ลัทธิเลขฐานสอง

หน้าจอมอนิเตอร์สามจอตรงหน้าก้องสะท้อนแสงสีเขียวพาสเทลจากโค้ด บรรทัดสุดท้ายที่เพิ่งรันผ่านตาไปเมื่อไม่กี่วินาทีก่อนยังคงสั่นกระตุกอยู่ในระบบ `SYSTEM OVERRIDE: WELCOME BACK, CREATOR.` คำทักทายนั้นไม่ใช่บั๊ก ไม่ใช่ระบบออโต้รีพลายจากเซิร์ฟเวอร์ร้าง แต่มันคือลายนิ้วมือดิจิทัล... ลายนิ้วมือของคนบางคนที่ก้องรู้จักดีเกินกว่าจะลืม แม้แต่ยามหลับตา "ก้อง แกดูนี่ดิ" เสียงฟ้าใสสั่นเครือจนแทบฟังไม่เป็นศัพท์ เธอถอยกรูดจนหลังชนชั้นวางเซิร์ฟเวอร์ มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์มือถือที่เปิดไลฟ์สตรีมค้างไว้ หน้าจอสมาร์ทโฟนของเธอไม่ได้แสดงภาพห้องสตูดิโอรกๆ ของพวกเขาอีกต่อไป แต่มันถูกย้อมด้วยสีแดงฉานของโค้ดเลขฐานสองที่วิ่งพรืดขึ้นลงราวกับฝนห่าใหญ่ในเดอะเมτριกซ์ "ยอดวิวในไลฟ์... มันไม่ได้มาจากคนดูจริง แต่มันมาจากไอพีแอดเดรสเดียวที่กระจายตัวไปทั่วโลก... สองแสนไอพี... ไม่สิ สองล้าน! และพวกมันกำลังพิมพ์ข้อความเดียวกันหมดเลย" ก้องไม่ได้หันไปมอง เขาเลื่อนนิ้วบนทัชแพดอย่างรวดเร็วเพื่อแยกแพ็กเก็ตข้อมูลที่ทะลักเข้ามาผ่านพอร์ต 404 ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อพบว่า โค้ดชุดนี้ไม่ได้ถูกเขียนขึ้นด้วยภาษาโปรแกรมมิ่งสมัยใหม่ แต่มันถูกคอมไพล์ขึ้นมาจากภาษายัติภังค์และอักขระโบราณของคัมภีร์ไสยเวทเขมร—ที่ถูกแปลงให้อยู่ในรูปของบิตและไบต์ วิญญาณถูกเขียนทับด้วยอัลกอริทึม มนต์ดำถูกแปลงเป็นซอร์ซโค้ด "มันไม่ใช่แค่ไวรัสวิญญาณธรรมดาแล้วว่ะฟ้าใส" ก้องพึมพำ น้ำเสียงเรียบสนิทแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้อากาศรอบตัวเหมือนจะลดอุณหภูมิลงไปหลายองศา "ไอ้ตัวที่อยู่หลังคีย์บอร์ดนั่น... มันกำลังพยายาม 'คอมไพล์' ตัวเองให้ออกมาเป็นมนุษย์ผ่านโครงข่ายเซิร์ฟเวอร์หลักของเมือง" "แล้วเราจะทำไงดีวะก้อง? เอาสายสิญจน์มาพันสายแลนเหรอ? หรือต้องท่องคาถาพ่นน้ำมนต์ใส่คีย์บอร์ดแมคบุ๊กแก?" ฟ้าใสเสียงหลง มือไม้สั่นเทาจนเกือบทำมือถือตกพื้น เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความกลัวระดับสเกลผีหลอกวิญญาณหลอนในห้องมืดเทียบไม่ได้เลยกับความรู้สึกที่ว่า โลกดิจิทัลที่เธอยึดถือเป็นพื้นที่หากินกำลังถูกควบคุมโดยตัวตนอเวจีบางอย่าง "เลิกเล่นมุกน่ารำคาญแล้วส่งตัวสแกนคลื่นความถี่วิญญาณมารuนที่พอร์ต 80 ให้ฉันที" ก้องสั่งเสียงเข้ม นิ้วเรียวยาวรัวคีย์บอร์ดตอบโต้ด้วยความเร็วสูง เสียงแป้นพิมพ์กลไกสวิตช์สีฟ้าดังระรัวราวกับเสียงปืนกล "เราไม่ได้สู้กับผีไร้ญาติขาดมิตรในบ้านร้างอีกต่อไปแล้ว... นี่คือสงครามไซเบอร์ และฝั่งตรงข้ามคือโปรแกรมเมอร์ที่เก่งเหี้ยๆ" ทันใดนั้น หน้าจอหลักก็ดับวูบลงพร้อมกันทั้งสามจอ ความมืดสนิทเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ ก่อนที่ไฟ LED สีแดงฉานจะกระพริบถี่ๆ เป็นจังหวะ SOS จากนั้น หน้าจอทั้งหมดก็ติดพรึบขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับภาพสตรีมมิ่งจากกล้องเว็บแคมตัวหนึ่งที่ถูกแฮกเข้ามาโดยตรง