กับดักในหน้าจอ

“พ่อ... พ่อจริงๆ เหรอครับ?” เสียงของผมสั่นพร่าขณะก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับผนังห้องที่เต็มไปด้วยคราบเขม่าดำ ความเย็นเยือกของบรรยากาศไม่ได้มาจากเครื่องปรับอากาศ แต่มันพุ่งออกมาจากร่างของชายตรงหน้า—ร่างที่ผมเฝ้าตามหามาตลอดสามปี แต่บัดนี้เขากลับกลายเป็นเพียงเปลือกนอกที่บรรจุบางอย่างที่เลวร้ายกว่าไวรัสคอมพิวเตอร์ทั่วไป ชายที่ดูเหมือนพ่อผมหัวเราะ เสียงของเขาก้องกังวานเหมือนไฟล์เสียงที่ถูกขยายจนแตกพร่า เขาไม่ตอบคำถาม แต่กลับชูฮาร์ดไดรฟ์ตัวนั้นขึ้นมาช้าๆ ก่อนจะเสียบมันเข้ากับพอร์ตเชื่อมต่อที่โผล่พ้นเนื้อหนังบริเวณข้อมือของเขาเอง แสงสีแดงวาบขึ้นทันทีที่โลหะสัมผัสกับผิวหนัง พื้นห้องเริ่มบิดเบี้ยว กลายเป็นเส้นสายกราฟิกที่เลือนลาง กลิ่นธูปเก่าๆ ผสมกับกลิ่นโอโซนจากแผงวงจรไหม้ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ “ก้อง... อย่าไปมองตาเขานะ!” เสียงของฟ้าใสตะโกนแทรกเข้ามาในหูฟังไร้สายที่ผมยังสวมอยู่ แต่มันสายไปแล้ว โลกความเป็นจริงรอบตัวผมพังทลายลงเหมือนไฟล์ภาพที่ Corrupt ผมถูกดูดเข้าไปในอุโมงค์ข้อมูลสีดำมืดมิด ความรู้สึกเหมือนร่างถูกฉีกออกเป็นพิกเซลเล็กๆ ก่อนจะมาประกอบร่างใหม่ท่ามกลางสถานที่ที่ผมคุ้นเคยที่สุด... บ้านหลังเก่าสมัยเด็กที่ผมกับพ่อเคยรื้อประกอบวิทยุกัน แต่มันไม่ใช่บ้านที่แสนอบอุ่นในความทรงจำ ผนังบ้านเป็นเพียงกำแพงของรหัสเลขฐานสองที่วิ่งวนไม่รู้จบ และบนโต๊ะทำงาน... พ่อกำลังนั่งหันหลังให้ผม “พ่อครับ? พ่อใช่มั้ย?” ผมก้าวเข้าไปหา หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ผมพยายามหยิบสมาร์ทโฟนที่ติดตั้งโปรแกรมตรวจจับพลังงานวิญญาณขึ้นมา แต่มันกลับขึ้นข้อความเตือนตัวสีแดงฉาน: *[ERROR: SYSTEM COMPROMISED - VIRTUAL REALITY DETECTED]* ชายตรงหน้าค่อยๆ หมุนเก้าอี้กลับมา ทว่าใบหน้าของเขาไม่ใช่พ่อ แต่เป็นหน้าจอคอมพิวเตอร์รุ่นเก่าที่มีดวงตาสีดำสนิทสองข้างฉายอยู่บนหน้าจอแทนใบหน้าคน “ก้อง... ลูกชอบของเล่นชิ้นใหม่ที่พ่อสร้างให้ไหม?” เสียงที่ออกมาจากลำโพงในเครื่องนั่นแหละคือเสียงพ่อ แต่มันเป็นเสียงที่ไร้อารมณ์ความรู้สึกอย่างสิ้นเชิง “ที่นี่คือ ‘กับดักในหน้าจอ’ ที่ข้าอุตส่าห์ร่างโค้ดขึ้นมาจากการสำรองความทรงจำที่แตกสลายของชายคนนี้ มันเป็นคุกที่ไม่มีทางออก และลูกก็คือโปรแกรมที่ข้าต้องการที่สุด... เพื่อให้ข้าสมบูรณ์แบบ” ผีเบอร์ 404... มันไม่ได้แค่สิงคอมพิวเตอร์ แต่มันกำลังพยายาม ‘อัปโหลด’ ตัวตนของผมเข้าไปในระบบประสาทของมัน! ผมรีบดีดตัวถอยหลัง ข้อมือกระตุกเพื่อเปิดโหมด ‘Debug Mode’ ในนาฬิกาข้อมือที่ผมแอบดัดแปลงไว้ แต่มันกลับว่างเปล่า ข้อมูลในหัวของผมเริ่มไหลออกไปเหมือนน้ำที่ทะลักจากเขื่อนแตก ผมเห็นภาพความทรงจำเกี่ยวกับพ่อค่อยๆ ถูกลบเลือน