สัญญาณเตือนภัย

"มึงดูนี่ดิ... หน้าจอคอมกูไม่ได้รวน แต่มันกำลัง ‘หายใจ’ อยู่" ก้องโยนสมาร์ทโฟนรุ่นเรือธงลงบนโต๊ะทำงานเสียงดัง *ปึก* หน้าจอ OLED ขนาดหกนิ้วกำลังกะพริบเป็นจังหวะช้าๆ คล้ายอัตราการเต้นของหัวใจมนุษย์ เส้นกราฟสีเขียวเรืองแสงที่เขาเขียนขึ้นเพื่อสแกนหาคลื่นพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้าผิดปกติ บัดนี้มันบิดเบี้ยวกลายเป็นรูปใบหน้ามนุษย์บิดเบี้ยว ทรมาน และอ้าปากค้างอย่างไร้เสียง กลิ่นอับชื้นคล้ายซากศพจมน้ำลอยคละคลุ้งออกมาจากช่องระบายความร้อนของเคสคอมพิวเตอร์ ทั้งที่ห้องนี้เปิดแอร์เย็นฉ่ำและสะอาดเอี่ยมไร้ที่ติ ฟ้าใสสะดุ้งโหยงจนทำชาไข่มุกในมือหกเลอะคีย์บอร์ด เธอกระโดดถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนตู้หนังสือ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว สัญชาตญาณอินฟลูเอนเซอร์สายมูบอกเธอชัดเจนว่า สิ่งที่อยู่ในฮาร์ดแวร์ตรงหน้าไม่ใช่บั๊กของซอฟต์แวร์แน่นอน "ไอ้ก้อง... กูว่ามันไม่ใช่แค่ไวรัสโทรจันธรรมดาแล้วว่ะ" เสียงของฟ้าใสสั่นเครือ มือเรียวคว้าสรุปสิญจน์เส้นโตที่พันรอบคอขึ้นมามือกำแน่นจนข้อต่อขาวโพลน "มึงจำที่หลวงตาบอกได้ไหม ถ้าคลื่นความถี่มันต่ำกว่ายี่สิบเฮิรตซ์... วิญญาณจะสามารถแปลงร่างเป็นชุดคำสั่งดิจิทัลได้ แล้วนี่มันเล่นแทรกซึมเข้ามาถึง Kernel ของระบบปฏิบัติการมึงแล้วนะเว้ย!" ก้องไม่ตอบ เขาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสะท้อนแสงสีแดงฉานจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ นิ้วเรียวยาวพรมลงบนคีย์บอร์ดกลไกเสียงดังรัวเร็วเพื่อรันคำสั่ง Terminal บังคับปิดกระบวนการทำงานทั้งหมดของระบบ แต่ทว่า... หน้าจอกลับเด้งข้อความรัวเป็นพืชอักษรขยะ *[Access Denied]* ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกระทั่งหน้าจอทั้งสามจอเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทพร้อมกัน ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ มีเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนที่หมุนเร่งความเร็วจนเกิดเสียงหวีดหหลิวแหลมสูงบาดหู "โง่ชิบหาย..." ก้องพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าหล่อเหลาตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ปมปัญหาเรื่องพ่อผู้เป็นหมอผีโบราณที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยในห้องแล็บใต้ดินเมื่อสี่ปีก่อนผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง พ่อเคยเตือนไว้ก่อนหายตัวไปว่า *‘ไสยศาสตร์กับเทคโนโลยีไม่ใช่สิ่งตรงข้าม แต่มันคือภาษาเดียวกัน แค่คนละยุคสมัย’* ตอนนั้นก้องคิดว่าพ่อเพ้อเจ้อ แต่วินาทีนี้ เขากำลังตระหนักว่าพ่อพูดถูกทุกคำ "ก้อง ระวัง!" เสียงกรีดร้องของฟ้าใสฉีกกระชากความคิดของก้องให้หลุดจากภวังค์ ทันใดนั้นเอง หลอดไฟนีออนบนเพดานห้องเกิดระเบิดเปรี๊ยะปร๊ะ แสงไฟกระพริบถี่รัวก่อนจะดับวูบลง เหลือเพียงแสงเรืองรองสีเลือดสาดส่องออกมาจากจอคอมพิวเตอร์ทั้งสามเครื่อง สายเคเบิลอินเทอร์เน็ตนับสิบเส้นที่เดินลอยไว้อย่างเป็นระเบียบตามผนังห้อง เริ่มสั่นกระตุกและขยับเลื้อยไปมาด้วยตัวมันเอง ราวกับฝูงงูพิษที่ตื่นจากการจำศีล พวกมันพุ่งเลื้อยลงมาจากเพดาน ตรงดิ่งเข้ามารัดพันขาโต๊ะและเก้าอี้ทำงานของก้องอย่างรวดเร็ว แรงดึงมหาศาลทำให้ก้องเกือบเสียหลักล้มลงไปกองกับพื้น "เชี่ยเอ้ย! เล่นของสูงเหรอวะไอ้เบอร์ 404!" ก้องสบถลั่น มือขวาคว้าแฟลชไดรฟ์โลหะสีดำสนิทที่บรรจุโค้ดโปรแกรมปราบผีเวอร์ชันล่าสุด ซึ่งเขาดัดแปลงมาจากคาถาขับไลภูตผีปีศาจของลัทธิเต๋าผสมผสานกับอัลกอริทึมเข้ารหัสแบบ Quantum Encryption เขากัดฟันกรอด พุ่งตัวเข้าหาพอร์ต USB หน้าเคสคอมพิวเตอร์แล้วเสียบแฟลชไดรฟ์เข้าไปทันที หน้าจอสีดำสนิทพลันสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับโค้ดภาษาโปรแกรมที่รันวิ่งขึ้นลงอย่างบ้าคลั่ง กลิ่นธูปและกลิ่นคาวเลือดตีรวนขึ้นมาจมูกจนก้องอยากจะอาเจียน แต่เขากลั้นใจไว้ มือยังคงรัวแป้นพิมพ์สั่งการระบบต่อต้านไวรัสวิญญาณอย่างไม่คิดชีวิต "ออกไปจากระบบกูโว้ย!" ก้องคำรามลั่นห้อง ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธเกลียว คลื่นพลังงานสีทองอร่ามที่ไหลออกมาจากตัวแฟลชไดรฟ์ปะทะเข้ากับคลื่นพลังงานสีดำทมิฬที่พยายามจะทะลักออกมาจากหน้าจอ เกิดเป็นประกายไฟเปรี๊ยะปร๊ะเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ระบบกำลังจะบล็อกการเข้าถึงของไอ้ผีเบอร์ 404 สำเร็จ เสียงแจ้งเตือนข้อความทางแอปพลิเคชันแชทตัวหนึ่งบนสมาร์ทโฟนที่วางอยู่ข้างๆ ก็ดังขึ้น *'ติ๊ง'* ก้องเหลือบสายตาไปมองหน้าจอโทรศัพท์โดยไม่ตั้งใจ ข้อความใหม่ล่าสุดส่งมาจากบัญชีส่วนตัวของ "พ่อ" ที่หายสาบสูญไปนานถึงสี่ปีเต็ม ตัวอักษรบนหน้าจอปรากฏขึ้นทีละตัวอย่างช้าๆ ท่ามกลางความมืดมิดของห้อง *[ก้อง... ลูกเปิดประตูตู้เสื้อผ้าหรือยัง? พ่อรออยู่ในนั้นมานานแล้ว]* สิ้นสุดประโยคข้อความนั้น เสียงเคาะประตูดัง *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* สามครั้งดังสนั่นมาจากด้านในของตู้เสื้อผ้าไม้เก่าแก่ที่ตั้งอยู่มุมมืดสุดของห้อง และในวินาทีเดียวกันนั้นเอง กลอนประตูห้องทำงานก็หลุดร่วงลงมากองกับพื้น ประตูห้องค่อยๆ แง้มเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นความมืดมิดอันไร้ก้นบึ้งที่อยู่นอกห้อง... พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงกำลังเดินตรงเข้ามาหาพวกเขาช้าๆ ทีละก้าว ทีละก้าว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมผจญภัยไปกับความหลอนในโลกไอทีครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้า!