อัปเกรดเครื่องมือ

"ก้อง! ถ้ามึงไม่หยุดมือเดี๋ยวนี้ กูจะเอาสายสิญจน์พันคอแล้วลากไปทำพิธีไล่ผีหน้าเซเว่นให้ดู!" เสียงแหลมของฟ้าใสทะลุผ่านความเงียบของห้องใต้ดินที่อุดมไปด้วยกลิ่นน้ำยาทำความสะอาดแผงวงจรและกลิ่นธูปหอมที่เธอพยายามจุดทิ้งไว้เพื่อข่มขวัญวิญญาณเร่ร่อน ก้องไม่ได้หันไปมอง เพื่อนร่วมทีมของเขาในชุดเดรสยาวดูผิดที่ผิดทางท่ามกลางกองสายแลนและหน้าจอคอมพิวเตอร์นับสิบที่กำลังแสดงกราฟความถี่วิญญาณที่พุ่งสูงจนน่าใจหาย "ใจเย็นก่อนคุณหนู อินฟลูฯ สายมูอย่างเธอควรจะหัดมองเห็น 'นวัตกรรม' มากกว่า 'ไสยศาสตร์' นะครับ" ก้องตอบโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอที่โค้ดสีเขียวสดใสกำลังวิ่งสวนทางกับโปรแกรมตรวจจับคลื่นวิญญาณ เขากำลังจ้องมองไฟล์ต้นฉบับในแฟลชไดรฟ์เก่าคร่ำคร่าที่ได้มาจากห้องลับของพ่อ "พ่อบอกแล้วไง... ว่าอย่าเล่นกับโค้ดที่พ่อยังเขียนไม่เสร็จ" คำพูดสุดท้ายของพ่อก้องยังคงวนเวียนอยู่ในหัวเหมือนไฟล์ที่เปิดค้างไว้แต่รันไม่ผ่าน โค้ดชุดนี้ไม่ใช่ภาษาคอมพิวเตอร์ทั่วไป แต่มันคือการรวบรวมเอา 'อาคม' มาแปลงเป็น 'อัลกอริทึม' "นวัตกรรมหรือระเบิดเวลาล่ะครับคุณชาย? ตั้งแต่คืนที่ไอ้ 404 มันหลุดมาป่วนเน็ตเวิร์กของสถานีตำรวจนั่น ข้าวนปลาเราแทบไม่ได้กิน แถมผีตัวนั้นมันฉลาดขึ้นทุกวัน มึงไม่เห็นหรือไงว่าเมาส์กูมันขยับเองได้แล้วเนี่ย!" ฟ้าใสชี้ไปที่เมาส์ที่ลากเส้นยึกยือบนหน้าจอ ราวกับมีนิ้วมือล่องหนกำลังพิมพ์คำสั่งโต้ตอบ ก้องวางไขควงลงแล้วถอนหายใจยาว เขาหันเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับฟ้าใส แววตาของเขาไม่ได้มีความกลัวอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันคือความกระหายที่จะเอาชนะ "ที่มันฉลาดขึ้น เพราะมันกำลังกินข้อมูลจากดาต้าเบสของหมอผีที่พ่อฉันเคยสู้ด้วยไง ฟ้าใส... ไอ้ 404 ไม่ใช่แค่ไวรัส แต่มันคือจิตที่ไร้ร่างซึ่งต้องการ 'อัปเกรด' ตัวเองเป็นสิ่งมีชีวิตสมบูรณ์แบบ" เขาชี้ไปที่ 'Ghost-Firewall' โปรเจกต์ลับที่เขาซุ่มทำมาตลอดเจ็ดวันเจ็ดคืน มันคือกล่องเหล็กขนาดเท่าฝ่ามือที่อัดแน่นด้วยแผ่นวงจรที่จารึกยันต์เกราะเพชรลงบนแผงทองแดง สลับกับชิปประมวลผลความเร็วสูง "เราจะไม่ใช้แค่น้ำมนต์สาดใส่คอมพิวเตอร์อีกต่อไป" ก้องหยิบอุปกรณ์นั้นขึ้นมาโชว์ "นี่คือ Firewall ที่สร้างจากสภาวะสูญญากาศทางวิญญาณ เมื่อใดที่ไอ้ 404 พยายามเจาะระบบ มันจะถูกดึงเข้าสู่ลูปปิดตายที่ซ้อนทับด้วยอักขระโบราณ... เปรียบเสมือนกรงขังดิจิทัลที่แม้แต่เงายังออกจากระบบไม่ได้" "แล้วถ้ามันระเบิดล่ะ?" ฟ้าใสถามพลางขยับถอยหลัง "ก็นั่นแหละครับเสน่ห์ของการเป็นผู้บุกเบิก" ก้องแสยะยิ้มพลางเสียบสายเชื่อมต่อเข้ากับเซิร์ฟเวอร์หลัก บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที หน้าจอคอมพิวเตอร์ทุกตัวดับวูบลง ก่อนจะติดขึ้นมาพร้อมกันด้วยแสงสีม่วงประหลาด เสียงหวีดหวิวคล้ายเสียงสัญญาณโมเด็มยุคเก่าผสมกับเสียงสวดอ้อนวอนของคนหลายร้อยคนดังระงมออกมาจากลำโพง มันไม่ใช่เสียงเอฟเฟกต์ แต่มันคือเสียงของ 'ข้อมูลที่เจ็บปวด' ก้องพิมพ์คำสั่งสุดท้ายลงไป *Execute_Soul_Bind()* ทันใดนั้น หน้าจอหลักก็ปรากฏข้อความตัวอักษรสีแดงฉานขึ้นมา มันไม่ใช่ Error ของระบบ แต่มันคือข้อความจาก 'ไอ้ผีเบอร์ 404' [แกคิดว่าผนึกกูได้เหรอ ก้อง? พ่อแกเองก็เคยคิดแบบนั้น... และเขาก็ไม่ได้หายไปไหน เขาก็แค่ 'ติด' อยู่ในเครื่องเซิร์ฟเวอร์เดียวกับที่แกกำลังถืออยู่นี่ไงล่ะ] ก้องชะงัก นิ้วของเขาสั่นไหวอยู่บนคีย์บอร์ด ฟ้าใสหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด เธอคว้าสร้อยประคำแน่นพลางมองไปที่กล่อง Firewall ในมือของก้องที่เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนเกิดรอยร้าวบนตัวถังโลหะ เสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ฟังดูเหมือนเสียงของพ่อเขาดังลอดออกมาจากลำโพงเบาๆ "ก้อง... ลูกรัก... ช่วยพ่อด้วย... กดปุ่ม Delete เถอะลูก... ปล่อยให้มันกินพ่อนะ..." ก้องมองกล่องในมือ สลับกับหน้าจอที่เริ่มแสดงโครงสร้างของดวงวิญญาณที่ถูกบีบอัดเป็นรหัสไบนารี นี่ไม่ใช่แค่โปรแกรมป้องกัน แต่มันคือห้องขังที่ขังพ่อของเขาเอาไว้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ประตูห้องใต้ดินถูกกระแทกอย่างแรงจากด้านนอก ไม่ใช่คน แต่เป็นแรงกระแทกที่ทำให้กำแพงคอนกรีตสั่นสะเทือนจนฝุ่นตลบเงาร่างสีดำมืดมิดไร้ใบหน้าค่อยๆ แทรกซึมผ่านรอยแยกของประตูเข้ามา มันคือ 'ไอ้ผีเบอร์ 404' ที่ไม่ได้มาในรูปแบบโค้ด แต่มันมาในรูปแบบของมวลพลังงานที่บิดเบี้ยวและหิวโหย ก้องกำกล่องในมือแน่น เลือดกำเดาเริ่มไหลออกมาจากจมูกของเขา ความเจ็บปวดจากการประมวลผลอาคมผ่านร่างมนุษย์กำลังกัดกินเขา "ฟ้าใส... เตรียมตัวให้พร้อม... ถ้าฉันกดปุ่มนี้ ผีทุกตัวในสายเคเบิลของเมืองนี้จะพุ่งเป้ามาที่ห้องนี้ทันที" "มึงจะทำอะไร!" ฟ้าใสตะโกนแข่งกับเสียงหวีดหวิวที่ดังสนั่นจนหูอื้อ "ฉันจะอัปเกรดตัวเองให้เป็น 'เซิร์ฟเวอร์รับเคราะห'์ แทนพ่อไงครับ" ก้องยิ้มด้วยใบหน้าที่อาบไปด้วยเลือด ก่อนจะใช้นิ้วกดลงบนปุ่ม Enter ที่หน้าจอ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านโค้ดและอาคมมากับผมนะครับ