พิธีกรรมเลขฐานสิบหก

“ก้อง! หน้าจอเซิร์ฟเวอร์มึงกำลังจะไหม้แล้ว!” เสียงตะโกนของฟ้าใสแหลมสูงจนเกือบจะเป็นเสียงกรีดร้อง เธอพยายามกดคีย์บอร์ดรัวเร็วราวกับจะสู้กับปีศาจ แต่สิ่งที่ปรากฏบนจอไม่ใช่โค้ดภาษาคอมพิวเตอร์ธรรมดา มันคือตัวอักษรสีแดงฉานที่เรียงตัวกันเป็นเลขฐานสิบหก—`0xDEADBEEF`—ที่เต้นเร่าไปมาเหมือนแมลงสาบที่กำลังโดนไฟเผา “ใจเย็นน่าฟ้าใส พลังงานวิญญาณมันกำลังไหลเข้าผ่าน Node หลัก ถ้ากูไปบล็อกตอนนี้มีหวังเมนบอร์ดระเบิดใส่หน้าพวกเราแน่” ผมตอบพลางกัดฟันแน่น มือขยับเมาส์รัวเพื่อทำลาย Firewall ที่ไอ้ผีเบอร์ 404 สร้างขึ้นล้อมรอบระบบเมนเฟรมของห้องเซิร์ฟเวอร์ลับแห่งนี้ กลิ่นธูปไหม้ผสมกับกลิ่นโอโซนจากอุปกรณ์ไฟฟ้าที่โอเวอร์ฮีทอบอวลไปทั่วห้อง ก้องมองไปที่หน้าจอกลางซึ่งแสดงภาพกราฟิกคลื่นพลังงานที่บิดเบี้ยว มันไม่ใช่บั๊กของโปรแกรม แต่มันคือ ‘พิธีกรรมเลขฐานสิบหก’ ที่ไอ้ 404 กำลังร่าย มนต์ดำที่ถูกเปลี่ยนให้เป็นชุดคำสั่ง Binary เพื่ออัญเชิญบริวารวิญญาณจากเครือข่ายมืด (Dark Web) ออกมาพร้อมกันทีเดียวหนึ่งล้านดวง! “มันเอาจริงว่ะ” ผมสบถเบาๆ “มันไม่คิดจะแย่งร่างใครคนเดียวแล้ว แต่มันจะเปิดประตูมิติให้วิญญาณเร่ร่อนทั้งหลายในเน็ตเวิร์กหลุดออกมาเดินเล่นในโลกกายภาพพร้อมกัน” “ล้านดวงเหรอ? ก้อง มึงบ้าหรือเปล่า! มึงมีเครื่องมือปราบผีแค่ชุด ‘Ghost-Killer 2.0’ ที่เพิ่งอัปเดตเมื่อวานนะ!” ฟ้าใสหน้าซีดเผือด เธอยกเครื่องรางที่ห่อด้วยเทปพันสายไฟขึ้นมาสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ ผมไม่ตอบ แต่สายตาจับจ้องไปที่แถบ Progress Bar บนหน้าจอ มันวิ่งไปถึง 99% แล้ว ผมรู้ดีว่าถ้าถึง 100% ประตูนรกที่เชื่อมต่อผ่านสายไฟเบอร์ออฟติกจะถูกเปิดออก ความรู้เรื่องไสยศาสตร์ที่พ่อผมเคยสอนไว้—เรื่องการเขียนยันต์ด้วยภาษาเครื่อง—ถูกเรียกใช้ขึ้นมาในหัวสมองอย่างฉับพลัน “ฟ้าใส ดึงสาย LAN เส้นสีฟ้าออก! แล้วเอาสายดินไปแตะที่ฐานรูปปั้นนั่นซะ!” “แต่นั่นมันจะทำให้ระบบชอร์ตนะ!” “ก็ดีกว่าให้ผีล้านตัวไหลออกมาเดินในเซิร์ฟเวอร์แล้วกินพวกเราเป็นมื้อเย็นละวะ! ทำ!” ฟ้าใสกัดฟันกรอด เธอพุ่งตัวไปจัดการตามคำสั่งด้วยความชำนาญที่ฝึกฝนมาอย่างดี เสียงเปรี้ยงดังสนั่นราวกับฟ้าผ่าลงกลางห้อง แรงดันไฟฟ้ากระชากจนแสงไฟในห้องกะพริบถี่ หน้าจอเลขฐานสิบหกดับพรึบลง แต่ทว่า... ความเงียบที่ตามมานั้นน่าขนลุกยิ่งกว่าเสียงโวยวายเมื่อครู่ บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความเย็นยะเยือกเสียดแทงถึงกระดูกสันหลัง เสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังออกมาจากลำโพงคอมพิวเตอร์ที่ไม่ได้เปิดเครื่องมันเริ่มดังระงม ‘Error... System Failure... 