โลกเสมือนนรก

"มึงจะทำแบบนั้นไม่ได้ก้อง! นั่นมันไม่ใช่แค่การรีบูตเซิร์ฟเวอร์ แต่มันคือการอัปโหลดจิตวิญญาณมึงเข้าไปในดงไวรัส!" ฟ้าใสตะโกนก้อง เสียงของเธอสั่นเครือจนเกือบเป็นเสียงกรีดร้อง มือของเธอกำสายสิญจน์ที่อาบด้วยน้ำยาเคลือบเงาแผงวงจรไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาที่เคยมีญาณทิพย์สดใสบัดนี้ฉายแววหวาดวิตกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ก้องไม่หันกลับไปมอง เขายังคงรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดกลไกที่สลักยันต์อักขระขอมด้วยเลเซอร์จนเกิดแสงสีฟ้าเรืองรอง ทุกจังหวะการกดคือการทำลายกำแพงไฟที่ขวางกั้นระหว่าง 'โลกความจริง' กับ 'นรกดิจิทัล' ของไอ้ผีเบอร์ 404 "ถ้ากูไม่ทำ ไอ้ตัวนั้นก็จะหลุดออกมาสู่โครงข่ายหลักของประเทศ ฟ้าใส... มึงดูหน้าจอโปรเจกเตอร์นั่นสิ" ก้องชี้ไปยังหน้าจอขนาดมหึมาที่แสดงกราฟคลื่นวิญญาณซ้อนทับกับสัญญาณอินเทอร์เน็ต "มันไม่ได้กำลังจะฆ่าคน แต่มันกำลังจะกลืนกิน 'ตัวตน' ของทุกคนที่เชื่อมต่ออยู่ ใครที่ออนไลน์อยู่ตอนนี้ จะกลายเป็นร่างทรงของมันโดยไม่รู้ตัว" "แล้วถ้ามึงตายล่ะ?" เธอขยับเข้ามาใกล้ น้ำตาคลอเบ้า "มึงเคยบอกเองไม่ใช่เหรอว่าพ่อมึงหายสาบสูญไปเพราะยุ่งกับวิชาที่คุมไม่ได้ แล้วนี่มันอะไร? การเสียบสมองเข้ากับเซิร์ฟเวอร์ผีสิงเนี่ยนะ!" ก้องหยุดพิมพ์เพียงชั่วครู่ แววตาของเขาที่มักจะกวนประสาทและเปี่ยมด้วยความมั่นใจเกินร้อยบัดนี้กลับนิ่งสงบ เขายิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ฟ้าใสไม่เคยเห็นมาก่อน มันเป็นรอยยิ้มของคนที่เตรียมใจไว้แล้ว "พ่อกูหายไป เพราะเขาพยายามไล่มันด้วยมนต์ดำโบราณ แต่นี่คือศตวรรษที่ 21 แล้วฟ้าใส... เราไม่ได้สู้ด้วยอาคมที่มองไม่เห็น แต่เราสู้ด้วยตรรกะและอัลกอริทึม ถ้ากูจะกลายเป็น 404 ไปด้วย ก็ถือว่ากูได้ลากคอต้นตอของบั๊กพวกนี้ลงหลุมไปด้วยกัน" เขาหยิบอุปกรณ์เชื่อมต่อประสาทสัมผัส (Neuro-Link Interface) ขึ้นมาสวมที่ขมับ สายเคเบิลใยแก้วนำแสงระยิบระยับราวกับเส้นผมของอสุรกายเชื่อมต่อเข้ากับช่องพอร์ตหลังต้นคอ ก้องหลับตาลง ลมหายใจเข้าลึกและยาว ก่อนจะกดปุ่ม 'Execute' *ตึ้ง!* เสียงสัญญาณเตือนดังลั่นห้องเซิร์ฟเวอร์ ร่างของก้องกระตุกเกร็งวูบหนึ่ง ก่อนจะนิ่งสนิทไปราวกับหุ่นไร้ลมหายใจ ในเสี้ยววินาทีนั้น โลกของก้องเปลี่ยนไป เขาไม่ได้อยู่ในห้องใต้ดินที่เต็มไปด้วยกลิ่นธูปและโอโซนอีกต่อไป แต่เขากำลังยืนอยู่กลางพื้นที่ว่างเปล่าสีดำสนิท มีเพียงรหัสเลขฐานสองสีแดงฉานที่ไหลวนอยู่รอบตัวเหมือนพายุทอร์นาโด ตรงหน้าเขาคือ 'ไอ้ผีเบอร์ 404' ในรูปลักษณ์ของชายสวมหน้ากากอีโมจิที่บิดเบี้ยว ดวงตาของมันเป็นช่องโหว่ของความว่างเปล่าที่พร้อมจะดูดกลืนทุกอย่าง "มาจนได้นะ... ไอ้เด็กเมื่อวานซืน" เสียงของมันไม่ได้ออกมาทางปาก แต่มันก้องสะท้อนอยู่ในสมองของก้องโดยตรง เป็นเสียงที่แหบแห้งเหมือนแผ่นเสียงตกร่อง ก้องขยับตัวในโลกเสมือน เขาสร้างดาบเลเซอร์ที่บรรจุคาถาธาตุไฟไว้ในโครงสร้างไฟล์ไอคอนิก "กูไม่ได้มาเพื่อคุยกับโปรแกรมขยะอย่างมึงหรอกนะ 