บัคในศาลพระภูมิ

“อย่าเพิ่งขยับ!” ก้องตะโกนลั่นห้องใต้ดินที่เต็มไปด้วยสายเคเบิลระโยงระยาง เขาคว้าคีย์บอร์ดกดรัวคำสั่งอย่างบ้าคลั่ง นิ้วมือสั่นระริกจนแทบพิมพ์ผิดบรรทัด ตรงหน้าจอที่สอง ร่างจำลองของเขาที่เพิ่งลุกขึ้นยืนเมื่อครู่กำลังยิ้ม—ไม่ใช่รอยยิ้มของคน แต่เป็นรอยยิ้มแบบไฟล์ภาพที่พิกเซลแตกจนบิดเบี้ยว มันเอียงคอช้าๆ จนกระดูกคอดัง *กรอบ* เหมือนเครื่องจักรที่เฟืองขัดข้อง “ก้อง! ไอ้นั่นมันกำลังเจาะพอร์ต Firewall ของเราแล้วนะเว้ย!” ฟ้าใสตะโกนเสียงหลง มือข้างหนึ่งกำสายสิญจน์อาบน้ำยาเคลือบตัวนำไฟฟ้าแน่น อีกข้างถือแท็บเล็ตที่กำลังแสดงผลกราฟคลื่นวิญญาณสีแดงฉาน “ค่าความร้อนพุ่งปรี๊ดเลย นี่มันผีหรือมันจะระเบิดเครื่องเซิร์ฟเวอร์เรากันแน่!” “มันไม่ใช่ทั้งสองอย่าง” ก้องกัดฟันกรอด เหงื่อกาฬไหลหยดลงบนแผงวงจรจนเกิดเสียง *ซู่* เบาๆ “มันคือกาฝาก… มันกำลังดาวน์โหลดตัวเองเข้าสู่ระบบประสาทของกูผ่านไอ้หน้าจอเฮงซวยนี่!” เขากระชากสายแลนออกจนหัวพอร์ตหลุดกระเด็น ทันใดนั้น ร่างจำลองที่เคยยืนตระหง่านอยู่กลางห้องก็วูบดับไปเหมือนหลอดไฟขาด ทิ้งไว้เพียงความมืดมิดที่กดทับลงมาจนได้ยินเสียงลมหายใจหอบถี่ของทั้งคู่ ก้องรีบคว้า ‘โดรนแมลงปอ’ รุ่นดัดแปลงพิเศษที่เขาสร้างขึ้นจากซากโดรนทหารเก่า ผสานเข้ากับเลนส์อินฟราเรดตรวจจับวิญญาณระดับสูงที่พ่อทิ้งไว้ให้ก่อนหายตัวไป เขาดีดตัวขึ้นยืน มือกดรีโมทคอนโทรลจนใบพัดขนาดจิ๋วหมุนคว้างขึ้นกลางอากาศ “ฟ้าใส ตามไป!” ก้องสั่งเสียงเข้ม “ไอ้ตัว 404 นั่นมันไม่ได้หนีไปไหน มันแค่ย้าย Location... สัญญาณความร้อนที่เซนเซอร์ตรวจจับได้เมื่อกี้ มันมาจากศาลพระภูมิหลังบ้านเจ้าของตึก” “บ้าเหรอ! ศาลพระภูมิเนี่ยนะ?” ฟ้าใสหน้าซีดเผือด “นั่นมันเขตของเจ้าที่นะเว้ย ถ้าไปลบหลู่แล้วผีตัวนั้นมันไม่จัดการเรา เจ้าที่อาจจะหักคอเราก่อน!” “เจ้าที่น่ะถูกแฮ็กไปนานแล้ว” ก้องแค่นเสียงหัวเราะเหยียดๆ พลางบังคับโดรนพุ่งทะลุหน้าต่างห้องใต้ดินออกไปสู่ความมืดมิดของสวนหลังตึก “ศาลพระภูมิหลังนั้นไม่ได้มีไว้รับของไหว้ แต่มีไว้เป็น ‘Access Point’ ให้ไอ้ผีเหี้ยนั่นอัปโหลดตัวเองขึ้น Cloud… เราจะไปดูว่าบัคในศาลพระภูมิที่ว่าน่ะ มันเขียนโค้ดด้วยภาษาห่าอะไร!” ทั้งคู่ก้าวออกไปในสวน บรรยากาศยามค่ำคืนเงียบสงัดจนน่าขนลุก กลิ่นธูปเก่าๆ ผสมกับกลิ่นโอโซนจากกระแสไฟฟ้าที่รั่วไหลอบอวลไปทั่ว ก้องเพ่งมองหน้าจอกราฟิกในมือ ภาพจากโดรนส่งสัญญาณกลับมาผ่านแว่น AR ของก้อง มันคือภาพถ่ายความร้อนที่เห็นศาลพระภูมิไม้เก่าคร่ำครึเป็นสีขาวโพลน แต่สิ่งที่ทำให้ก้องต้องหยุดกึกไม่ใช่ตัวศาล... แต่เป็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ *ข้างใน* “เห็นอะไรวะ?” ฟ้าใสกระซิบ เสียงสั่นจนก้องรู้สึกได้ถึงแรงดึงที่ชายเสื้อ ก้องไม่ได้ตอบ เขากำลังพยายามปรับโฟกัสของเลนส์อินฟราเรด ความละเอียดภาพขยายขึ้นจนเห็นเม็ดพิกเซลที่ประกอบกันขึ้นเป็นร่างที่ขดตัวอยู่ใต้หลังคาศาล มันไม่ใช่รูปร่างมนุษย์ แต่มันคือ ‘กลุ่มก้อนของโค้ดโปรแกรม’ ที่เคลื่อนไหวเหมือนกลุ่มควันดำ มันสอดแทรกเข้าไปในตุ๊กตาไม้แกะสลักที่เป็นตัวแทนของเจ้าที่ มือที่เหมือนกิ่งไม้ของมันกำลังกดรัวลงบนแผ่นป้ายชื่อไม้ที่เขียนด้วยภาษาโบราณ—หรือที่จริงแล้ว มันคือการ ‘พิมพ์’ คำสั่งลงไปบนโครงสร้างของวิญญาณพื้นที่ “มันกำลังรีโปรแกรมเขตแดน” ก้องพึมพำ ดวงตาเบิกโพลง “มันไม่ได้แค่สิง... มันกำลังเปลี่ยนศาลพระภูมิให้กลายเป็น Root Server ของมัน!” ทันใดนั้น โดรนในอากาศก็หยุดกึกเหมือนถูกกระชากด้วยแรงแม่เหล็กไฟฟ้า ก้องพยายามบังคับให้มันถอยหลัง แต่หน้าจอ AR กลับขึ้นข้อความตัวอักษรสีแดงกะพริบถี่ๆ: **[SYSTEM ERROR: UNAUTHORIZED ACCESS DETECTED]** **[TARGETING: USER ‘KONG_GEN_2’]** “ก้อง! ถอยออกมา!” ฟ้าใสกรีดร้อง แต่ไม่ทันการ สิ่งที่อยู่ในศาลพระภูมิหยุดนิ่ง มันหันหน้ามาทางกล้องโดรน... และในเสี้ยววินาทีนั้น ก้องก็เห็นใบหน้าของมันชัดๆ ผ่านเลนส์อินฟราเรด มันไม่ใช่ใบหน้าของผีตายโหง หรือสัมภเวสีที่ไหน แต่มันคือใบหน้าของ ‘พ่อ’ ของเขาที่หายตัวไปเมื่อสิบปีก่อน พ่อที่ยิ้มให้เขาผ่านเลนส์กล้องด้วยดวงตาที่เป็นเลขฐานสองวิ่งผ่านไปมาอย่างบ้าคลั่ง “พ่อ...?” ก้องคราง พลันกระแสไฟฟ้าแรงสูงพุ่งผ่านรีโมทเข้าสู่ฝ่ามือจนเขาต้องปล่อยมันทิ้ง เสียงของพ่อดังแทรกผ่านคลื่นรบกวนออกมาจากลำโพงของโดรน มันเป็นเสียงที่สังเคราะห์ขึ้นจากดิจิทัล แต่ฟังดูโหยหวนและเจ็บปวด “ก้อง... อย่า... ปิด... มัน...” ก่อนที่ก้องจะได้ตอบโต้ อะไรบางอย่างก็พรุ่งพรูออกมาจากฐานศาลพระภูมิ มันไม่ใช่ควัน แต่มันคือเส้นสายไฟเบอร์ออฟติกที่ยืดยาวเหมือนหนวดปลาหมึกนับร้อยเส้น พุ่งตรงเข้าหาใบหน้าของเขาด้วยความเร็วสูง! ก้องถอยหลังกรูด แต่เท้ากลับสะดุดสายสิญจน์ที่ฟ้าใสทำตกไว้ ล้มหงายหลังลงบนพื้นหญ้าที่ชุ่มน้ำค้าง วินาทีนั้นเอง สายเคเบิลล่องหนเหล่านั้นก็หยุดกึก ห่างจากดวงตาของเขาเพียงไม่กี่มิลลิเมตร และร่างของใครคนหนึ่งก็ก้าวออกมาจากเงามืดของพุ่มไม้ข้างศาล—คนที่ไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่ในเวลานี้... คนที่ถือ ‘คีย์การ์ดสีดำ’ ที่ก้องเห็นในฝันเมื่อคืนนี้พอดีเป๊ะ “มาถึงจุดนี้ได้ไวกว่าที่คิดนะ ลูกชาย” ชายคนนั้นกล่าวพลางยกยิ้มที่มุมปาก “แต่เสียใจด้วยนะ ระบบกำลังทำการ Format เครื่องทิ้ง... รวมทั้งตัวนายด้วย” --- *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมผจญภัยไปกับหมอผีวัยรุ่นในโลกที่ผีสิงอยู่ในสายแลน เตรียมอัปเกรดความกล้าให้พร้อม เพราะตอนหน้า... ความลับของพ่อก้องจะทำให้คุณช็อกจนลืมหายใจ!*