404... Found you.’ เงาร่างโปร่งแสงนับพันนับหมื่นเริ่มปรากฏขึ้นรอบห้อง พวกมันไม่ใช่ผีตายโหงหน้าตาสยองขวัญ แต่มันคือ ‘Error’ ในรูปร่างของมนุษย์ที่ผิดเพี้ยน บางตัวไม่มีใบหน้า บางตัวมีนิ้วมือเป็นสายไฟระโยงระยาง “ก้อง... มันหลุดออกมาแล้วใช่ไหม?” ฟ้าใสถาม เสียงของเธอสั่นเครือจนแทบจะขาดใจ ผมคว้าแท่งเหล็กกล้าที่สลักอักขระโบราณซึ่งเชื่อมต่อกับซอฟต์แวร์ตรวจจับวิญญาณขึ้นมา “ยังหรอกฟ้าใส พวกมันแค่กำลังโหลด Patch ตัวเองเข้าสู่โลกกายภาพ... แต่กูจะไม่ปล่อยให้มันอัปเดตเสร็จ” ผมเริ่มร่ายมนตร์ในขณะที่นิ้วมืออีกข้างยังคงรัวแป้นพิมพ์ “อิติปิโส ภะคะวา... คำสั่งที่ 1: Kill Task... สัมมาสัมพุทธัสสะ... คำสั่งที่ 2: Delete All Cache!” ไอ้ผีเบอร์ 404 ในรูปแบบของเงาดำขนาดใหญ่กลางห้องหัวเราะเยาะ เสียงของมันดังก้องในหัวผมราวกับเสียงคอมพิวเตอร์พังๆ ที่กำลังกรีดร้อง “เจ้าคิดหรือว่าโค้ดที่พ่อเจ้าทิ้งไว้จะหยุดข้าได้? ก้อง... ข้าไม่ได้แค่จะทำลายระบบ แต่ข้าคือส่วนหนึ่งของระบบนี้ไปแล้ว!” ทันใดนั้น หน้าจอมอนิเตอร์ทุกเครื่องในห้องก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกัน มันไม่ได้แสดงผลเลขฐานสิบหกอีกต่อไป แต่กลายเป็นภาพถ่ายเก่าๆ ของพ่อผม—พ่อที่หายตัวไปเมื่อสิบปีก่อน—ในภาพนั้นท่านกำลังถือคัมภีร์เล่มเดียวกับที่ผมมีอยู่ในมือ แต่ในมืออีกข้างของท่านกลับมีสายเคเบิลสีดำพันธนาการอยู่ราวกับงูพิษ “พ่อ...?” ผมอุทานออกมาด้วยความตกใจจนเผลอหยุดการร่ายมนตร์ เงาดำของ 404 ขยายใหญ่ขึ้นและพุ่งเข้ามาหาผมพร้อมรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว ฟ้าใสกรีดร้องสุดเสียงเมื่อเห็นว่าประตูทางออกของห้องถูกล็อกแน่นหนาด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า และในวินาทีที่วิญญาณนับล้านกำลังจะถาโถมเข้ามา ผมกลับเห็นเงาหนึ่งเดินออกมาจากหลังหน้าจอ—เงาที่มีใบหน้าเหมือนผมทุกประการ แต่นัยน์ตากลับเป็นเลขศูนย์และหนึ่งที่วิ่งวนอยู่ตลอดเวลา “พี่ก้อง... นั่นมัน... มึงเองไม่ใช่เหรอ?” ฟ้าใสชี้ไปที่เงาร่างนั้นด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ผมมองร่างนั้นแล้วหัวใจก็แทบหยุดเต้น เมื่อมันเอื้อมมือมาแตะที่หน้าอกของผมแล้วกระซิบด้วยเสียงของพ่อผมเองว่า “เราเจอกันเสียทีนะ... ตัวสำรอง” --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านโค้ดลับและวิญญาณร้ายมาด้วยกันจนถึงตอนนี้ และเตรียมตัวรับความจริงที่อาจเปลี่ยนทุกอย่างไปตลอดกาลในตอนหน้าครับ