แอปฯ ผีสั่งงาน

“ถ้ามึงยังไม่หยุดพิมพ์คำว่า ‘ช่วยด้วย’ รัวเหมือนปืนกลเข้าเบอร์กู ไอ้เหี้ยนั่นมันจะสิงมึงก่อนผีเจ้าที่แน่นอน” ก้องสบถพลางกระแทกตัวลงบนเก้าอี้เกมมิ่งราคาแพงที่พยุงหลังเขาไว้ไม่ต่างจากอ้อมกอดของแม่ แสงสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สามจอสะท้อนในแว่นตากรองแสงของเขาเหมือนข้อมูลชุดเดียวกับที่เขากำลังแกะรหัส นิ้วเรียวยาวของก้องรัวบนคีย์บอร์ดกลไกจนเกิดเสียงดังกราวเหมือนการสู้รบ แต่สิ่งที่ปรากฏบนจอไม่ใช่โค้ดเขียนโปรแกรมทั่วไป มันคือคลื่นความถี่ที่บิดเบี้ยว—กราฟที่ขยับผิดจังหวะราวกับหัวใจของคนที่กำลังจะตาย “ก้อง! ดูนี่ แอปฯ ‘Exorcist.net’ มันเด้งแจ้งเตือนอีกแล้ว” ฟ้าใสโผล่หัวเข้ามาในเฟรมกล้องไลฟ์สดของเธอที่ตั้งอยู่ข้างโต๊ะทำงานของก้อง ใบหน้าสวยเฉี่ยวนั่นดูซีดเผือดผิดกับปกติ “งานนี้ไม่ใช่ผีตู้เย็นหรือผีคอมฯ ค้างแบบที่พวกมึงทำกันเล่นๆ แล้วนะ แต่ไอ้ที่ส่งมา... มันมาจากหอพักร้างแถวซอยจินดา” ก้องชะงัก นิ้วหยุดค้างเหนือปุ่ม Enter “หอพักร้างเหรอ? ตลกละ แอปฯ กากๆ นี่มันระบุพิกัดได้แม่นขนาดนั้นเชียว?” “มันส่งพิกัดมาแบบ Encrypted 256-bit แถมยังแนบไฟล์วิดีโอวงจรปิดที่... มึงต้องดูเอง” ฟ้าใสเลื่อนแท็บเล็ตมาวางตรงหน้าก้อง มือเธอยังสั่นไม่หาย ในวิดีโอ เป็นภาพทางเดินมืดมิดของหอพักเก่าที่ฝุ่นเกาะหนาจนแทบมองไม่เห็นพื้น สิ่งที่เคลื่อนที่ผ่านหน้ากล้องไม่ใช่คน แต่มันคือ ‘เงา’ ที่บิดเบี้ยวเหมือนสัญญาณรบกวนในทีวีเก่าๆ มันเคลื่อนที่ผ่านห้องหมายเลข 404 ก่อนจะหยุดชะงัก แล้วหันมาจ้องมองกล้อง—ใช่ มันจ้อง—ดวงตาของมันไม่ใช่เนื้อหนัง แต่มันคือจุดพิกเซลสีแดงที่กะพริบถี่ๆ เหมือนรหัส Morse “Error 404: Body Not Found” ก้องอ่านข้อความที่ปรากฏขึ้นใต้คลิป เสียงของเขาสั่นพร่าด้วยความตื่นเต้นผสมความหวาดระแวง เขาจำลายมือนี้ได้ดี... ไม่ใช่เพราะเคยเห็นในเน็ต แต่เพราะมันเหมือนกับจดหมายที่พ่อเขาทิ้งไว้ก่อนหายตัวไปเมื่อห้าปีก่อน “มันคืออะไร ก้อง?” ฟ้าใสถามเบาๆ “มันคือ ‘ไวรัสวิญญาณ’ ที่ฉลาดพอจะสร้างแอปฯ ขึ้นมาเรียกเหยื่อไปเชือด” ก้องคว้ากระเป๋าเป้ที่บรรจุอุปกรณ์ดัดแปลง—เซนเซอร์จับคลื่นวิญญาณความละเอียดสูงเชื่อมต่อกับสมาร์ทโฟน แท่งโลหะอาคมที่เขาดัดแปลงให้เป็นเสารับสัญญาณ WiFi แรงสูง และที่ขาดไม่ได้คือ... โน้ตบุ๊กเครื่องเก่งที่บรรจุโปรแกรม "ไล่ผี" ระดับกากเดนไปจนถึงระดับอันตราย “มึงจะไปจริงๆ เหรอ?” “ถ้าไม่ไป มันก็หาทางล็อกอินเข้าสู่ระบบประสาทกูแทนผ่าน Wi-Fi หอพักนั่นแหละ” ก้องลุกขึ้นยืน คว้าแจ็กเก็ตตัวเก่ง “เตรียมของมูฯ ของมึงมาด้วย เอาที่มันกันความชื้นได้นะ เพราะวันนี้กูจะทำให้หอร้างนั่นกลายเป็นจุดอับสัญญาณวิญญาณ” สองชั่วโมงต่อมา... กลิ่นเหม็นอับของปูนเก่าและเชื้อราตีเข้าจมูกก้องทันทีที่เขาก้าวผ่านประตูเหล็กดัดของหอพักร้าง บรรยากาศภายในวังเวงจนเสียงหัวใจเต้นของเขาดูดังเกินความจำเป็น ฟ้าใสเดินตามหลังมาติดๆ ในมือถือ ‘สายสิญจน์บลูทูธ’ ที่ก้องดัดแปลงให้ส่งสัญญาณรบกวนคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า “ชั้น 4 ห้อง 404” ก้องพึมพำขณะมองจอสมาร์ทโฟนที่เริ่มแสดงค่าคลื่นพลังงานพุ่งทะลุขีดแดง เสียงฝีเท้าลากยาวดังขึ้นจากทางเดินมืดมิด แต่มันไม่ใช่เสียงเท้าคน มันเป็นเสียง... เสียงเหมือนคีย์บอร์ดที่ถูกกดรัวๆ ซ้ำไปซ้ำมา ก้องยกอุปกรณ์ขึ้นระดับสายตา หน้าจอของเขาเริ่มรวน ค่าตัวเลขบนหน้าจอวิ่งสลับไปมาระหว่าง ‘0’ กับ ‘1’ จนดูเหมือนภาษาเครื่องที่ไม่มีวันสิ้นสุด “ก้อง... ไฟฉายกู” ฟ้าใสกระซิบ เสียงของเธอแหบแห้ง “ทำไมไฟฉายกูมันติดๆ ดับๆ เป็นจังหวะเหมือนกำลังพิมพ์อะไรสักอย่าง?” ก้องมองดูไฟฉายในมือฟ้าใส มันไม่ได้กะพริบมั่ว แต่มันกำลังกะพริบเป็นรหัสลับ “มันไม่ได้สิงไฟฉาย” ก้องกัดฟันกรอด สายตาจ้องเขม็งไปที่ประตูห้อง 404 ที่ค่อยๆ แง้มเปิดออกเองอย่างช้าๆ “มันกำลังพยายามดาวน์โหลดอะไรบางอย่างเข้าสู่ระบบของพวกเรา... อย่ามองหน้าจอมัน! ปิดอุปกรณ์สื่อสารเดี๋ยวนี้!” แต่สายไปแล้ว เสียงลำโพงที่ติดตัวก้องมาดังขึ้นด้วยเสียงสังเคราะห์ที่แหบพร่าและบิดเบี้ยว มันไม่ใช่เสียงผีโหยหวนแบบในหนังโบราณ แต่มันคือเสียงของ "ก้อง" ในเวอร์ชันที่ถูกเร่งสปีดจนฟังแทบไม่ออก *“ยินดีต้อนรับสู่เซิร์ฟเวอร์... ที่นี่ไม่มีทางออก... มีแต่ทางเข้าสู่ความว่างเปล่า”* ประตูห้อง 404 เปิดกว้างออกเผยให้เห็นภายในห้องที่ควรจะเป็นห้องร้างว่างเปล่า แต่มันกลับเต็มไปด้วยสายเคเบิลอินเทอร์เน็ตที่พันเกี่ยวระโยงระยางราวกับเส้นเลือดที่เชื่อมต่อกับร่างหนึ่งที่นั่งอยู่กลางห้อง... ร่างนั้นค่อยๆ หันกลับมา ก้องแทบหยุดหายใจ เมื่อเห็นใบหน้าของร่างที่นั่งอยู่บนเก้าอี้—มันไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นตัวเขาเองในชุดที่เขาใส่อยู่ในตอนนี้เป๊ะๆ! “เฮ้ย... นั่นมัน...” ฟ้าใสหน้าซีดจนเกือบล้มพับไปกับพื้น ร่างนั้นแสยะยิ้มที่มุมปาก ในขณะที่เสียงแจ้งเตือนจากแอปฯ ในมือของก้องดังขึ้นพร้อมกัน 100 ครั้ง และข้อความบนหน้าจอก็เปลี่ยนจากพิกัดตำแหน่ง เป็นรายชื่อติดต่อในเครื่องของก้องทั้งหมดที่ถูกสั่งให้ ‘ส่งต่อ’ ข้อมูลบางอย่างออกไปโดยอัตโนมัติ “มันแฮ็กกู...” ก้องพึมพำ มือสั่นเทาขณะมองไปที่ร่างจำลองของตัวเองที่เริ่มลุกขึ้นยืน “มันไม่ได้จะฆ่ากู... แต่มันกำลังจะ ‘แทนที่’ กู” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความหลอนยุคดิจิทัล แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้าครับ - หมอผีวัยรุ่น -