กลยุทธ์บ้านเมืองในห้องบรรทม

"หากท่านอัครเสนาบดีคิดว่าคมดาบขององครักษ์เพียงไม่กี่คนจะทำลายบัลลังก์นี้ได้ ท่านก็ประเมินค่าของกษัตริย์ที่ท่านมองว่าไร้น้ำยาต่ำเกินไปแล้ว" น้ำเสียงของหลงจิ่งราบเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจดั่งยอดเขาไท่ซานที่ทับถมลงมาท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด อัครเสนาบดีเฉินที่ยืนตระหง่านอยู่กลางท้องพระโรงชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมบนใบหน้าเริ่มสั่นคลอน เมื่อเขาสังเกตเห็นว่า ทหารองครักษ์ที่ตนเชื่อมั่นนักหนาว่าซื้อตัวมานั้น ไม่ได้พุ่งเป้าไปที่คอหอยของฮ่องเต้ แต่กลับยืนนิ่งสนิทดั่งรูปปั้นไร้วิญญาณ ไป๋อิงหลันซึ่งยืนอยู่เบื้องหลังฮ่องเต้ในชุดนางกำนัลชั้นสูง ขยับยิ้มที่มุมปากอย่างแผ่วเบา นางเป็นผู้เดินหมากในความมืดนี้ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา การวางยาพิษในใจคนนั้นยากกว่าพิษในจอกสุราหลายเท่านัก และบัดนี้ หมากตัวสำคัญของเฉินเฟิงก็กลายเป็นเบี้ยในมือของนางอย่างสมบูรณ์ "ฝ่าบาท..." เฉินเฟิงเค้นเสียงลอดไรฟัน "ทรงทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร" "หมายความว่าคืนนี้... จะเป็นคืนสุดท้ายที่ท่านจะได้หายใจในฐานะเสนาบดีแห่งต้าเหลียงอย่างไรเล่า" หลงจิ่งลุกขึ้นจากบัลลังก์ ก้าวย่างลงมาด้วยแววตาที่ไม่มีร่องรอยของความอ่อนแออีกต่อไป เหตุการณ์พลิกผันเกิดขึ้นในชั่วพริบตา เมื่อขบวนองครักษ์ชุดดำของฝ่ายในปรากฏตัวขึ้นจากเงามืดของเสาต้นใหญ่ ล้อมรอบขุนนางกังฉินที่สนับสนุนเฉินเฟิงไว้ทั้งหมด เสียงดาบกระทบฝักดังกังวานกึกก้องไปทั่วตำหนัก ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านั้น หลงจิ่งได้ส่งสัญญาณให้องค์หญิงหนิงอันพาเหล่าขุนนางที่เหลือออกไปจากพื้นที่อันตราย เมื่อประตูห้องบรรทมปิดลง เหลือเพียงความเงียบที่กดทับด้วยความตึงเครียด หลงจิ่งและไป๋อิงหลันต่างทรุดตัวลงนั่งบนแผนที่แผ่นใหญ่ที่กางอยู่บนโต๊ะไม้กฤษณา เนื้อหาในแผนที่นั้นไม่ใช่การศึกสงครามภายนอก แต่เป็นรายชื่อขุนนางทั้ง 12 สกุลที่เป็นรากฐานอำนาจของเฉินเฟิง "กวาดล้างให้สิ้นในคืนเดียว ย่อมหมายถึงการเปลี่ยนผ่านที่อาจจะทำให้แผ่นดินสั่นคลอนไปชั่วขณะ แต่หากปล่อยไว้ ปลายหอกที่จ่อคอหอยเราในวันนี้จะแทงทะลุหัวใจประชาชนในวันหน้า" ไป๋อิงหลันกล่าว พลางใช้ปลายพู่กันจุ่มหมึกแดงแต้มลงไปที่สัญลักษณ์ประจำตระกูลเฉิน หลงจิ่งมองสตรีเบื้องหน้าด้วยสายตาที่ซับซ้อน เขารู้ดีว่าหากไร้นาง แผนการที่ซ่อนเร้นมานานปีคงไม่มีวันสัมฤทธิ์ผล เขาเอื้อมมือไปกุมมือเรียวงามของนางไว้แน่น "เจ้าไม่ได้ช่วยข้ากอบกู้บัลลังก์เท่านั้น แต่เจ้ากำลังช่วยข้ากอบกู้ความเป็นคนคืนมา ไป๋อิงหลัน... เจ้าไม่กลัวหรือว่าหากวันหนึ่งข้ากลายเป็นดั่งเฉินเฟิง เจ้าจะเป็นคนแรกที่ต้องสูญสิ้นทุกอย่าง" ไป๋อิงหลันเงยหน้าสบตากับฮ่องเต้หนุ่ม แววตาของนางนิ่งสงบดั่งผิวน้ำที่ไม่มีวันสั่นไหว "หากวันนั้นมาถึง หม่อมฉันย่อมมีวิธีที่ทำให้ฝ่าบาทตื่นจากฝันร้าย เพราะสำหรับหม่อมฉัน... ความรักคือความถูกต้อง มิใช่การยอมจำนนต่ออำนาจมืด" ทั้งสองใช้เวลาที่เหลือของคืนก่อนพระราชพิธีในการจัดวางกลยุทธ์ ทั้งการส่งคำสั่งลับไปยังแม่ทัพที่คุมชายแดน การจัดเตรียมเอกสารหลักฐานการฉ้อราษฎร์บังหลวงของขุนนางแต่ละคนเพื่อใช้ในการถอนรากถอนโคนในวันรุ่งขึ้น พวกเขาทำงานด้วยจังหวะที่สอดประสานราวกับเป็นคนเดียวกัน ความมุ่งมั่นของหลงจิ่งที่เคยแตกสลาย ถูกเยียวยาด้วยความเด็ดขาดของไป๋อิงหลัน ทว่า ในจังหวะที่แผนการสุดท้ายกำลังจะถูกเขียนลงในฎีกาลับ เสียงเคาะประตูที่รัวเร็วและหนักแน่นผิดปกติก็ดังขึ้นสามครั้ง จังหวะเคาะที่ไม่เป็นไปตามระเบียบของวังหลวงชวนให้ขนลุกชัน หลงจิ่งชักกระบี่ที่ข้างเอวออกมาทันที ขณะที่ไป๋อิงหลันถอยไปยืนในจุดอับสายตา เมื่อประตูเปิดออก เงาร่างในชุดคลุมสีเทาเข้มเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดก็ร่วงลงสู่พื้นห้องบรรทม เขาคือหัวหน้าองครักษ์ลับที่ไป๋อิงหลันส่งไปสืบข่าวเรื่องการทรยศครั้งใหญ่ในหอจดหมายเหตุ แต่สิ่งที่เขากำในมือไว้แน่นคือม้วนคัมภีร์ที่ประทับตราลัญจกรของอดีตฮ่องเต้ซึ่งควรจะถูกทำลายไปนานแล้ว "ฝ่าบาท... หนี้เลือด... ของตระกูลไป๋..." องครักษ์ผู้นั้นพ่นเลือดออกมาคำโตก่อนสิ้นใจ ทิ้งให้หลงจิ่งและไป๋อิงหลันต้องเผชิญกับความจริงที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเรื่องการเมืองใดๆ เมื่อในคัมภีร์นั้นปรากฏชื่อของผู้ที่ชักใยอยู่เบื้องหลังการประหารตระกูลไป๋อย่างเลือดเย็น... และคนผู้นั้นมิใช่ใครอื่นไกล นอกจากคนที่นั่งอยู่บนบัลลังก์แห่งนี้ในอดีต ไป๋อิงหลันหน้าซีดเผือด นางมองหน้าฮ่องเต้ที่นางเพิ่งร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่มาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม... ท่ามกลางบรรยากาศที่เหมือนถูกบีบด้วยมือล่องหน เสียงโห่ร้องของกองทัพปริศนาที่ดังก้องขึ้นจากนอกกำแพงวัง ทำให้ทั้งคู่รู้ทันทีว่า 'คืนแห่งการชำระแค้น' ครั้งนี้ ไม่ได้มีเพียงพวกเขาสองคนที่เป็นผู้กำชะตา! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่ความจริงเริ่มกัดกินหัวใจตัวละครไปพร้อมกับหลิวเยี่ยนซีนะคะ