เปลี่ยนเป็นเส้นกราฟที่บิดเบี้ยว ผมพยายามตั้งสติ พยายามนึกถึงวิธีเขียนโปรแกรมแก้ไวรัสในหัว แต่ทุกครั้งที่คิด มือของผมกลับขยับไปตามคำสั่งของ ‘มัน’ “อย่าหวังว่ามึงจะทำสำเร็จ” ผมกัดฟันพูด ความเจ็บปวดจากการถูกดึงความทรงจำรุนแรงจนผมต้องคุกเข่าลงกับพื้น “ความทรงจำของเจ้าเป็นเพียงไฟล์ขยะ” เสียงผีเบอร์ 404 ดังล้อมรอบตัวผม “ข้าแค่ต้องการอัลกอริทึมการไล่ผีที่เจ้าคิดค้นขึ้นต่างหาก... เมื่อข้าได้มันมา โลกออนไลน์ก็จะกลายเป็นอาณาจักรของข้า และโลกกายภาพก็จะกลายเป็นเพียง Server รอง!” จู่ๆ ไฟฟ้าในโลกจำลองนี้ก็กระตุก ร่างของพ่อที่ถูกดึงสติสัมปชัญญะออกมาขยับตัวลุกขึ้นยืน เขาเดินโซซัดโซเซเข้ามาหาผม มือที่เย็นเฉียบแตะลงบนไหล่ของผม พลังงานที่ถ่ายโอนมาทำเอาผมหน้ามืด มันไม่ใช่แค่การสิงสู่ แต่มันคือการ ‘ทับซ้อน’ ตัวตน “ก้อง... หนีไป...” เสียงกระซิบเบาหวิวหลุดออกมาจากปากพ่อ แต่มันแฝงด้วยความเจ็บปวดที่เกินจะบรรยาย ผมรีบคว้าข้อมือพ่อไว้ ในวินาทีที่ผิวหนังสัมผัสกัน ผมไม่ได้เห็นแค่ผีเบอร์ 404 แต่ผมเห็น ‘โครงสร้าง’ ของมันผ่านทางสายตาที่เป็นญาณทิพย์ที่ผมไม่เคยรู้ว่าตัวเองมี มันเป็นระบบเครือข่ายที่ซับซ้อนเกินกว่าคอมพิวเตอร์เครื่องไหนจะรับมือได้ แต่มันมี ‘ช่องโหว่’ เล็กๆ ตรงจุดเชื่อมต่อระหว่างความทรงจำของพ่อกับไวรัสตัวนี้ ผมตัดสินใจทำสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุด ผมใช้ปลายนิ้วกดลงบนจุดชีพจรที่ข้อมือของพ่อ แล้วส่งกระแสพลังงานจากโปรแกรม Debug ที่ผมแอบฝังไว้ในตัวผมเองเข้าไปในระบบของผีตัวนั้น! “ถ้ามึงอยากได้ข้อมูลนัก... กูจะให้มึงกินข้อมูลให้จุกตายเลย!” ทันใดนั้น หน้าจอที่ทำหน้าที่เป็นใบหน้าของพ่อก็เริ่มแตกร้าว แสงสีขาวสว่างวาบไปทั่วโลกจำลอง เสียงหวีดร้องของผีเบอร์ 404 ดังสนั่นเหมือนเสียงโมเด็มที่พยายามเชื่อมต่อเน็ตในยุคก่อนแต่มันพังทลายลง โลกจำลองรอบตัวผมเริ่มแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เหมือนกระจกที่ถูกทุบด้วยค้อน ผมเห็นร่างของพ่อล้มลงไปกองกับพื้นในโลกความเป็นจริงอีกครั้ง แต่มันไม่ได้จบแค่นั้น... ทันทีที่การเชื่อมต่อหลุดออกจาก VR เครื่องคอมพิวเตอร์ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะในห้องนอนของผมก็ระเบิดออกเป็นจุณ ประกายไฟพุ่งกระจายไปทั่วห้อง ผมหอบหายใจอย่างรุนแรง พยายามจะลุกขึ้นไปดูพ่อ แต่สายตาของผมกลับเหลือบไปเห็นบางอย่างบนหน้าจอโน้ตบุ๊กที่ยังติดค้างอยู่ มันไม่ใช่โค้ดโปรแกรม แต่มันเป็นกล้องวงจรปิดที่แอบติดตั้งไว้ในบ้านของฟ้าใส... และในหน้าจอนั้น ผมเห็นร่างของชายคนเดิมที่ดูเหมือนพ่อผมเป๊ะ กำลังยืนยิ้มอยู่ข้างหลังฟ้าใสที่กำลังนั่งไลฟ์สดโดยไม่รู้ตัวเลยว่า มี 'สิ่งนั้น' กำลังเอื้อมมือไปหาคอของเธอ ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของหมอผีวัยรุ่นมาถึงตอนนี้นะครับ