ดีลกับปีศาจ

“ก้อง! ดึงสติหน่อย อย่าพยายามเจาะเข้ารหัสชั้นในของโฟลเดอร์นั้น!” เสียงตะโกนของฟ้าใสดังลั่นห้องทำงานที่เต็มไปด้วยแสงสีฟ้าจากหน้าจอมอนิเตอร์หกจอ ก้องไม่ได้ตอบกลับ มือของเขาที่สวมถุงมือเซ็นเซอร์สั่นเทา เหงื่อกาฬไหลซึมตามขมับ ชายหนุ่มกัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน ขณะที่บนหน้าจอโปรแกรม ‘Ghost Sniffer’ ของเขากำลังแสดงกราฟคลื่นวิญญาณที่บิดเบี้ยวจนน่ากลัว “พ่อผม... พ่อผมอยู่ในนั้น ฟ้าใส! คุณไม่ได้ยินเหรอ? เสียงเคาะรหัสมอร์สที่ออกมาจาก Data Packet นั่นน่ะ!” ก้องหันมาตวาด ใบหน้าของเขาซีดเผือด แต่ดวงตากลับวาวโรจน์ด้วยความบ้าคลั่ง “เขาถูกขังไว้ในระบบ Cloud ของค่ายเน็ตยักษ์ใหญ่นี่มานานเท่าไหร่แล้ว? คุณคิดว่าผมจะปล่อยให้เขาเป็นแค่ ‘บั๊ก’ ในระบบงั้นเหรอ?” “แต่นั่นมันไม่ใช่พ่อคุณคนเดิมแล้ว!” ฟ้าใสคว้าข้อมือเขาไว้แน่น เธอหลับตาปี๋ มืออีกข้างถือเครื่องรางรูปทรงคล้าย Flash Drive ที่ผ่านการลงอักขระขอมโบราณ “ถ้าคุณทะลวงผ่าน Firewall ตัวนี้เข้าไป วิญญาณคุณอาจจะถูกดูดเข้าไปติดลูปในเซิร์ฟเวอร์แบบไม่มีวันกลับมาได้นะ! คุณกำลังทำดีลกับปีศาจ... ไวรัสตัวนั้นมันกำลังล่อคุณอยู่!” ก้องสะบัดมือออกอย่างรุนแรง เขากระแทกนิ้วลงบนคีย์บอร์ดจนเกิดเสียงดังสนั่น “ถ้าต้องแลกด้วยการเป็นอมตะในโลกดิจิทัลเพื่อดึงตัวพ่อออกมา ผมก็ยอมครับ” บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนของเซิร์ฟเวอร์ที่หมุนเร่งรอบจนดังหึ่งๆ เหมือนเสียงกรีดร้อง ฟ้าใสถอนหายใจยาว เธอรู้ดีว่าไม่สามารถห้ามคนหัวรั้นอย่างก้องได้อีกต่อไป “ถ้าคุณจะเอาแบบนั้น... ฉันก็มีทางเดียวที่จะช่วยคุณได้” ฟ้าใสก้าวเข้ามาใกล้ เธอสูดหายใจลึก กลิ่นธูปหอมจางๆ ประจำตัวของเธอกลบกลิ่นโอโซนจากเครื่องจักร “ฉันต้องเข้าสู่สภาวะ ‘ญาณดิจิทัล’ ฉันจะเชื่อมต่อจิตเข้ากับระบบคลาวด์ผ่านตัวคุณ แต่จำไว้ก้อง... ถ้าฉันเห็นสิ่งที่ควรเห็นแล้วฉันสั่งให้ถอย คุณต้องถอนตัวทันที ห้ามงอแงเด็ดขาด!” ก้องชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ เขาเลื่อนเก้าอี้ออกให้ฟ้าใสนั่งลง เธอวางฝ่ามือลงบนหลังมือของก้องที่วางอยู่บนแผงวงจรควบคุมหลักที่เขาประดิษฐ์ขึ้นเอง แสงไฟนีออนในห้องดับวูบลง เหลือเพียงแสงจากหน้าจอที่เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ฟ้าใสหลับตาลง ทันใดนั้นร่างของเธอก็เกร็งกระตุกเหมือนถูกกระแสไฟฟ้าช็อต แต่มันไม่ใช่ไฟฟ้า... มันคือการถ่ายโอนพลังงานจิตเข้าสู่โครงข่ายอินเทอร์เน็ตที่กว้างใหญ่ไพศาล *“เห็นไหม?”