การเสียสละของเครื่องจักร

“ก้อง! ถ้ามึงไม่หยุดมือตอนนี้ สมองมึงได้ละลายไปพร้อมกับบอร์ดควบคุมแน่!” เสียงตะโกนของฟ้าใสดังทะลุผ่านความอื้ออึงในห้องเซิร์ฟเวอร์ลับใต้ดิน ผมไม่แม้แต่จะหันไปมอง ดวงตาของผมถูกตรึงไว้กับหน้าจอโฮโลแกรมที่กระพริบถี่รัวจนแทบจะกลายเป็นสีขาวโพลน นิ้วมือของผมขยับรัวบนคีย์บอร์ดที่เริ่มมีกลิ่นไหม้โชยออกมา เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ ราวกับจะระเบิดออกตามจังหวะการทำลายล้างของ ‘ไอ้ผีเบอร์ 404’ ที่กำลังพยายามกัดกินโปรโตคอลป้องกันชั้นสุดท้ายของผม “อย่ามาสั่ง... ฟ้าใส ถ้ากูปล่อยตอนนี้ ข้อมูลที่พ่อทิ้งไว้ในฐานข้อมูลไซเบอร์เนติกส์นี้จะหายวับไปกับตา มึงอยากให้คนทั้งเมืองโดนไวรัสนี่สิงร่างผ่านสมาร์ทโฟนหรือไง?” ผมตอบโต้ด้วยเสียงที่แหบพร่า กัดฟันจนปวดกราม ไอ้ผีเบอร์ 404 ไม่ใช่แค่ไวรัสธรรมดา แต่มันคือวิญญาณอาฆาตที่อัปเกรดตัวเองด้วยโค้ดคำสั่งโบราณของพ่อผม มันฉลาด มันร้าย และมันกำลังหัวเราะเยาะผมผ่านลำโพงที่บิดเบี้ยว *‘อัจฉริยะไอที หรือ หมอผีตกยุคกันแน่ ก้อง?’* เสียงสังเคราะห์ของมันแหบพร่าและหลอนหู มันฉายภาพพิกเซลที่บิดเบี้ยวเป็นรูปหน้าของพ่อผมบนจอ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มแสยะที่น่าขนลุก ทันใดนั้น หน้าจอหลักก็ระเบิดออกด้วยประกายไฟสีฟ้าสดใส แรงอัดทำให้ผมกระเด็นไปกระแทกกับผนังห้อง เครื่องเซิร์ฟเวอร์สำรองที่ผมอุตส่าห์ประกอบขึ้นด้วยหยาดเหงื่อและเงินเก็บทั้งหมดเริ่มส่งเสียงกรีดร้องเหมือนสัตว์บาดเจ็บ ควันดำพุ่งออกมาจากแผงวงจรพร้อมกับประกายไฟที่กระโดดไปมาเหมือนงูพิษ “ก้อง!” ฟ้าใสพุ่งเข้ามาประคองผม เธอกลัวจนตัวสั่น แต่สายตายังคงจ้องไปที่แท็บเล็ตตรวจจับพลังงานที่ตอนนี้หน้าจอแตกละเอียดจนเห็นคริสตัลเหลวไหลเยิ้มออกมา “อุปกรณ์พังหมดแล้ว... เราไม่มีทางสู้มันได้อีกแล้วนะ!” ผมหยัดตัวลุกขึ้น มือสั่นเทาหยิบเศษซากของโน้ตบุ๊กที่รักยิ่งขึ้นมาดู หน้าจอสีดำสนิทไร้ซึ่งความหวัง อุปกรณ์ทุกชิ้นที่ผมใช้ปราบผีมาตลอดหลายปี—เครื่องตรวจจับคลื่นวิญญาณ อุปกรณ์ถอดรหัสอาคม และระบบป้องกันไซเบอร์—กลายเป็นเพียงขยะอิเล็กทรอนิกส์ราคาแพง นี่คือความพ่ายแพ้ที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิตของผม “ไม่มีเครื่องมือ... ก็ไม่ได้แปลว่าผมจะหมดน้ำยา” ผมพูดพลางปาดเลือดที่มุมปาก ดวงตาของผมไม่ได้มองไปที่เครื่องจักรที่ตายแล้ว แต่มองไปยังไอคอนสีดำที่ยังคงกระพริบเต้นตุบๆ บนผนังห้อง นั่นคือจุดที่ไอ้ 404 กำลังยึดครองอยู่ ผมล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบเอา ‘แผ่นชิปเซ็ตโบราณ’ ที่พ่อเคยทิ้งไว้ให้ก่อนหายตัวไป ชิปตัวนี้ไม่ใช่แค่ไอที แต่มันคือจารึกยันต์ที่ถูกสลักด้วยนาโนเทคโนโลยี ผมไม่เคยใช้มัน เพราะผมไม่เคยเข้าใจจนกระทั่งตอนนี้ “ฟ้าใส... มึงเชื่อใจกูไหม?” เธอเงยหน้ามองผม ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความกลัวเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยว “ถ้ามึงจะตาย กูขอตายด้วยคน ดีกว่าต้องเห็นมึงสู้กับมันด้วยมือเปล่าคนเดียว” ผมยิ้มเล็กน้อย พยักหน้าให้เธอ เราขยับตัวเข้าหาจุดศูนย์กลางของพลังงานที่สั่นสะเทือน ความร้อนในห้องพุ่งสูงขึ้นจนน่าตกใจ สายไฟที่ระโยงระยางบนเพดานเริ่มเลื้อยไปมาเหมือนเถาวัลย์ที่มีชีวิต ไอ้ 404 กำลังจะหลุดออกมาสู่โลกกายภาพอย่างสมบูรณ์ “ถ้าอุปกรณ์พัง... ก็ให้กูนี่แหละเป็นตัวรับกระแสข้อมูลแทนเครื่องเซิร์ฟเวอร์!” ผมเสียบชิปเข้าที่พอร์ตเชื่อมต่อหลังคอตัวเอง—ตำแหน่งฝังชิปที่ผมเคยปฏิเสธที่จะทำมาตลอดชีวิต ความเจ็บปวดมหาศาลแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง เหมือนมีไฟฟ้าแรงสูงนับล้านโวลต์วิ่งผ่านร่าง ผมกรีดร้องออกมาด้วยความทรมาน แต่สายตาของผมกลับเห็นโลกในรูปแบบที่ต่างออกไป ผมเห็นกระแสข้อมูลไหลเวียนเป็นสีทองและสีดำ ผมเห็นโค้ดเนกาทีฟของวิญญาณที่สิงอยู่ในเครือข่าย ผมไม่ใช่แค่ก้อง... ผมกลายเป็นส่วนหนึ่งของเน็ตเวิร์กที่เชื่อมต่อกับพ่อ แต่ทว่า ในขณะที่ผมกำลังจะกด ‘Delete’ เพื่อล้างบางมัน จู่ๆ ประตูห้องเซิร์ฟเวอร์ที่ถูกล็อกแน่นหนาก็เปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างหนึ่งในชุดสูทสีดำสนิทที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด เขาก้าวเข้ามาในห้องที่เต็มไปด้วยควันไฟด้วยท่าทีสงบนิ่ง ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายผมเย็นเฉียบ “ลูกทำได้ดีมากก้อง... แต่การเสียสละของเครื่องจักรน่ะ มันมีราคาที่ต้องจ่ายด้วยวิญญาณนะ” เขาคนนั้นคือพ่อ... แต่ที่น่าตกใจกว่าคือ ในมือของเขาไม่ได้ถืออุปกรณ์ไอทีอะไรเลย นอกจากรูปถ่ายเก่าๆ ของผมในวัยเด็ก ที่ถูกเผาไหม้ไปครึ่งหนึ่งด้วยเปลวไฟสีม่วงที่ไม่มีวันดับ ผมตัดสินใจในเสี้ยววินาที—หากผมหยุดมือตอนนี้ ผมจะรอด แต่พ่อจะหายไปตลอดกาล แต่ถ้าผมกดปุ่ม ‘Execute’ ต่อไป... ผมอาจจะเป็นคนฆ่าพ่อด้วยมือของผมเอง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดของก้องมาจนถึงวินาทีนี้ครับ หากไม่มีทุกท่าน หมอผีวัยรุ่นอย่างผมคงไม่มีแรงบันดาลใจในการรังสรรค์เรื่องราวที่บ้าบิ่นเช่นนี้ออกมานะครับ