หนีตายกลางเดดโซน

"วิ่ง! ถ้าไม่อยากกลายเป็นฮาร์ดดิสก์สำรองให้มัน ก็วิ่ง!" ผมตะโกนก้อง เสียงของผมสั่นพร่าไม่ต่างจากสัญญาณเน็ตที่กำลังแกว่งตัวอยู่ในระดับวิกฤต มือซ้ายกระชากแขนฟ้าใสให้โถมตัวลงจากบันไดหนีไฟของตึกร้างที่ดูเหมือนจะกลายเป็นรังของอะไรบางอย่างไปเสียแล้ว เบื้องหลังของเรา... ไม่สิ, เบื้องหลังของ *'ร่างที่เคยเป็นฟ้าใส'* กำลังยืดขยายออกไปเหมือนไฟล์ภาพที่ถูกดึงจนแตกกระจาย เงาสีดำทะมึนก่อตัวเป็นรูปร่างของมนุษย์หลายสิบคนซ้อนทับกัน เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนโมเด็มยุค 90s พยายามเชื่อมต่อเข้ากับนรกดังระงมไปทั่วโถงทางเดิน "ก้อง! ฉัน... ฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังกัดกินความทรงจำของฉันอยู่!" ฟ้าใสหน้าซีดเผือด นัยน์ตาของเธอสั่นระริก เธอพยายามยกมือขึ้นกุมขมับ พลางหอบหายใจรัว "มันบอกว่า... ร่างกายนี้มันจองแล้ว!" "เลิกฟังเสียงในหัวแล้วหันมาฟังเสียงตีนตัวเองก่อน!" ผมกัดฟันกรอด สายตาเหลือบมองสมาร์ทโฟนในมือที่หน้าจอขึ้นเตือน *'No Signal'* ตัวอักษรสีแดงกะพริบถี่ๆ เหมือนจังหวะหัวใจที่กำลังจะวายตาย เรากำลังมุ่งหน้าสู่ 'เดดโซน' ของตึกนี้ ห้องใต้ดินชั้น B3 ซึ่งเป็นจุดที่อาคารออกแบบให้มีผนังคอนกรีตหนาพิเศษเพื่อป้องกันคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าสำหรับการเก็บข้อมูลเซิร์ฟเวอร์เก่า ที่นั่นไม่มีสัญญาณไวไฟ ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ และที่สำคัญที่สุด... ไอ้ผีเบอร์ 404 ตัวนั้นจะตามเข้ามาไม่ได้ เพราะมันคือ 'ไวรัส' ที่ต้องอาศัยโครงข่ายในการเคลื่อนที่ ถ้าไม่มีสัญญาณ มันก็เป็นได้แค่ไฟล์ขยะที่ไร้พิษสง ผมกระแทกเท้าวิ่งลงบันไดจนสุดแรง เสียงฝีเท้าของเราดังก้องไปทั่วโถงมืดสนิท ความเย็นยะเยือกเริ่มเกาะกินผิวหนังเหมือนถูกของเหลวติดลบองศาราดรดลงมา ความมืดเบื้องหน้าไม่ใช่แค่การขาดหายของแสงสว่าง แต่มันคือความว่างเปล่าที่ดูดกลืนทุกอย่าง "ก้อง... ทางตันเหรอ?" ฟ้าใสหยุดกึก แรงกระชากของผมทำให้เธอเซถลาไปชนกับประตูเหล็กกล้าบานยักษ์ที่เป็นสนิมเขรอะ "ไม่ตัน... แต่มันล็อก!" ผมพุ่งเข้าไปที่ประตู ใช้ไขควงด้ามยางที่ติดตัวมาด้วยพยายามสะเดาะกลอนดิจิทัลที่ตายสนิท "บ้าเอ๊ย! ระบบล็อกอัตโนมัติมันทำงานตอนไฟดับได้ยังไงวะ!" ข้างหลังเรา... ความเงียบงันเริ่มกลับมาปกคลุม แต่เป็นความเงียบที่อันตรายกว่าเสียงกรีดร้องเสียอีก ผมสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แตะที่ต้นคอ ไม่ใช่ลม ไม่ใช่บรรยากาศ แต่มันคือ 'เจตจำนง' ที่มุ่งร้าย ผมค่อยๆ หันกลับไปมอง เงาสีดำเบื้องหลังไม่ได้ไล่ตามมาติดๆ แต่มันยืนนิ่งอยู่กลางโถงทางเดิน ร่างกายของมันบิดเบี้ยวจนดูไม่ออกว่าส่วนไหนคือแขนส่วนไหนคือขา ใบหน้าของมันเป็นหน้าจอสีฟ้า (Blue Screen of Death) ที่แสดงโค้ดคำสั่งประหลาดๆ วิ่งผ่านไปมาด้วยความเร็วสูง "ก้อง... ดูนั่น..." ฟ้าใสชี้มือสั่นๆ ไปที่ผนังรอบข้าง เงาสีดำนับร้อยเริ่มผุดออกมาจากรอยร้าวของปูน มันเหมือนไวรัสที่กำลังคัดลอกตัวเอง (Copy & Paste) พุ่งออกมาจากกำแพง "เอาวะ!" ผมตัดสินใจคว้ากระเป๋าอุปกรณ์ กระชากเอา 'แท่งกราวด์' ที่ลงอักขระด้วยเทคโนโลยีควันหลงยุค 5G ออกมา ปักลงบนพื้นคอนกรีต "ฟ้าใส! จับมือฉันไว้! อย่าปล่อยเด็ดขาด ถ้าจิตแกหลุดตอนนี้ มันจะเข้าไปแทนที่แกทันที!" ผมหลับตาลง สวดภาวนาแบบลูกครึ่ง... ครึ่งหนึ่งเป็นคาถาไล่ผีของพ่อที่เคยสอนไว้ อีกครึ่งหนึ่งคือการรันสคริปต์ล้างข้อมูล (Format Code) ลงไปในกระแสจิต ผมไม่ได้สู้กับมันด้วยศรัทธาเพียงอย่างเดียว แต่ผมสู้ด้วย 'ตรรกะ' ของวิญญาณ *ตึ้ง!* เสียงเหมือนระบบคอมพิวเตอร์รีบูตดังขึ้นในหูของเราทั้งคู่ ประตูเหล็กกล้าบานยักษ์กระแทกเปิดออกด้วยแรงดันอากาศที่มหาศาล ผมคว้าตัวฟ้าใสพุ่งตัวเข้าไปในห้องใต้ดินที่มืดสนิททันที ก่อนจะกระชากประตูให้ปิดตายและเอาคานเหล็กพาดไว้อย่างแน่นหนา เราทั้งคู่นอนหอบหายใจอยู่บนพื้นปูนเย็นเฉียบ ความมืดที่นี่เข้มข้นจนแทบจะคว้าจับได้ ไม่มีเสียงเครื่องจักร ไม่มีเสียงสัญญาณอินเทอร์เน็ต มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของเราสองคนเท่านั้น "เรา... เรารอดแล้วใช่ไหม?" ฟ้าใสกระซิบ เสียงของเธอยังคงสั่นเครือ ผมไม่ได้ตอบในทันที ผมหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาตรวจสอบอีกครั้ง จอภาพดำมืดสนิท แต่มันกลับไม่ยอมดับ มันเริ่มมีตัวอักษรสีเขียวค่อยๆ พิมพ์ขึ้นมาบนหน้าจอทีละตัวๆ *'การขังตัวเองในที่อับสัญญาณ... เป็นกลยุทธ์ที่ล้าสมัยไปหน่อยนะก้อง'* ผมตัวแข็งทื่อ ไม่ใช่เพราะผี 404 แต่มันคือข้อความที่ส่งตรงมาจากเครื่องของผมเอง ทั้งที่ไม่มีสัญญาณเน็ตแม้แต่ขีดเดียว! ฟ้าใสชะโงกหน้ามามองแล้วกรีดร้องเสียงหลง เมื่อเงาที่ผนังห้องใต้ดินเริ่มบิดเบี้ยว... ไม่ใช่จากข้างนอก แต่เงาของผมเองกำลังลุกขึ้นยืน โดยที่ตัวผมยังคงนั่งนิ่งอยู่กับที่ เงามันขยับปากพูดด้วยเสียงของคนสิบคนพร้อมกัน "ขอบใจนะก้อง... ที่ช่วย 'นำทาง' ให้ฉันเข้ามาในโซนที่ไม่มีใครรบกวนการอัปโหลดร่างใหม่" ผมมองไปที่มือของตัวเอง มันเริ่มมีเส้นสายของดิจิทัลสีฟ้าเรืองแสงขึ้นมาใต้ผิวหนัง และที่น่ากลัวที่สุด... ในความมืดมิดของห้องใต้ดินนี้ ผมไม่ได้เห็นแค่ฟ้าใสอยู่กับผมเพียงลำพัง ที่มุมมืดของห้อง ร่างของใครบางคนกำลังนั่งกอดเข่าอยู่... ร่างนั้นสวมชุดเสื้อคลุมขาดวิ่นที่ผมจำได้แม่นว่าเป็นของพ่อที่หายตัวไปเมื่อสิบปีก่อน พ่อเงยหน้าขึ้น ดวงตาของท่านเป็นเพียงหลุมดำว่างเปล่า ก่อนจะเอ่ยชื่อผมด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคยที่สุด "ก้อง... ลูกมาทำอะไรในเซิร์ฟเวอร์ที่พ่อถูกกักขังไว้นานขนาดนี้" ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของนักเขียนตัวเล็กๆ คนนี้มาถึงบทที่ 10 นะครับ หากอยากรู้ว่าก้องจะรับมือกับเงาของพ่อที่บิดเบี้ยวในเดดโซนนี้ได้อย่างไร อย่าลืมกดอ่านตอนต่อไปนะครับ!