ไวรัสอาคม

"ถอยไปฟ้า! อย่ามองตรงๆ!" ก้องตะโกนลั่น ห้องทำงานที่ควรจะมีแค่เสียงพัดลมระบายความร้อนจากเคสคอมพิวเตอร์ กลับถูกแทนที่ด้วยกลิ่นกำยานไหม้เกรียมปนกลิ่นโอโซนที่เหม็นจนแสบจมูก เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาจากโถงทางเดินไม่ใช่เสียงคน แต่มันคือเสียง 'ลาก' ของบางอย่างที่หนักและชื้นแฉะ ฟ้าใสคว้าสเปรย์น้ำมนต์ผสมน้ำยาทำความสะอาดจอภาพที่พกติดตัวไว้ตลอดเวลา มือของเธอสั่นระริกจนแทบทำขวดหลุด "ก้อง... ฉันเห็นมัน... มันไม่ใช่เงา มันเหมือนพิกเซลที่บิดเบี้ยว... เหมือนไฟล์ที่ไฟล์เสียกำลังเดินได้!" ก้องไม่สนใจคำเตือน เขากระโจนเข้าหน้าคอมพิวเตอร์เครื่องหลัก มือรัวคีย์บอร์ดจนเกิดเสียงกริ๊กๆ เหมือนฝนตกหนัก หน้าจอแสดงกราฟิกคลื่นพลังงานวิญญาณที่เป็นเส้นตรงปกติบัดนี้กลับกลายเป็นสีแดงฉาน ทุกพอร์ตการเชื่อมต่อสว่างวาบขึ้นมาพร้อมกัน *กึก... กึก...* ประตูห้องทำงานเปิดอ้าออกกว้าง สิ่งที่ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ใช่ผีแต่งชุดไทยหรือวิญญาณอาฆาตในชุดขาว แต่มันคือร่างของมนุษย์ที่ดูเหมือนถูกย่อส่วนลงจนเหลือขนาดเท่าแผงวงจร ผิวหนังเป็นสีเทาหม่นเหมือนหน้าจอโหมด Safe Mode และที่น่าสยดสยองที่สุดคือ ดวงตาของมันเป็นช่องโหว่สีดำสนิทที่มีโค้ดภาษาเบสิกวิ่งวนอยู่ข้างใน "มันไม่ได้มาหาเรา แต่มันมาหา 'ช่องโหว่'" ก้องกัดฟันกรอด เหงื่อกาฬไหลหยดลงบนคีย์บอร์ด "ฟ้า! กางอาคมสายแลนเดี๋ยวนี้! ถ้ามันเชื่อมต่อสำเร็จ เราทั้งคู่จะกลายเป็นไฟล์ขยะให้มันสูบพลังวิญญาณจนแห้ง!" ฟ้าใสไม่รอช้า เธอสะบัดสายแลนเส้นยาวที่พันด้วยด้ายสายสิญจน์สีแดงสดที่ก้องสั่งทำพิเศษ เธอพุ่งตัวไปที่มุมห้อง ใช้สก๊อตเทปแปะยันต์แผ่นบางเฉียบเข้ากับมุมกำแพงตามตำแหน่งทางเรขาคณิตที่ก้องคำนวณไว้ เสียงสวดมนต์ของเธอสั่นเครือแต่หนักแน่น "ข่ายทองแดงมัดวิญญาณ... ด้วยอำนาจไอทีและแรงศรัทธา กักขังมันไว้ในพอร์ตนี้!" ทันใดนั้นเอง! ร่างเงาประหลาดนั้นพุ่งวูบเข้ามาเหมือนสัญญาณเน็ตกระตุก มันไม่เดินผ่านประตู แต่มันกระโจนผ่าน 'อากาศ' พุ่งตรงเข้าหากล่องเราเตอร์ที่วางอยู่บนโต๊ะก้อง "มันจะยึด IP Address เรา!" ก้องสบถ เขาคว้าสายแลนอีกเส้นมาเสียบเข้าที่พอร์ตแลนของโน้ตบุ๊กตัวเองเพื่อทำเป็น 'กับดัก' แต่ความผิดพลาดเกิดขึ้นในวินาทีที่ปลายนิ้วเขาสัมผัสหัวแจ็คสายแลน