* ก้องกระซิบ เสียงของเขาสั่นเครือ ฟ้าใสไม่ตอบ เธอเริ่มพึมพำบทสวดภาษาโบราณที่ถูกประยุกต์เข้ากับโค้ดภาษา Python ในจินตภาพของเธอ โลกภายนอกหายไป สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าญาณทิพย์ของเธอคือมหาสมุทรแห่งข้อมูลมหาศาลที่ไหลวนเหมือนพายุทอร์นาโด ใจกลางพายุนั้น เธอเห็นร่างเงาสีดำทมิฬที่มีใบหน้าบิดเบี้ยวคล้ายมนุษย์ แต่ร่างกายกลับเป็นสายเคเบิลใยแก้วนำแสงที่พันธนาการดวงวิญญาณนับร้อยเอาไว้ นั่นคือ ‘ไอ้ผีเบอร์ 404’... มันกำลังฉีกกินข้อมูลและตัวตนของผู้คนที่หลงเข้ามาในพื้นที่หวงห้ามนี้ “ก้อง... อย่าเข้าไปใกล้มัน!” ฟ้าใสร้องเตือนผ่านกระแสจิต แต่ดูเหมือนก้องจะไม่ได้ยิน เขากำลังพุ่งเป้าไปที่ดวงวิญญาณชายวัยกลางคนที่ถูกล่ามโซ่ด้วยโปรโตคอลการเข้ารหัสที่แน่นหนาที่สุด ทันใดนั้น ไอ้ผีเบอร์ 404 ก็หันขวับมาทางพวกเขา มันไม่ได้มีดวงตา แต่รอยแยกที่หน้าผากของมันเปิดออกกลายเป็นพอร์ตเชื่อมต่อที่ส่งเสียงหวีดหวิวบาดแก้วหู *“ยินดีต้อนรับ... ก้องภพ ลูกชายผู้โง่เขลา... แกเอา ‘กุญแจ’ มาส่งถึงที่เองเลยนะ”* ก้องเบิกตากว้าง เมื่อเขารู้สึกได้ว่าในกระเป๋าเสื้อของเขามีบางอย่างที่เขาลืมไปว่ามันคืออะไร... มันคือชิปประมวลผลโบราณที่พ่อทิ้งไว้ให้ก่อนหายตัวไป ชิปที่เขานำมาเสียบกับคอมพิวเตอร์เครื่องนี้เพื่อ ‘ช่วยพ่อ’ แต่แท้จริงแล้วมันคือ ‘เซิร์ฟเวอร์สำรอง’ สำหรับการจุติของมัน! “ฟ้าใส! ถอยออกมา!” ก้องตะโกนสุดเสียง แต่เขากลับพบว่ามือของเขาไม่สามารถปล่อยจากคีย์บอร์ดได้ ราวกับว่ามันถูกล็อกด้วยคำสั่งระบบระดับรูท ไอ้ผีเบอร์ 404 เคลื่อนที่ผ่านสายเคเบิลเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ มันทิ้งตัวลงมาจากความว่างเปล่าของเซิร์ฟเวอร์ พุ่งเข้าประชิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่พวกเขากำลังใช้งาน ร่างของวิญญาณพ่อก้องที่ถูกขังอยู่ชะงักไป เขาหันมาสบตากับลูกชาย แววตาของเขาไม่ได้เต็มไปด้วยความหวังอย่างที่ก้องเคยคิด แต่มันกลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด พ่ออ้าปากค้างเหมือนจะตะโกนเตือนอะไรบางอย่าง แต่เสียงที่ออกมากลับเป็นเสียงสังเคราะห์ที่เย็นเยียบและทรงพลัง “รหัสผ่านที่แกตามหามาตลอดก้องภพ... แท้จริงแล้วมันไม่ใช่ตัวเลข...” เสียงนั้นดังก้องไปทั่วห้อง พร้อมกับหน้าจอมอนิเตอร์ทั้งหกจอที่แตกกระจายออกพร้อมกันเป็นเศษเสี้ยว กระแสไฟลัดวงจรพุ่งเข้าใส่ร่างของทั้งก้องและฟ้าใสจนกระเด็นไปคนละทิศละทาง ทว่าในความมืดมิดที่เหลืออยู่ มีเสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเดินเข้ามาในห้องทำงานของเขาช้าๆ... เสียงฝีเท้าของคนที่มีชีวิตอยู่จริงๆ ชายในชุดโค้ทสีเทาเก่าคร่ำคร่าเดินผ่านประตูที่ล็อกไว้อย่างแน่นหนาเข้ามา เขาหยุดยืนอยู่หน้าก้องที่กำลังหอบหายใจอยู่กับพื้น ชายคนนั้นวางมือลงบนไหล่ของก้องแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาหัวใจของก้องแทบหยุดเต้น “พ่อบอกแล้วไง... ว่าอย่าเล่นกับโค้ดที่พ่อยังเขียนไม่เสร็จ” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของพวกเรามาถึงจุดนี้ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้ทุกท่านลุ้นจนนั่งไม่ติดนะครับ หมอผีวัยรุ่นครับ