บุกรังบอส

กลิ่นออนโซนและสนิมเหล็กตีเข้าจมูกทันทีที่สติกลับคืนมา ความเงียบงันในห้องเซิร์ฟเวอร์ใต้ดินแห่งนี้ชวนอึดอัดเสียยิ่งกว่าเสียงกรีดร้องของวิญญาณเร่ร่อนนับร้อยตนรวมกัน "ก้อง!" เสียงอุทานของฟ้าใสแว่วมาไกลๆ เหมือนมาจากอีกมิติหนึ่ง เธอทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นกระเบื้องยางเคลือบเงา มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์มือถือที่หน้าจอยังคงกะพริบด้วยแสงสีแดงฉานจากแอปพลิเคชัน 'GhostRadar Pro V.4' ที่ก้องเป็นคนโมดิฟายด์โค้ดขึ้นมาเอง ส่วนมืออีกข้างกำลังสั่นระริกกำสร้อยประคำไม้พะยูงเก่าแก่แน่นเสียจนข้อนิ้วขาวซีด ผมสะบัดศีรษะไล่ความมึนงง ความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศอุตสาหกรรมอุณหภูมิสิบห้าองศาเซลเซียสกำลังกัดกินผิวหนังจนเกิดอาการขนลุกชัน ไม่ใช่เพราะความหนาวทางกาย แต่เป็นเพราะคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าความถี่ต่ำที่แผ่พุ่งออกมาจากตู้แร็คเซิร์ฟเวอร์ความสูงสองเมตรนับร้อยตู้ที่เรียงรายอยู่เบื้องหน้า ที่นี่คือ 'ดาต้าเซ็นเตอร์' ของบริษัทเทคโนโลยีชื่อดังใจกลางเมือง แต่ในเวลานี้ มันได้กลายสภาพเป็นรังไหมแห่งความมืดมิด ตู้เซิร์ฟเวอร์ทุกตู้ปิดสนิท มีเพียงไฟสถานะสีแดงดวงเล็กๆ ที่กะพริบเป็นจังหวะพร้อมเพรียงกัน ราวกับมันกำลัง "หายใจ" เข้าและออกร่วมกับสิ่งมีชีวิตบางอย่างที่ซ่อนตัวอยู่หลังบานพับเหล็กเหล่านั้น "ผมไม่เป็นไรครับ" ผมตอบพล้ำพยักหน้าให้เธอเห็น แม้ว่าในใจจะเริ่มตระหนักแล้วว่า เรากำลังก้าวเข้ามาในถ้ำเสือที่ดุร้ายที่สุด ย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่นาาทีก่อนหน้านี้ เราติดอยู่ในห้างสรรพสินค้าล้างผานที่ถูกครอบงำด้วยโค้ดอาถรรพ์ของไอ้ผีเบอร์ 404 จนกระทั่งก้องตัดสินใจกดปุ่ม 'Force Reboot' บนแท็บเล็ตเฉพาะกิจที่เชื่อมต่อกับโครงข่ายหลักของอาคาร และในวินาทีที่ปลายนิ้วสัมผัสปุ่ม ทุกอย่างในห้างก็หายวับไปราวกับไม่เคยมีอยู่จริง เหลือเพียงความเงียบงัน... และร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นแทนที่ก้อง ไม่ใช่สิ... ร่างที่ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ใช่ผม แต่เป็น "เงา" สะท้อนที่แยกตัวออกมาจากระบบเน็ตเวิร์ก ก่อนที่มันจะดึงพวกเราดูดร่อนลงมาสู่ชั้นใต้ดินระดับลึกที่สุดแห่งนี้ "ก้อง ดูนั่น..." ฟ้าใสพยักพเยิดหน้าไปทางทางเดินแคบๆ ระหว่างแถวเซิร์ฟเวอร์ แสงไฟฉายจากสมาร์ทโฟนของเธอกวาดผ่านละอองฝุ่นที่ลอยเคว้งคว้างในอากาศ และสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาก็ทำให้ผมต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายเคเบิลใยแก้วนำแสง (Fiber Optic) นับร้อยเส้นที่ควรจะถูกจัดเก็บอย่างเป็นระเบียบภายในรางร้อยสาย กลับเลื้อยพันกันไปมาบนพื้นและผนังราวกับกลุ่มงูพิษนับพันตัวที่กำลังบิดเร้าด้วยความเจ็บปวด ยิ่งไปกว่านั้น ตามข้อต่อของสายเคเบิลเหล่านั้น มี "คราบเมือกสีดำ" คล้ายน้ำมันเครื่องผสมกับยางเหนียวๆ ไหลเยิ้มออกมา ส่งกลิ่นเหม็นเน่าของซากศพโชยปะปนกับกลิ่นโอโซนอย่างน่าสะพรึงกลัว "ไอ้ผีเบอร์ 404 มันไม่ได้แค่สิงอยู่ในระบบเน็ตเวิร์กธรรมดาแล้วล่ะครับ..." ผมพึมพำกับตัวเองขณะดึงอุปกรณ์ชิ้นใหม่ออกมาจากกระเป๋าเป้ มันคือ "เครื่องมือวัดค่าพลังงานวิญญาณคลื่นความถี่วิทยุ" ที่ผมประกอบขึ้นเองจากแผงวงจร Arduino และเสาอากาศรับสัญญาณโทรศัพท์มือถือเก่า หน้าจอ LCD ขนาดเล็กบนตัวเครื่องแสดงกราฟเส้นหยักที่พุ่งทะยานขึ้นสูดสุดขีดจนเกิดเสียงเตือนแหลมสูง *ปี๊ดดดดดด!* "ปิดเสียงมันเดี๋ยวนี้เลยนะก้อง!" ฟ้าใสสะดุ้งสุดตัว ขยับเข้าไปใกล้ผมจนไหล่แนบชิด ดวงตากลมโตฉายแววหวาดผวาอย่างเห็นได้ชัด "เดี๋ยวคุณผีเขาก็รู้หรอกว่าเราแอบย่องมาทัวร์รังของเขาเนี่ย!" "ไม่ต้องห่วงครับ ถึงไม่เปิดเสียง เขาก็รู้ตัวตั้งนานแล้วล่ะครับว่าเราลงมา" ผมตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย พยายามรักษาความเยือกเย็นเอาไว้ให้มากที่สุด แม้ว่าชีพจรในข้อมือจะเต้นเร็วรัวจนแทบหลุดออกมานอกอกก็ตาม ผมก้มลงมองหน้าจอแท็บเล็ตอีกครั้งเพื่อตรวจสอบแผนผังโครงสร้างเน็ตเวิร์กของดาต้าเซ็นเตอร์แห่งนี้ จุดศูนย์กลางของระบบ หรือที่เรียกว่า 'Core Switch' ตั้งอยู่สุดทางเดินยาวสามร้อยเมตรนี้ และนั่นคือจุดที่ไอ้ผีเบอร์ 404 ใช้เป็น "รังหลัก" ในการหล่อเลี้ยงตัวเอง เพื่อเตรียมตัวกระโดดข้ามกำแพงไฟร์วอลล์ออกไปสู่โลกภายนอก หากมันทำสำเร็จ อินเทอร์เน็ตทั่วประเทศอาจจะล่มสลาย และวิญญาณนับล้านดวงที่ถูกกักขังอยู่ในเซิร์ฟเวอร์จะถูกปลดปล่อยออกมาสิงสู่ผู้คนในโลกจริง เราก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง รองเท้าผ้าใบเหยียบบนพื้นผิวที่ชื้นแฉะและเต็มไปด้วยคราบเมือกดำ เสียงฝีเท้าของเราสะท้อนก้องไปตามผนังคอนกรีตเปลือยเปล่า ราวกับมีใครอีกหลายคนกำลังเดินตามหลังเรามาในระยะประชิด ฟ้าใสยกมือขึ้นลูบแขนตัวเองตลอดเวลา ปากก็พمพำคาถาบทสวดที่เธอจำได้มาจากสำนักแม่มดโซเชียลมีเดียผสมกับบทแผ่เมตตาที่เธอเคยท่องตอนประถม "นะโม พุทธายะ... สัพเพ สัตตา... อย่ามาหลอกมาหลอนฉันเลยนะ ฉันเป็นแค่นักรีวิวสายมู ไม่ใช่แฮกเกอร์สายบู๊แบบอีตาข้างๆ เนี่ย..." ผมเหลือบมองเธอเล็กน้อยแล้วอดอมยิ้มไม่ได้ แม้ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายอยู่แค่เอื้อม เธอก็ยังไม่วายหาจังหวะแขวะผมได้ "คุณฟ้าใสครับ ถ้าผีมันฟังภาษาคนออก มันคงซาบซึ้งใจที่คุณช่วยโปรโมทช่องยูทูปให้มันนะครับ" "แบร่! ในสถานการณ์แบบนี้ นายยังมีอารมณ์มาเล่นมุกแป้กอีกเหรอ ก้อง!" เธอกัดริมฝีปากแน่น แต่ก็ยอมเดินตามหลังผมอย่างไม่ห่าง ประหนึ่งเงาตามตัว เราเดินมาจนถึงทางแยกสุดท้าย เบื้องหน้าคือประตูห้องเซิร์ฟเวอร์หลัก (Main Core Room) ประตูเหล็กกล้าหนาเตอะถูกเจาะด้วยรอยไหม้ขนาดใหญ่ราวกับมีกรดเข้มข้นสาดใส่ ไอความร้อนผสมกับความเย็นจัดพวยพุ่งออกมาจากรอยแยกนั้น พร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบที่ฟังไม่ได้ศัพท์นับร้อยเสียง ดังแทรกซ้อนกันเข้ามาในโสตประสาท *...