มันไม่ใช่กล้องในห้องนี้ แต่เป็นกล้องวงจรปิดจากห้องเซิร์ฟเวอร์ใต้ดินของบริษัทไอทียักษ์ใหญ่ใจกลางเมือง ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่ท่ามกลางแสงไฟนีออนสีม่วงสลัว ดวงตาของเขาจดจ้องตรงมาที่เลนส์กล้อง ราวกับเขากำลังมองทะลุผ่านหน้าจอมาสบตาก้องโดยตรง รอยยิ้มบิดเบี้ยวเหยียดยิ้มขึ้นที่มุมปาก ใบหน้าของเขาซีดเซียวไร้สีเลือด เส้นเลือดดำปูดโปนขมับและลามลงมาที่คอราวกับรากไม้แห้งกรอบที่กำลังดูดซับพลังงานบางอย่าง *“ยินดีที่ได้รู้จักนะ... น้องชาย”* เสียงทุ้มต่ำลอดผ่านลำโพงบลูทูธในห้องของก้อง เสียงนั้นแตกพร่าคล้ายสัญญาณวิทยุถูกคลื่นรบกวน แต่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ฟ้าใสอ้าปากค้าง มือที่ปิดปากตัวเองสั่นสะท้าน เธอหันขวับมามองก้องทันที "ก้อง... เสียงนั้น... ทำไมมันฟังดูเหมือน..." ก้องนิ่งงัน นิ้วที่กำลังพิมพ์โค้ดหยุดชะงักไปชั่ววินาที ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—ปฏิกิริยาที่หาได้ยากยิ่งจากไสยเวทย์โปรแกรมเมอร์หนุ่มผู้เย่อหยิ่ง ไม่ใช่แค่เสียง... แต่เป็นโครงสร้างโค้ดที่แสดงอยู่บนมุมซ้ายของจอนั่น มันคือลายเซ็นดิจิทัลที่ก้องเคยเห็นในไฟล์ลับสมัยเด็ก... ไฟล์ที่พ่อของเขาทิ้งไว้ก่อนจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยในคืนวันที่ฝนตกหนักเมื่อสิบปีก่อน *“แปลกใจเหรอที่กูยังไม่ตาย?”* ชายในจอหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ *“มึงคิดว่าพ่อมึงหนีไปบวชป่าดงพญาไฟเหรอเปล่า... ก้องเอ๋ย พ่อมึงไม่ได้หายไปไหนหรอก... เขายังอยู่ตรงนี้ อยู่ในทุกๆ บิต ทุกๆ ไบต์ ที่มึงกำลังเขียนแก้ตัวอยู่นี่ไงล่ะ!”* ชั่วพริบตานั้น หน้าจอก็ปรากฏภาพซ้อนทับของชายชราคนหนึ่งในชุดกราวด์แลปเปื้อนคราบเลือดและหมึกสักยันต์ ร่างของเขาลอยเคว้งคว้างอยู่ในห้วงข้อมูลสีเขียวมรกต ดวงตาทั้งสองข้างกลายเป็นสีดำสนิทไม่มีตาขาว และกำลังกรีดร้องอย่างทรมานอยู่ในฐานข้อมูลอันไร้ที่สิ้นสุด ก้องลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ แรงกระชากทำให้เก้าอี้ล้มคว่ำลงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาด้วยความโกรธเกรี้ยวและช็อกระคนกัน "ไอ้... สัตว์เอ้ย!" ก้องคำรามลั่นห้อง มือคว้าค้อนช่างไฟตัวเล็กบนโต๊ะเตรียมจะปาใส่หน้าจอ แต่ช้าไปก้าวเดียว หน้าจอทั้งหมดเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท เหลือเพียงข้อความบรรทัดสุดท้ายที่พิมพ์ขึ้นทีละตัวอักษรอย่างเยือกเย็น: `COMPILE COMPLETE. THE CREATOR HAS RETURNED TO THE SYSTEM.` ประตูเหล็กนิรภัยของห้องทำงานส่งเสียงล็อกอัตโนมัติ "คลิก!" หนักหน่วง ไฟสำรองฉุกเฉินดับวูบลงเหลือเพียงแสงสีแดงกระพริบจากพอร์ตเซิร์ฟเวอร์ และเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคน—หรือบางสิ่งบางอย่าง—กำลังเดินเข้ามาใกล้หน้าห้องทีละก้าว... ทีละก้าว... อย่างเชื่องช้า *** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังเข้ามาแฮกความสนุกไปด้วยกันนะครับ แล้วเจอกันตอนหน้าครับ! — หมอผีวัยรุ่น