พบพานสายมู

“กรี๊ด! อย่าเพิ่งเข้ามา! ฉันมีสเปรย์น้ำมนต์นะโว้ย!” เสียงแหลมปรี๊ดของหญิงสาวดังทะลุผ่านลำโพงโน้ตบุ๊กของก้อง ตามมาด้วยเสียงโครมครามเหมือนเก้าอี้ถูกเหวี่ยงทิ้ง ก้องขมวดคิ้ว มือสับคีย์บอร์ดรัวเร็วเพื่อคำนวณพิกัด GPS ที่แสดงผลบนหน้าจอซ้อนทับกับสัญญาณรบกวนแม่เหล็กไฟฟ้า (EMF) ที่พุ่งสูงขึ้นอย่างผิดปกติ “ฟ้าใส! ตั้งสติหน่อย ถ้ามึงตายไปตอนนี้ ใครจะหารค่าเน็ตให้กู!” ก้องตะโกนใส่ไมค์หูฟังพลางจ้องกราฟสีแดงที่เต้นเร่าบนหน้าจอ “มึงอยู่ในมุมอับสัญญาณ อย่าไปยืนตรงนั้น!” “กูไม่ได้อยากยืนตรงนี้! มันขยับไม่ได้! ขามันล็อกเหมือนมีคนเอากาวตราช้างมาหยอด!” หน้าจอถ่ายทอดสดของ ‘ฟ้าใส สายมู’ ตอนนี้กลายเป็นภาพเบลอๆ ของมุมห้องร้างในโรงเรียนเก่าแห่งหนึ่ง แสงจากริงไลท์ราคาถูกวูบวาบจนน่าเวียนหัว ก้องเห็นเงาตะคุ่มที่ดูบิดเบี้ยวผิดมนุษย์กำลังคืบคลานมาจากมุมมืดของห้องเรียน มันไม่ใช่ผีธรรมดา แต่มันคือ ‘จุดพิกเซล’ ที่แตกกระจายราวกับสัญญาณเน็ตกระตุกซ้ำๆ ก่อนจะรวมตัวกันเป็นรูปร่างของชายร่างสูงที่ไร้ใบหน้า ไอ้ผีเบอร์ 404... มันตามกลิ่น ‘เซนเซอร์’ ของฟ้าใสมา! ก้องคว้ากระเป๋าเป้ที่บรรจุแท็บเล็ตดัดแปลงและ ‘เสาอากาศอาคม’ ที่เขาเพิ่งจูนความถี่เสร็จเมื่อชั่วโมงก่อน วิ่งออกจากห้องเช่ารกรุงรังของตัวเองโดยไม่สนใจจะล็อกประตู รถจักรยานยนต์คู่ใจถูกสตาร์ทเครื่องด้วยความรีบร้อน ท่ามกลางคืนที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่คำรามก้องเหมือนจะท้าทายสิ่งลี้ลับที่กำลังแฝงตัวอยู่ในสายเคเบิลใต้ดิน ยี่สิบนาทีต่อมา ก้องถีบประตูไม้ผุๆ ของอาคารเรียนที่ฟ้าใสกำลังไลฟ์สดอยู่จนกระเด็น เขาสูดหายใจลึก กวาดสายตาผ่านแว่นกรองแสงที่ติดตั้งเลนส์ตรวจจับคลื่นความถี่อินฟราเรด “ฟ้าใส! ก้มลง!” ก้องเหวี่ยงแผ่นป้ายอะลูมิเนียมที่มีลวดลายวงจรพิมพ์ลายยันต์แปดทิศใส่พื้นกลางห้อง มันทำหน้าที่เป็น ‘เราเตอร์ขังวิญญาณ’ เขาพิมพ์คำสั่งรัวบนแท็บเล็ตเพื่อเปิดใช้งานระบบกักกันสัญญาน (Signal Lockdown) ผีตัวนั้นชะงัก ร่างที่แตกกระจายเป็นพิกเซลของมันกระตุกแรงขึ้นจนเกิดเสียงคล้ายวิทยุคลื่นแทรกดังก้องไปทั่วห้อง ฟ้าใสที่นั่งกองอยู่กับพื้นหน้าซีดเผือด เธอยกมือถือสั่นๆ ของตัวเองขึ้นมาเหมือนยังคงทำหน้าที่ ‘อินฟลูฯ ที่ดี’ แต่ขาสั่นพั่บๆ ของเธอบอกความจริงได้ดีกว่า “ก้อง... มึงมาทำไมเนี่ย! ผีตัวนี้มันไม่ใช่ผีธรรมดา! มันพยายามจะแฮ็กโทรศัพท์กู!” ฟ้าใสตะโกนเสียงหลง “มันพยายามจะอัปโหลดตัวเองเข้าเซิร์ฟเวอร์ไลฟ์สด!” “กูรู้! เพราะงั้นหุบปากแล้วคอยจิ้ม ‘กดรีพอร์ต’ ตามที่กูสั่ง!” ก้องถลันเข้าไปใกล้ตัวเงาที่เริ่มบิดเบี้ยว เขาหยิบ ‘สายแลนลงอาคม’ ออกมาพันรอบฝ่ามือ “มึงจะแฮ็กคนอื่นเหรอ? ลืมไปหรือเปล่าว่าใครเป็น Admin ที่นี่!” ก้องพุ่งตัวเข้าใส่ร่างเงานั้นพร้อมกับกระแทกขั้วสายแลนเข้าที่ ‘จุดกึ่งกลางของคลื่นสัญญาณ’ บนหน้าอกของมัน ประกายไฟสีน้ำเงินแลบแปลบปลาบ กลิ่นไหม้ของแผงวงจรผสมกับกลิ่นธูปอบอวลไปทั่วห้อง ผีเบอร์ 404 กรีดร้องด้วยเสียงที่เหมือนไฟล์เสียงที่เปิดในเครื่องเล่นที่พังๆ ทว่า... ในวินาทีที่ก้องคิดว่าเขากำลังจะปิดงานได้ ร่างนั้นกลับสลายตัวเป็นหมอกควันสีดำสนิทแล้วพุ่งหายเข้าไปใน ‘โทรศัพท์’ ของฟ้าใสที่วางทิ้งไว้บนพื้น หน้าจอมือถือสว่างวาบขึ้นมาเอง! ข้อความแชทเด้งรัวจนแทบอ่านไม่ทัน และไม่ใช่ข้อความจากคนดูไลฟ์ แต่เป็นรหัสคำสั่ง (Command Line) ที่ไหลพรูราวกับน้ำตกข้อมูล ฟ้าใสมองหน้าก้องด้วยความหวาดหวั่น “ก้อง... เมื่อกี้... มันไม่ได้สลายไปใช่ไหม?” ก้องหน้าถอดสี เขาหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาตรวจสอบสถานะเครือข่าย ค่าสัญญาณดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็ง ตัวเลข 404 บนจอเปลี่ยนเป็นสีเลือด และคำตอบที่ก้องเห็นทำให้หัวใจเขาแทบหยุดเต้น มันไม่ได้พยายามจะออกมาสู่โลกกายภาพเพียงอย่างเดียว... แต่มันกำลัง ‘ยึดครอง’ ตัวตนดิจิทัลของฟ้าใสไปเป็นทางผ่าน เพื่อตามหา ‘ต้นตอ’ ของโปรแกรมปราบผีที่ก้องเป็นคนเขียน “ฟ้าใส... มึงถอดแบตเตอรี่เครื่องนั้นเดี๋ยวนี้!” ก้องคำราม แต่สายเกินไป จู่ๆ หน้าจอมือถือของฟ้าใสก็ดับวูบลง ก่อนจะเปิดขึ้นมาใหม่พร้อมกับรูปภาพที่ทำให้ทั้งคู่ต้องสะอึก รูปบนหน้าจอไม่ใช่หน้าของฟ้าใส แต่มันเป็นรูป ‘ก้อง’ ในตอนที่ยังเป็นเด็ก กำลังยืนอยู่ข้างชายคนหนึ่งที่หน้าตาถูกลบเลือนด้วยพิกเซลสีดำ... ซึ่งชายคนนั้นกำลังถือไม้เท้าแบบเดียวกับที่พ่อของก้องเคยใช้ก่อนหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย เสียงสังเคราะห์ที่เหมือนเสียงของก้องเองดังออกมาจากลำโพงมือถือของฟ้าใส: *“เจอตัวแล้ว... ลูกชายของนักเขียนโค้ดที่ขังฉันไว้ในนรกสายเคเบิลคนก่อน”* ก้องยืนนิ่ง มือที่ถือแท็บเล็ตสั่นระริก ความลับที่เขาพยายามฝังกลบไว้ในอดีตกำลังย้อนกลับมาในรูปแบบของไวรัสที่ไม่มีวันตาย และดูเหมือนว่า... พ่อของเขาอาจไม่ได้หายไปไหน แต่กำลัง ‘ติดอยู่ในระบบ’ ร่วมกับไอ้ผีตัวนี้มาโดยตลอด ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับ "หมอผีวัยรุ่น" ในโลกที่ผีไม่ได้สิงแค่ในศาลเจ้า แต่สิงอยู่ในสัญญาณไวไฟของคุณ!