เซิร์ฟเวอร์สยองขวัญ

"มึงปิดเครื่องซะ ก้อง! ก่อนที่มันจะสูบเอาวิญญาณมึงเข้าไปรวมกับขยะพวกนั้น!" เสียงตะโกนของฟ้าใสแหลมปรี๊ดจนแก้วกาแฟบนโต๊ะสั่นสะเทือน แต่ก้องไม่ได้ยินอะไรนอกจากเสียง 'คลิก' จังหวะประหลาดที่ดังก้องอยู่ในหูฟังไร้สาย มันไม่ใช่เสียงที่เกิดจากซอฟต์แวร์ แต่มันคือจังหวะการเต้นของหัวใจ... ที่มีเสียงรบกวนของคลื่นความถี่ต่ำแทรกอยู่ทุกๆ ห้าวินาที ก้องจ้องมองจอแท็บเล็ตที่แสดงผลโค้ดสีแดงฉาน บรรทัดคำสั่งที่เขาสั่งรันไปเมื่อครู่ถูกดัดแปลงโดยใครบางคน—หรือบางสิ่ง—ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามของเซิร์ฟเวอร์ มันเขียนกำกับไว้ว่า *'พ่อยังรออยู่ แต่พ่อไม่ได้อยู่คนเดียว'* "กูเลิกตอนนี้ไม่ได้" ก้องแค่นยิ้มที่มุมปาก มือที่สั่นระริกของเขาเริ่มนิ่งสนิท เปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านจากปลายนิ้วเข้าสู่ระบบประสาท "มึงดูนี่สิฟ้าใส ผีตัวนี้ไม่ได้สิงคอมพิวเตอร์ แต่มัน 'เขียนโปรแกรม' ทับความเป็นความตายของระบบ มันขยับเป็นจังหวะ... จังหวะแบบเดียวกับวิชาอาคมสายมืดของตระกูลกูไม่มีผิดเพี้ยน" ฟ้าใสขยับเข้าไปใกล้ ขอบตาของเธอมีรอยคล้ำจากการเพ่งมอง 'ร่าง' ของไอ้ผีเบอร์ 404 ที่สะท้อนผ่านหน้าจอ มันไม่ได้เป็นเงาสีดำน่ากลัวอย่างที่หนังผีชอบทำ แต่มันคือกลุ่มพิกเซลที่บิดเบี้ยว ขยายตัว และหดตัวด้วยจังหวะที่เป๊ะจนน่าขนลุก ราวกับว่ามีนาฬิกาอะตอมคอยกำกับจังหวะชีวิตให้มันอยู่ "ถ้ามันมีจังหวะ... แปลว่ามันมีอัลกอริทึม" ฟ้าใสกัดริมฝีปากแน่น เธอหยิบตลับแป้งที่ข้างในบรรจุผงอาคมสีขาวละเอียดออกมา "ถ้ามึงจะดีบั๊กผีตัวนี้ มึงต้องให้กูช่วย ดีบั๊กด้วยคาถาอาคมที่มึงเกลียดนักเกลียดหนานั่นแหละ" "มึงจะสาดแป้งใส่เราเตอร์เหรอ?" ก้องถาม ประชดประชันแม้ใจจะเริ่มยอมรับ "กูจะลงอักขระ 'ยันต์ตรึงกระแสไฟ' ลงในพอร์ต LAN" ฟ้าใสคว้าปากกาหมึกจีนที่พกติดตัวมาด้วย ท่าทางของเธอดูจริงจังผิดกับตอนที่ต้องไลฟ์สดเรียกยอดไลก์ "มึงคุมระบบปฏิบัติการ ส่วนกูจะคุมกระแสพลังงานที่วิ่งผ่านสายเคเบิล ถ้าไอ้ผี 404 นี่มันมีพ่อมึงอยู่ในนั้น เราก็แค่ต้องหาทางดึง 'ไฟล์' นั้นออกมาโดยไม่ให้ระบบพัง" ทั้งคู่เงียบลง ความกดดันในห้องแล็บใต้ดินของก้องพุ่งสูงจนเหมือนออกซิเจนเบาบางลง ก้องรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดด้วยความเร็วระดับสิบสองนิ้วพิมพ์สัมผัส ทุกบรรทัดที่เขาพิมพ์ลงไปคือการบีบให้ 'ไฟล์ปริศนา' จนมุม *Error 404: Soul Not Found* *System Override: Father_Profile.exe* "มันเริ่มแล้ว!" ฟ้าใสอุทาน แสงสีน้ำเงินจากพอร์ต LAN กระพริบถี่รัวจนเกิดกลิ่นไหม้ของโอโซนและธูปที่จางๆ ในอากาศ เธอกดปากกาลงบนตัวเครื่องเร้าเตอร์อย่างรวดเร็ว วาดเส้นสายที่ดูเหมือนวงจรไฟฟ้าแต่แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายโบราณ ก้องเห็นสิ่งผิดปกติบนหน้าจอ เมื่อเขาสั่งรันฟังก์ชัน 'Debug Memory' แทนที่จะเห็นข้อมูลขยะ เขากลับเห็นภาพจากกล้องวงจรปิดย้อนหลังไปเมื่อสิบปีก่อน เป็นภาพพ่อของเขาในสภาพที่ร่างกายถูกแสงสีขาวกัดกินจนโปร่งใส พ่อไม่ได้หนีไปไหน พ่อถูก 'ย่อขนาด' จนเหลือเพียงรหัสไบนารีที่ถูกกักขังอยู่ในระบบคลาวด์ของบริษัทเทคโนโลยีข้ามชาติแห่งหนึ่งที่ล่มสลายไปแล้ว "เฮ้ย... นั่นมันไม่ใช่ผีธรรมดาแล้ว" ก้องพึมพำ ใจสั่นรัว "มันคือการถ่ายโอนจิตวิญญาณเข้าสู่โครงข่ายดิจิทัล พ่อกู... พ่อกูถูกทำเป็น Server หลักของไอ้ไวรัสตัวนี้!" ทันใดนั้น หน้าจอทั้งหมดในห้องก็ดับพรึบ! ไฟเพดานกะพริบถี่ๆ ก่อนจะติดค้างเป็นสีแดงฉาน สัญญาณ Wi-Fi ในโซนนั้นพุ่งสูงจนเครื่องวัดพลังงานในกระเป๋ากางเกงของก้องส่งเสียงร้องหวีดแหลมแสบแก้วหู "ก้อง! ระวังข้างหลัง!" ฟ้าใสหวีดร้อง เธอเห็นเงาร่างของชายวัยกลางคนที่ดูเหมือนจะสลายตัวเป็นละอองพิกเซล ยืนตระหง่านอยู่หลังเก้าอี้ของก้อง มือที่โปร่งแสงของมันวางลงบนไหล่ของลูกชาย ก้องค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ ลมหายใจของเขาแทบหยุดนิ่ง ร่างนั้น—พ่อของเขา—ไม่ได้มีดวงตาที่ว่างเปล่า แต่มันมีแสงสีเขียววิ่งผ่านรูม่านตาเหมือนโค้ดคอมพิวเตอร์ที่กำลังรันงานอย่างบ้าคลั่ง มันอ้าปาก แต่ไม่มีเสียงออกมา มีเพียงเสียง 'Modem Dial-up' ที่แหลมสูงดังขึ้นจากทั่วทั้งห้อง "กู... ช่วย... มึง... ไม่ได้... แล้ว" ร่างนั้นพูด แต่เสียงที่ออกมากลับเป็นเสียงที่ซ้อนทับกันหลายสิบชีวิตในเครื่องเซิร์ฟเวอร์เดียวกัน ก่อนที่ก้องจะทันได้เอื้อมมือไปคว้า หน้าจอแท็บเล็ตของเขาก็กลับมาสว่างวาบอีกครั้ง พร้อมกับข้อความที่ปรากฏขึ้นกลางหน้าจอที่ทำให้หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น *Access Denied: คุณไม่มีสิทธิ์เข้าถึงข้อมูลของ 'ผู้ดูแลระบบ' ที่ตายไปแล้ว* *คำเตือน: กระบวนการลบไฟล์ระบบจะเริ่มต้นใน 3... 2...* *ประตูห้องแล็บถูกล็อกสนิทจากภายนอกด้วยคำสั่งรหัสลับที่ก้องเองก็ไม่เคยเห็นมาก่อน!* ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะครับรี้ดทุกคน พรุ่งนี้เรามาดูกันว่าก้องจะ 'แฮก' ความตายได้ยังไง! - หมอผีวัยรุ่น