ความหลังของก้อง

"ถอยออกมาจากตรงนั้น เดี๋ยวนี้!" ผมตะโกนก้องใส่หน้าจอโน้ตบุ๊ก มือไม้สั่นเทาจนเกือบทำเมาส์หลุดมือ นิ้วโป้งของผมกดรัวคีย์บอร์ดจนเกิดเสียงดังสนั่นเหมือนปืนกล ผมไม่ได้กำลังสู้กับไวรัสธรรมดา แต่นี่คือ 'ไอ้ผีเบอร์ 404' ที่กำลังปั่นหัวผมด้วยภาพในอดีตที่ผมโหยหามาตลอดชีวิต ภาพบนจอไม่ได้เป็นเพียงการไลฟ์สดทั่วไป ใบหน้าของชายที่ยืนอยู่หลังฟ้าใส... ดวงตาคู่นั้น ริ้วรอยข้างแก้ม และไฝเม็ดเล็กที่หางคิ้วข้างขวา มันคือพ่อของผม พ่อที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน พ่อที่ทิ้งไว้เพียงตำราไสยศาสตร์เก่าคร่ำครึกับคำสั่งเสียสั้นๆ ว่า 'อย่าได้หาความจริง' "ไอ้ผีเวรเอ๊ย มึงเล่นกับใครไม่เล่น มาเล่นกับความทรงจำกู!" ผมสบถพลางเปิดโปรแกรม *Soul-Trace Debugger* ที่ผมเขียนขึ้นเองเพื่อไล่เช็กพิกัดสัญญาณภาพนี้ มันไม่ได้มาจากเซิร์ฟเวอร์ของแพลตฟอร์มไลฟ์สด แต่มันถูกฝังอยู่ใน 'ช่องโหว่ทางมิติ' ที่เชื่อมต่อกับระบบคลาวด์ส่วนตัวของพ่อผมที่ผมเคยคิดว่ามันตายสนิทไปนานแล้ว หน้าจอเปลี่ยนไปทันที โค้ดสีเขียวไหลผ่านหน้าจอเหมือนสายฝน ผมเจาะเข้าไปในไฟล์ที่ถูกล็อกด้วยรหัสที่ต้องใช้ 'จิตสัมผัส' ร่วมกับ 'รหัสผ่านฐานสิบหก' ผมกัดฟันแน่น มือข้างหนึ่งหยิบเครื่องรางดิจิทัลขึ้นมาท่องคาถาไอทีควบคู่ไปกับนิ้วที่รัวพิมพ์ "ระบบ... ปลดล็อก!" หน้าจอไม่ได้เด้งโค้ดสำเร็จ แต่มันกลับแสดงวิดีโอไฟล์เก่าที่ถูกกู้คืนขึ้นมา ภาพเบลอๆ เริ่มชัดเจนขึ้น ในนั้นไม่ใช่บ้านของฟ้าใส แต่เป็นห้องใต้ดินที่คุ้นตา... ห้องที่ผมเคยนั่งเล่นของเล่นสมัยเด็ก พ่อไม่ได้ยืนอยู่ในบ้านฟ้าใสในตอนนี้ แต่พ่อในวิดีโอเมื่อสิบปีก่อนกำลังพูดใส่กล้องด้วยท่าทางตื่นตระหนก "ก้อง... ถ้าลูกเห็นไฟล์นี้ แสดงว่าลูกฉลาดพอที่จะแกะรอยมันได้แล้ว แต่ฟังพ่อให้ดี อย่าเชื่อในสิ่งที่เห็นในเน็ตเวิร์ก ทุกอย่างที่มึงเห็นผ่านหน้าจอ มันสามารถถูกบิดเบือนด้วย 'เจตจำนง' ของสิ่งที่อยู่หลังกำแพงไฟ" "พ่อ... นี่พ่อทิ้งอะไรไว้ให้ผมกันแน่" ผมพึมพำ น้ำตาคลอเบ้า มือสั่นเทาขณะที่ไฟล์อีกตัวหนึ่งเปิดขึ้นมาอัตโนมัติ มันเป็นไดอะแกรมโครงข่ายพลังงานที่เชื่อมต่อกับบ้านของฟ้าใส มันไม่ใช่แค่การสิงสู่ แต่มันคือการ 'เปลี่ยนร่าง' ทันใดนั้น หน้าจอก็ดับวูบลงเหลือเพียงสีดำสนิท สะท้อนใบหน้าของผมที่ซีดเผือด ทันใดนั้น เสียงเตือนจากมือถือผมก็ดังขึ้น เป็นข้อความจากฟ้าใสที่ส่งมาสั้นๆ เพียงประโยคเดียว แต่มันทำให้เลือดในกายผมเย็นเฉียบจนแข็งค้าง *'ก้อง... ช่วยด้วย พ่อของนายไม่ได้ยืนอยู่ข้างหลังฉัน... แต่พ่อของนายกำลังสิงอยู่ในกระจกในห้องฉัน แล้วเขากำลังบอกให้ฉัน... เลิกเป็นเพื่อนกับนาย เพราะนายคือคนที่จะทำลายเขา'* ผมลุกพรวดขึ้นจนเก้าอี้ล้มระเนระนาด คว้าเป้อุปกรณ์ปราบผีวิ่งออกจากห้องไปโดยไม่สนแม้แต่จะล็อกประตู ท่ามกลางความมืดมิดของคืนนี้ ผมรู้ดีว่าสิ่งที่รออยู่ปลายทางไม่ใช่แค่การช่วยชีวิตเพื่อนสาว แต่คือการเผชิญหน้ากับความจริงที่พ่อซ่อนไว้ในโลกเสมือนจริงที่อาจกัดกินตัวตนผมไปตลอดกาล ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องผมก็ดังขึ้น... สามครั้ง หนักแน่น และคุ้นเคยอย่างประหลาด "ก้อง... พ่อกลับมาหาแล้วลูก" เสียงนั้นแหบพร่ามาจากหลังบานประตูที่ผมเพิ่งจะปิดล็อกไปเมื่อครู่ ทั้งที่ผมรู้อยู่เต็มอกว่า... พ่อของผมเสียชีวิตไปตั้งแต่วันที่ไฟล์นั่นถูกสร้างขึ้นแล้ว ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของผมและเจ้าผีตัวร้ายในตอนนี้นะครับ