กระแสไฟฟ้าแรงสูงปนกลิ่นศพเน่าเปื่อยวิ่งแปลบผ่านปลายนิ้วเข้าสู่เส้นประสาททันที "อ๊ากกก!" ก้องร้องลั่น ร่างเขากระตุกเหมือนโดนช็อตด้วยไฟฟ้ากระแสตรง ตาของเขากลายเป็นสีขาวโพลน ภาพนิมิตในหัวของเขาระเบิดออกเหมือนจอคอมพิวเตอร์ที่ถูกไวรัสโจมตี เขาเห็นใบหน้าของพ่อที่หายสาบสูญไป ใบหน้านั้นซ้อนทับกับเส้นใยไฟเบอร์ออฟติกที่ยุ่งเหยิง *“ก้อง... อย่า... ปล่อย... มัน...”* เสียงพ่อดังสะท้อนอยู่ในกระแสข้อมูล "ก้อง! นายโดนคุณไสยผ่านสายแลนแล้ว!" ฟ้าใสกรีดร้อง เธอเห็นชัดเจนว่าเส้นเลือดที่แขนของก้องเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำ เหมือนเส้นใยทองแดงที่กำลังลามไปถึงหัวใจ ผีเบอร์ 404 ไม่ได้แค่จะทำร้าย แต่มันกำลัง 'ดาวน์โหลด' วิญญาณของก้องเพื่อแทนที่ตัวเองในร่างมนุษย์ ก้องพยายามสะบัดมือออก แต่มันติดหนึบเหมือนถูกกาวร้อนเชื่อมไว้ เขาใช้มืออีกข้างคว้าเมาส์ กดรัวคำสั่ง Kill Process ในใจ “กูไม่ใช่คอมพ์ให้มึงมาแฮ็ก! มึงมันก็แค่โค้ดขยะที่หลงยุค!” เขากด Enter ครั้งสุดท้ายด้วยแรงทั้งหมดที่มี กระแสไฟฟ้าในห้องดับพรึบลงทันที ความมืดสนิทเข้าครอบงำ ทิ้งให้เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของคนสองคนกับเสียงพัดลมระบายความร้อนที่ค่อยๆ ดับลง ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงหัวใจเต้น ฟ้าใสหยิบมือถือขึ้นมาเปิดไฟฉาย แสงสีขาวส่องไปที่โต๊ะคอมพิวเตอร์ ก้องฟุบหน้าลงกับคีย์บอร์ด ร่างกายของเขานิ่งสนิทเหมือนไม่มีลมหายใจ "ก้อง... อย่าล้อเล่นนะ" ฟ้าใสเดินเข้าไปใกล้ มือสั่นเทาเอื้อมไปแตะไหล่เขา ทว่า ในวินาทีที่ปลายนิ้วเธอแตะถูกผิวหนังของเขา ก้องก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ แสงไฟฉายสาดกระทบใบหน้าของเขาที่บัดนี้... ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป รอยยิ้มที่มุมปากของเขากว้างเกินกว่าคนปกติจะทำได้ และในดวงตาที่ควรจะเป็นสีดำขลับของก้อง กลับมีโค้ดภาษาประหลาดวิ่งผ่านไปมาเหมือนหน้าจอ command prompt "Process... Completed" เสียงของก้องแหบพร่าและซ้อนทับกันเหมือนคนสิบคนพูดพร้อมกัน "ขอบใจนะฟ้าใส... ร่างนี้ 'อัปเกรด' ได้ถูกใจฉันจริงๆ" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมผจญภัยไปกับผม... แล้วเจอกันในตอนหน้าครับ! - หมอผีวัยรุ่น