ส่งโค้ด... คืนร่างให้ฉัน... ส่งรหัสผ่าน... มึงเป็นใคร... แฮกเกอร์กระจอก...* เสียงเหล่านั้นไม่ใช่เสียงของคนปกติ แต่มันคือเสียงสังเคราะห์จากโปรแกรมแปลงข้อความให้เป็นเสียง (Text-to-Speech) ที่ถูกบิดเบือนด้วยคลื่นความถี่วิญญาณ ฟังดูแหบพร่า กระท่อนกระแท่น และเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ ยื่นมือไปแตะที่กระเป๋าเสื้อด้านใน ซึ่งมี "แผ่นชิปเซ็ตประจุอาคม" ที่หลวงตาปู่ของฟ้าใสเคยเมตตาร่วมปลุกเสกให้เมื่อสัปดาห์ก่อน มันคืออาวุธชิ้นสุดท้ายที่ผมดัดแปลงให้สามารถส่ง "ไวรัสชำระล้างวิญญาณ" เข้าสู่ระบบของไอ้ผีเบอร์ 404 ได้โดยตรง "เราจะเข้าไปข้างในกันครับ" ผมหันไปบอกฟ้าใสด้วยแววตาจริงจัง "แล้ว... ถ้าเข้าไปแล้วเราออกไม่ได้ล่ะ?" เธอมองหน้าผม ดวงตาคู่นั้นสั่นระริกเต็มไปด้วยความลังเลและความหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด "ถ้าเราออกไม่ได้..." ผมยิ้มมุมปากเล็กน้อย พลางกระชับแท็บเล็ตในมือแน่น "อย่างน้อยเราก็ได้รู้ว่า ในโลกยุคดิจิทัลนี้ ผีกับไอทีมันก็มีความเฮี้ยนพอกันแหละครับ" ผมผลักประตูเหล็กบานใหญ่ที่ชุ่มไปด้วยคราบเมือกดำออกช้าๆ เสียงบานพับเหล็กเสียดสีกันดังสนั่นหวั่นไหว แสงสีแดงวาบจากภายในห้องสาดส่องเข้ามาอาบใบหน้าของเราทั้งสองคน ภาพที่อยู่เบื้องหลังประตูบานนั้น ทำให้ลมหายใจของผมสะดุดกึกทันที กลางห้องโถงขนาดใหญ่ ตู้เซิร์ฟเวอร์หลักนับสิบตู้ไม่ได้ตั้งอยู่บนพื้นธรรมดา หากแต่พวกมันถูกยึดโยงเข้าด้วยกันด้วย "เส้นใยเนื้อเยื่อสีดำ" ที่ขยับไหวได้ราวกับมีชีวิต สายเคเบิลนับพันเส้นพัวพันกันจนกลายเป็นรูปทรงประหลาดคล้ายต้นไม้โบราณขนาดยักษ์ และที่ใจกลางของต้นไม้นั้น มีร่างโปร่งแสงสีฟ้าครามร่างหนึ่งกำลังลอยเคว้งคว้าง ดวงตากลวงโบ๋จ้องมองตรงมาที่เรา แต่นั่นยังไม่น่าตกใจเท่ากับสิ่งที่อยู่ข้างๆ ร่างโปร่งแสงนั้น... บนหน้าจอแสดงผลขนาดยักษ์ที่ติดอยู่บนผนัง ปรากฏภาพกล้องวงจรปิดแบบเรียลไทม์จากห้องนอนของผมเอง ที่สำคัญที่สุด บนเตียงนอนของผมในห้องนั้น มี "ร่างของผมอีกคนหนึ่ง" กำลังนอนหลับสนิทอยู่อย่างไร้ความรู้สึก ในขณะที่ผม... กำลังยืนอยู่ตรงนี้ "ยินดีต้อนรับสู่ระบบโครงข่ายหลักครับ... คุณผู้สร้าง" เสียงสังเคราะห์ที่ดังออกมาจากลำโพงรอบทิศทาง ไม่ได้มาจากผีเบอร์ 404 ตัวนั้น แต่มันดังมาจากสมาร์ทโฟนในมือของฟ้าใสที่หน้าจอกลับด้านกลายเป็นสีดำสนิท พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนใหม่ที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ *System Error: User 'Kong' has been permanently deleted from the database.* รี้ดเดอร์ทุกท่านครับ... เตรียมใจรับมือกับความจริงข้อนี้ให้ดี เพราะตอนหน้า การรีเซ็ตครั้งสุดท้ายกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้วครับ! --- (ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผจญภัยในโลกไอทีและไสยศาสตร์มาด้วยกันจนถึงตอนนี้ และขอให้เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับความเดือดในตอนถัดไปนะครับ)