่างบ้าคลั่ง 404 ไม่ใช่แค่ไวรัสธรรมดา แต่มันกำลังเรียนรู้ที่จะกลืนกินพื้นที่ในโลกความจริงผ่านกระแสไฟฟ้า "ฟ้าใส! เตรียมกรงขังดิจิทัลไว้! มันกำลังจะหลุดออกมาจากพอร์ต!" ผมตะโกนพลางรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดด้วยความเร็วสูง หัวใจเต้นแรงราวกับกลองรบ พลังงานจากฝ่ามือที่สัมผัสกับเซิร์ฟเวอร์เริ่มร้อนจัดจนผิวหนังไหม้เกรียม แต่ผมไม่สน ผมกำลังเชื่อมต่อจิตวิญญาณเข้ากับระบบโครงข่าย เพื่อดึงเอาตัวตนของไอ้ 404 ออกมาสู่สนามรบที่เป็นธรรมมากกว่า "ก้อง ระวังข้างหลัง!" ฟ้าใสหวีดร้อง ผมหมุนตัวกลับหลังหันไปตามสัญชาตญาณ สิ่งที่เห็นคือเงาร่างพร่าเลือนที่ดูเหมือนพิกเซลแตกกระจาย มันไม่มีใบหน้า มีเพียงปากที่เปิดกว้างออกเป็นรหัส Binary สีดำมืด มันพุ่งเข้าหาฟ้าใสที่พยายามกางอาคมดิจิทัลปกป้องตัวเองอยู่ ผมไม่รอช้า สไลด์นิ้วผ่านหน้าจอสั่งการโปรแกรม 'Exorcist.exe' ที่ผมเขียนขึ้นเองเพื่อลบไฟล์วิญญาณโดยเฉพาะ "แกจะสิงใครก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่คนที่ฉันปกป้อง!" ผมกดปุ่ม Enter สุดแรง จังหวะที่คลื่นพลังงานสีฟ้าพุ่งออกจากเซิร์ฟเวอร์เข้าปะทะกับร่างพิกเซลนั้น เสียงกรีดร้องโหยหวนของวิญญาณนับร้อยก็ดังก้องไปทั่วตึก แสงสว่างวาบไปทั่วบริเวณจนมองไม่เห็นอะไรนอกจากความว่างเปล่า ผมรู้สึกเหมือนถูกกระชากวิญญาณออกไปนอกร่าง ความรู้สึกเย็นเฉียบพุ่งเข้าสู่สมอง มันไม่ใช่ข้อมูล... แต่มันคือ 'ความทรงจำ' ภาพของพ่อที่ถูกขังอยู่ในห้องมืดมิดท่ามกลางเสียงเครื่องจักรทำงาน ภาพใบหน้าของคนที่ผมรักในอดีตค่อยๆ จางหายไปกลายเป็นตัวเลข... เมื่อแสงสว่างดับลง ตึกแถวร้างกลับเข้าสู่ความเงียบงันอีกครั้ง ผมหอบหายใจรุนแรงอยู่บนพื้น ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่ว ฟ้าใสทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ผม ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและหวาดกลัว "ก้อง... นายเห็นเหมือนที่ฉันเห็นไหม?" เธอถามเบาๆ ผมเงยหน้ามองดูเซิร์ฟเวอร์ที่มอดไหม้ไปแล้วครึ่งหนึ่ง แต่ที่หน้าจอหลักที่ยังหลงเหลืออยู่ ปรากฏไฟล์วิดีโอไฟล์หนึ่งที่กำลังเล่นเองอย่างช้าๆ ในนั้นไม่ใช่ภาพของไวรัสหรือโปรแกรมคำสั่ง แต่มันคือภาพถ่ายของผมในวัยเด็กที่ถือตุ๊กตาไม้แกะสลักรูปหมอผี และข้อความที่พิมพ์ขึ้นมาแบบ Real-time บนหน้าจอว่า: 'ลูกชาย... แกมาสายไปสิบปีนะ' ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่อยู่บนชั้นสองก็ดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่คุ้นหูเกินไปจนหัวใจของผมแทบหยุดเต้น ประตูเหล็กที่ล็อคตายอยู่ค่อยๆ เปิดออกเผยให้เห็นร่างของชายวัยกลางคนที่ดูเหมือนพ่อผมราวกับพิมพ์เดียวกัน ทว่าดวงตาของเขากลับกลายเป็นสีดำสนิทไร้แววตาของมนุษย์ พร้อมกับถือฮาร์ดไดรฟ์ตัวที่ผมเพิ่งทำลายไปไว้ในมืออย่างท้าทาย ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการผจญภัยในโลกไอทีปนไสยศาสตร์ของผมนะครับ!