กับดักในอุทยานเหมันต์

"ข้าไม่คิดว่าจดหมายฉบับนั้นจะนำทางมาสู่สุสานของตนเองเช่นนี้" ไป๋อิงหลันกล่าวขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่เย็นเยือกในอุทยานเหมันต์ นางไม่ได้หันไปมองต้นเสียงที่ก้าวตามมาห่างๆ แต่กระชับผ้าคลุมไหล่ให้แน่นขึ้น สัมผัสถึงความผิดปกติจากกลิ่นอายที่ลอยมากับลมหนาว—ไม่ใช่กลิ่นดอกเหมย แต่มันคือกลิ่นสนิมเหล็กที่เจือจางแต่ชัดเจน "ท่านไม่ได้มาตามนัดเพื่อคุยเรื่องตำราแพทย์หรอกหรือ อัครเสนาบดีเฉิน?" นางเอ่ยชื่อคนผู้นั้นออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่ามือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อยาวกลับกำกริชสั้นที่พกติดตัวไว้แน่น ไม่มีคำตอบจากความมืดมิด มีเพียงเสียงฝีเท้าของคนหลายคนที่ไม่พยายามจะปกปิดร่องรอย อิงหลันขยับกายถอยหลังอย่างเยือกเย็น นางรู้ดีว่าทางออกเดียวคือการล่อให้พวกมันเปิดเผยตัว แต่ความหวังที่จะได้รับความช่วยเหลือจากองค์หญิงหนิงอันดูจะริบหรี่ลงทุกที เมื่อเบื้องหน้าของนางคือกลุ่มนักฆ่าในชุดดำที่พุ่งออกมาจากเงามืดของต้นสน "จัดการมัน อย่าให้เหลือร่องรอยให้ฮ่องเต้ได้สืบสวน" เสียงแหบพร่าสั่งการ อิงหลันหมุนตัวหลบคมดาบแรกที่เฉียดใบหน้าไปเพียงไม่กี่ชั่งนางพริ้วไหวราวกับกลีบดอกไม้ที่กำลังร่วงโรย แต่ละจังหวะที่นางสวนกลับคือการวางตำแหน่งเพื่อถอยไปสู่จุดที่ได้เปรียบ นางไม่ได้สู้เพื่อชนะ แต่นางสู้เพื่อถ่วงเวลา แต่ทว่า... พละกำลังของสตรีหรือจะสู้แรงบุรุษนับสิบ เมื่อคมดาบหนึ่งกรีดผ่านต้นแขนจนชุดสีขาวของนางอาบย้อมไปด้วยสีชาด ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นสู่สมองจนนางเซถลา "จบสิ้นแล้วไป๋อิงหลัน" หัวหน้านักฆ่าเงื้อดาบขึ้นสูง หมายจะปลิดชีพในคราเดียว ทว่า ในวินาทีที่ความตายอยู่ห่างเพียงปลายจมูก เงาร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาประดุจสายฟ้าฟาด เสียงโลหะปะทะกันดังกังวานไปทั่วอุทยาน ร่างของนักฆ่ากระเด็นออกไปราวกับเศษใบไม้ที่ถูกพายุซัด หลงจิ่งในชุดฉลองพระองค์สีดำสนิทที่ดูกลมกลืนกับยามค่ำคืน ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้านาง แผ่นหลังกว้างของเขาสั่นไหวด้วยแรงโทสะที่ไม่ได้เก็บซ่อนไว้อีกต่อไป "ใครอนุญาตให้พวกเจ้าแตะต้องคนของข้า" เสียงของเขาทุ้มต่ำและเย็นเยียบจนน่าขนลุก หลงจิ่งไม่ได้หันมามองอิงหลัน เขาสะบัดกระบี่คู่กายที่ชุ่มไปด้วยเลือด ก่อนจะพุ่งเข้าใส่นักฆ่าที่เหลือด้วยความดุดันที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน นี่ไม่ใช่ฮ่องเต้ที่แสร้งอ่อนแอเพื่อรอวันคืนอำนาจ แต่คือราชสีห์ที่กำลังปกป้องอาณาเขตของตน อิงหลันมองภาพนั้นผ่านม่านน้ำตาที่รื้นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป ความกลัวในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นบางอย่างที่นางไม่ควรมีให้กับเขา เมื่อความเงียบกลับคืนมาสู่สวนอีกครั้ง หลงจิ่งรีบพุ่งเข้ามาประคองร่างของนางที่กำลังจะทรุดลงพื้น มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยขณะกดแผลที่ต้นแขนให้นาง "เจ้างี่เง่าไป๋อิงหลัน! เจ้าคิดว่าตนเองเป็นใคร ถึงกล้าเอาชีวิตมาล่อศัตรูเช่นนี้!" "ฝ่าบาท..." นางพึมพำ สายตาประสานกับดวงตาคมกล้าของเขาที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความกังวลอย่างปิดไม่มิด "ท่านควรจะเป็นคนตัดสินใจ... ไม่ใช่เอาตัวเข้าแลกเพื่อข้า" "สำหรับข้า แผ่นดินนี้หากไม่มีเจ้าที่คอยเคียงข้าง ก็ไม่ต่างอะไรกับบัลลังก์ร้างที่ไร้ความหมาย" เขาไม่ได้พูดเพียงเพื่อปลอบประโลม แต่ทุกถ้อยคำนั้นสั่นสะเทือนถึงหัวใจของนาง ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังแปรเปลี่ยนเป็นความใกล้ชิด เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์หลวงที่เพิ่งตามมาถึงก็แทรกเข้ามา แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของอิงหลันแทบหยุดเต้นไม่ใช่การปรากฏตัวของทหารเหล่านั้น หากแต่เป็นรอยยิ้มที่มุมปากของหลงจิ่งที่หายไปทันที เมื่อเขาเหลือบไปเห็นป้ายประจำตัวที่ตกอยู่ข้างศพของนักฆ่า หลงจิ่งหยิบป้ายนั้นขึ้นมาดูเพียงแวบเดียว ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดราวกับศพ "นี่ไม่ใช่คนของอัครเสนาบดีเฉิน..." เขามองมาที่อิงหลันด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่ความรักใคร่ ไม่ใช่ความโกรธแค้น แต่มันคือความหวาดระแวงที่ลึกสุดหัวใจ "ป้ายนี้เป็นตราประทับของตระกูลไป๋... ตระกูลของเจ้าที่สิ้นอำนาจไปแล้ว เหตุใดมันจึงมาอยู่ที่นี่?" คำถามนั้นดังก้องอยู่ในความเงียบ อิงหลันตัวชาวาบ นางไม่เคยได้รับคำสั่งนี้ และนี่ไม่ใช่คนของนาง... แล้วใครกันที่ต้องการโยนความผิดให้ตระกูลของนางในคืนที่นางเกือบเอาชีวิตไม่รอด? หลิวเยี่ยนซีหวังว่าทุกท่านจะยังคงลมหายใจไว้ให้ทันในตอนหน้านะคะ เพราะปมนี้กำลังจะขยี้หัวใจทุกท่านให้แตกสลายค่ะ