ไฟล์สุดท้ายของพ่อ

"อย่าเพิ่งแตะไอ้นั่นก้อง! ถ้ามึงไม่อยากให้วิญญาณตัวเองกลายเป็น Packet ข้อมูลที่ถูกส่งไปนรกแบบกู้คืนไม่ได้" ฟ้าใสตะโกนลั่นห้องเซิร์ฟเวอร์ใต้ดิน กลิ่นธูปผสมกับกลิ่นโอโซนจากแผงวงจรที่กำลังไหม้เกรียมอบอวลไปทั่ว ก้องชะงักนิ้วที่ค้างอยู่เหนือคีย์บอร์ดเรืองแสงสีเลือด รหัสโค้ดชุดสุดท้ายที่ปรากฏบนหน้าจอไม่ใช่อัลกอริทึมที่เขารู้จัก มันคืออักขระขอมโบราณที่ถูกแปลงเป็นภาษาไบนารีอย่างประหลาด "มึงดูนี่สิฟ้าใส..." ก้องแค่นยิ้ม มุมปากของเขามีเลือดไหลซึมเล็กน้อยจากการปะทะกับกำแพงพลังงานเมื่อครู่ "นี่ไม่ใช่ไวรัสธรรมดา แต่มันคือการเขียนโปรแกรมด้วย 'อาคม' พ่อกูไม่ได้แค่หายตัวไป แต่เขาฝังตัวเองไว้ในระบบนี้มาตลอดเพื่อขังไอ้ 404 ไว้" "พ่อมึงน่ะเหรอ?" ฟ้าใสกำยันต์ในมือแน่นจนนิ้วซีดเผือด เธอหันซ้ายแลขวาด้วยอาการหวาดระแวง ดวงตาญาณทิพย์ของเธอเริ่มเห็นเงาดำนับพันตัวกำลังไต่ยั้วเยี้ยขึ้นมาจากสายเคเบิลราวกับแมลงสาบ "มึงอย่ามาพูดให้ความหวังตอนที่ระบบจะล่มแบบนี้ก้อง! ถ้ามันหลุดออกมาได้ โลกนี้จะกลายเป็นเซิร์ฟเวอร์ขุมนรกนะเว้ย!" ก้องไม่ตอบ เขาเริ่มรัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์ เสียง "คลิกๆ" ดังรัวราวกับห่ากระสุน นี่คือช่วงเวลาตัดสินใจครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต การยอมรับรหัสลับที่พ่อทิ้งไว้หมายถึงการยอมรับ 'ภาระ' ในฐานะทายาทหมอผีไอทีที่เขาพยายามหนีมาตลอดสิบปี หน้าจอเปลี่ยนจากสีเลือดเป็นสีฟ้าใสสะอาดตา โฟลเดอร์ที่ล็อกไว้ด้วยการเข้ารหัส 4096 บิต ถูกปลดออกด้วยกุญแจที่ก้องเพิ่งได้รับจากการแก้ปริศนาตรรกะศาสตร์ร่วมกับคาถาอาคมบทเก่าที่พ่อเคยสอนสมัยเด็ก 'คาถากางอาณาเขตเน็ตเวิร์ก' *“ก้อง... ถ้าลูกเห็นข้อความนี้ แสดงว่าลูกโตพอที่จะแบกรับภาระที่พ่อทำไว้ไม่สำเร็จ พลังงานของไอ้ 404 ไม่ใช่แค่โค้ด แต่มันคือความแค้นที่กลั่นตัวเป็นข้อมูล จงใช้ 'ไฟล์สุดท้าย' นี้ เป็นทางผ่านส่งมันไปสู่ที่ที่มันควรอยู่... ลบตัวเองออกจากระบบเสีย อย่าให้ใครต้องจำว่าเราเคยมีตัวตน”* ก้องอ่านข้อความในไฟล์เสียงที่พ่อทิ้งไว้ด้วยน้ำเสียงแหบพร่า หัวใจของเขาบีบตัวรุนแรง ความโดดเดี่ยวที่สั่งสมมาตลอดสิบปีมลายหายไป เหลือเพียงความมุ่งมั่นที่จะปิดฉากตำนานสยองขวัญออนไลน์นี้ "ก้อง... ไอ้เบอร์ 404 มันรู้ตัวแล้ว! มันกำลังพยายามเจาะผ่านไฟร์วอลล์ของมึง!" ฟ้าใสกรีดร้องเมื่อเห็นหน้าจอคอมพิวเตอร์ของก้องเริ่มบิดเบี้ยว รูปร่างของปีศาจไวรัสที่ไร้ใบหน้าเริ่มขยายร่างออกจากลำโพงและสายแลน มันโหยหวนด้วยเสียงคลื่นความถี่ต่ำที่ทำให้แก้วหูของคนทั้งคู่แทบแตก "รับไปซะไอ้ขยะดิจิทัล!" ก้องคำรามลั่น เขาเคาะ Enter ครั้งสุดท้ายด้วยแรงทั้งหมดที่มี กระแสไฟฟ้าแรงสูงพุ่งผ่านตัวเขาลงสู่เซิร์ฟเวอร์จนเกิดประกายไฟระเบิดท่วมห้อง แสงสว่างจ้าดั่งดวงอาทิตย์ระเบิดออก กลืนกินร่างของเขาและเงาดำนั้นเข้าด้วยกัน ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ... ก่อนที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ทั้งหมดจะดับลงพร้อมกัน ฟ้าใสลืมตาขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของห้องเซิร์ฟเวอร์ที่เหลือเพียงเศษซาก เธอหอบหายใจถี่ด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะกวาดสายตามองหาร่างของเพื่อนสนิท "ก้อง? มึง... มึงยังอยู่ใช่ไหม?" ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนที่หมุนช้าๆ จนหยุดนิ่ง ฟ้าใสเดินกะเผลกเข้าไปที่หน้าจอหลักที่ยังเหลือเค้าโครงของโปรแกรมที่ก้องทิ้งไว้ สิ่งที่เธอเห็นบนหน้าจอทำเอาลมหายใจของเธอหยุดชะงัก ไม่ใช่เพราะระบบล่ม ไม่ใช่เพราะไวรัสหายไป... แต่เพราะบนหน้าจอว่างเปล่า บัดนี้กลับมีข้อความแชทใหม่เด้งขึ้นมาจาก 'User' ที่คุ้นเคย ซึ่งควรจะหายสาบสูญไปพร้อมกับไวรัสตัวนั้นนานแล้ว *User: [Unknown] ได้ส่งข้อความถึงคุณ: "ขอบใจมากนะเจ้าลูกชาย แต่เกมนี้... ยังไม่จบ"* นิ้วมือของก้องที่วางอยู่บนคีย์บอร์ดที่พังยับเยิน เริ่มขยับเองอย่างช้าๆ ท่ามกลางความตกตะลึงของฟ้าใสที่ถอยหลังกรูดจนชิดกำแพง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดของก้องมาจนถึงวินาทีนี้ครับ หากไม่มีทุกท่าน หมอผีวัยรุ่นอย่างผมคงไม่มีแรงบันดาลใจในการรังสรรค์เรื่องราวที่บ้าบิ่นเช่นนี้ออกมานะครับ