404... กูมาเพื่อลบมึงออกจากสารบบ" "ลบข้า? เจ้าไม่มีสิทธิ์นั้นหรอก เพราะตอนนี้เจ้าคือส่วนหนึ่งของข้าแล้ว!" ผีเบอร์ 404 พุ่งเข้าใส่ ร่างของมันแตกตัวออกเป็นฝูงไวรัสรูปทรงอัปลักษณ์ ก้องตวัดดาบในมือ ปล่อยพลังงานไฟฟ้าศักย์สูงที่ดัดแปลงมาจากพิธีกรรม 'สายฟ้าฟาด' เขาไม่ได้ใช้มนต์สะกด แต่เขาใช้การ 'เขียนโค้ดแทรกแซง' (Injection Code) ลงไปในกระแสวิญญาณของมัน ทุกการปะทะเกิดเสียงระเบิดของข้อมูล ก้องรู้สึกได้ว่าจิตของเขาค่อยๆ แตกสลาย ความทรงจำวัยเด็กเริ่มถูกดูดกลืนไปทีละส่วน เสียงพ่อที่เคยเลือนลางเริ่มชัดเจนขึ้นในหัว แต่ทว่า... มันกลับเป็นเสียงหัวเราะที่เยือกเย็นของปีศาจ ไม่ใช่พ่อของเขาอย่างที่เขาเคยโหยหา "มึงหลงทางแล้วก้อง..." เสียงของ 404 ดังขึ้นใกล้หู "พ่อของเจ้าไม่ได้หายไปไหน แต่เขากลายเป็นส่วนหนึ่งของระบบที่เจ้ากำลังจะลบ... เขาคือกำแพงไฟที่แข็งแกร่งที่สุดที่เจ้ากำลังทำลายอยู่นี่ไง!" ก้องชะงัก ดาบในมือสั่นสะท้าน ความจริงที่เขาพยายามหามาตลอดชีวิตกำลังถูกเปิดเผยด้วยคำลวงของปีศาจ หรือว่านี่คือกับดักทางจิตที่เลวร้ายที่สุด? เขารู้สึกถึงความเจ็บปวดที่หน้าอก เหมือนมีมือที่มองไม่เห็นกระชากหัวใจเขาออกมา ในโลกความจริง ฟ้าใสมองเห็นร่างก้องมีเลือดไหลออกมาจากหูและจมูก เธอแทบจะหยุดหายใจเมื่อเห็นหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ก้องเชื่อมต่ออยู่เริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีดำมืดมิด มีตัวอักษรหนึ่งบรรทัดปรากฏขึ้นซ้ำๆ *‘Access Denied: The Soul is Occupied’* "ก้อง! กลับมานะ!" ฟ้าใสตะโกนพร้อมกับหยิบกริชอาคมขึ้นมาเตรียมจะตัดสายเคเบิล แต่ทันใดนั้น ไฟในห้องก็ดับพรึบลงเหลือเพียงแสงสีแดงจากเซิร์ฟเวอร์ที่กะพริบถี่ๆ เหมือนจังหวะหัวใจคนใกล้ตาย ก้องในโลกเสมือนยืนนิ่งท่ามกลางกองซากข้อมูลที่ลุกไหม้ เขาค่อยๆ หันมามองไอ้ผีเบอร์ 404 ที่ตอนนี้รูปลักษณ์เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่หน้ากากอีโมจิอีกต่อไป แต่เป็นใบหน้าของ 'พ่อ' เขาที่เปื้อนด้วยรอยเลือดและรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว "ถ้าพ่อคือระบบ..." ก้องกระซิบ เสียงของเขาแหบแห้งแต่หนักแน่น "งั้นกูก็จะขอเป็นไวรัสที่ทำลายพ่อเอง" ก้องไม่ได้แทงไปที่ 404 แต่เขากลับแทงดาบเลเซอร์เข้าที่อกของตัวเอง... เข้าที่ใจกลางของข้อมูลส่วนตัวที่เขาสร้างขึ้นมา ทันใดนั้นเอง โลกทั้งหมดก็พังทลายลง ตัวอักษรสีทองนับล้านตัวพุ่งเข้าหาทั้งก้องและ 404 พร้อมกัน ฟ้าใสที่เฝ้ามองอยู่หน้าจอกรีดร้องออกมาเมื่อเห็นชื่อของ 'ก้อง' ในระบบกำลังถูกลบทิ้งไปทีละตัวอักษร... และก่อนที่สติของเขาจะดับวูบไป ก้องก็ได้ยินเสียงกระซิบที่คุ้นเคยที่สุดดังมาจากเบื้องหลังความมืดที่ไร้ก้นบึ้ง... "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะลูก... แต่อย่าหวังว่าจะได้ออกไปอีกเลย" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเป็นสักขีพยานในการตัดสินใจที่เดิมพันด้วยจิตวิญญาณของก้องในครั้งนี้ครับ