ความลับที่ถูกเปิดเผย

"ข้าไม่ได้ต้องการความสงสารจากฝ่าบาท สิ่งที่ข้าต้องการ... คือหัวของสุนัขรับใช้ที่ฆ่าล้างตระกูลไป๋จนหมดสิ้น" เสียงของไป๋อิงหลันราบเรียบ ทว่าสั่นสะท้านไปด้วยแรงแค้นที่ถูกกักเก็บมานานนับปี นางไม่ได้คุกเข่าลงพื้นตามธรรมเนียม แต่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าหลงจิ่งภายในห้องลับหลังฉากกั้นมังกร มือเรียวบางที่เคยใช้จับเข็มเงินรักษาผู้คน บัดนี้กำแน่นจนปลายเล็บจิกเข้าเนื้อจนห้อเลือด หลงจิ่งนิ่งเงียบ ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวจับจ้องสตรีตรงหน้า แสงเทียนวูบไหวในห้องลับทำให้ใบหน้าของเขากึ่งสว่างกึ่งมืดมน เขาขยับกายเข้าใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมอ่อนๆ ของสมุนไพรจางๆ ที่ติดกายมากับนาง "เจ้าคิดหรือว่าอัครเสนาบดีเฉินจะปล่อยให้คนที่มีสายเลือดกบฏอย่างเจ้ามีชีวิตรอดมาถึงวันนี้หากเขารู้ตัวตนที่แท้จริง?" หลงจิ่งกระซิบ น้ำเสียงของเขาไม่ได้มีความโกรธเคือง มีเพียงความสงสัยที่ปนไปกับความอาทรที่พยายามซ่อนไว้ ไป๋อิงหลันแค่นยิ้ม ดวงตากลมโตคู่นั้นสะท้อนภาพใบหน้าของชายหนุ่มที่แบกรับชะตากรรมของแผ่นดินไว้บนบ่าเดียวกับนาง "เพราะเขาคิดว่าข้าตายไปแล้วในกองเพลิงที่จวนตระกูลไป๋ไงคะฝ่าบาท เขาจึงชะล่าใจและนึกไม่ถึงว่า 'ผีตายโหง' จะย้อนกลับมาเดินอยู่ในวังหลังของเขาในฐานะนางในชั้นผู้น้อย... เพื่อรอเวลาปักเข็มพิษลงบนจุดตายของเขา" หลงจิ่งเอื้อมมือไปคว้าข้อมือของนางเบาๆ ทว่าหนักแน่น เขาไม่ได้บังคับ แต่เป็นการหยุดยั้งความบ้าบิ่นที่กำลังทำให้นางเดินเข้าสู่ความตาย "เจ้าเล่นกับไฟนะอิงหลัน หากแผนการของเจ้าพลาดเพียงเสี้ยววินาที ข้าเองก็อาจช่วยเจ้าไม่ได้" "หากการตายของข้าจะช่วยให้ฝ่าบาทเห็นจุดอ่อนของเขาได้ชัดเจนขึ้น ข้าก็ยินดีค่ะ" คำพูดนั้นทำให้หัวใจของหลงจิ่งกระตุกวูบ เขาไม่เคยพบสตรีใดที่กล้าแลกชีวิตเพื่อเป้าหมายทางการเมืองได้อย่างเยือกเย็นเช่นนี้ มือที่กุมข้อมือนางเลื่อนขึ้นมาสัมผัสแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่เปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความอบอุ่นที่ทำให้นางชะงัก "เจ้าไม่ใช่เครื่องมือ... และข้าก็ไม่ใช่ฮ่องเต้ที่ไร้น้ำยาอย่างที่คนทั้งใต้หล้าปรามาส" หลงจิ่งโน้มตัวลงจนหน้าผากของเขาจรดกับนาง "หากเจ้าต้องการล้างแค้น เราจะทำไปพร้อมกัน เจ้าเป็นหูเป็นตาให้ข้า ส่วนข้าจะเป็นคมดาบให้เจ้า เราจะพลิกกระดานนี้ไปด้วยกัน... ด้วยวิธีของเจ้าและข้า" บรรยากาศในห้องลับอบอวลไปด้วยความตึงเครียดที่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความผูกพันลึกซึ้ง ไป๋อิงหลันมองลึกเข้าไปในดวงตาของฮ่องเต้หนุ่ม นางมองเห็นความโดดเดี่ยวที่คล้ายคลึงกันในนั้น นางเริ่มตระหนักได้ว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา นางไม่ได้ต่อสู้เพียงลำพังอีกต่อไป "เหตุใดฝ่าบาทถึงเชื่อใจหม่อมฉันนัก? ทั้งที่รู้ว่าข้าเป็นเพียงลูกสาวของขุนนางที่ถูกตราหน้าว่ากบฏ" หลงจิ่งหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ดูผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "เพราะสายตาที่เจ้ามองข้าในห้องโถงวันนั้น... มันไม่ใช่สายตาของข้าหลวงที่จ้องมองฮ่องเต้ แต่มันคือสายตาของคนที่พร้อมจะตายเคียงข้างข้าในสนามรบเดียวกัน อิงหลัน... เจ้าคือสิ่งเดียวที่ข้าจะไม่ยอมเสียไปในเกมการเมืองครั้งนี้" ความรู้สึกที่พลุ่งพล่านทำให้นางก้มหน้าหลบสายตา ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้ากลับอ่อนแรงลงในอ้อมกอดที่เขามอบให้ ความลับถูกเผยหมดสิ้น ความไว้ใจเริ่มก่อตัวขึ้นท่ามกลางวังวนแห่งความตาย ทว่าในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองประสานเป็นจังหวะเดียวกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้องลับ ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูที่รุนแรงและเร่งเร้า "ฝ่าบาท! หม่อมฉันเฉินเหว่ย พ่ะย่ะค่ะ! ได้รับรายงานว่ามีคนแอบลักลอบเข้ามาในเขตหวงห้าม โปรดเปิดประตูด้วย!" หลงจิ่งและอิงหลันผละออกจากกันทันที แววตาของฮ่องเต้เปลี่ยนจากความนุ่มนวลเป็นดุร้ายราวกับสัตว์ป่าในชั่วพริบตา เขารีบผลักอิงหลันไปที่ช่องลับหลังชั้นหนังสือ ก่อนจะกระซิบสั่งเสียงเข้ม "อย่าเพิ่งออกมาจนกว่าข้าจะเรียก... ต่อให้ข้างนอกนั่นจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นก็ตาม" เขาสะบัดชายเสื้อคลุมมังกรเดินไปที่ประตู ทว่าก่อนที่มือจะสัมผัสกลอนประตูนั้นเอง เสียงบานประตูหลักของห้องทรงอักษรก็ถูกพังเข้ามาโดยไม่มีใครได้รับอนุญาต "ไม่ต้องเปิดหรอกพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท... กระหม่อมเข้ามาดูแลความปลอดภัยให้ท่านเอง" น้ำเสียงเยือกเย็นของอัครเสนาบดีเฉินดังขึ้น ตามมาด้วยการปรากฏตัวขององครักษ์นับสิบคนที่ชักดาบออกมาเงาวับ ไป๋อิงหลันที่ซ่อนตัวอยู่หลังกำแพงเบิกตากว้างเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในมือของอัครเสนาบดีเฉิน... มันคือป้ายหยกประจำตัวของนางที่นางทำตกไว้เมื่อครู่! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 15 นะคะ หลิวเยี่ยนซีจะพาทุกท่านไปลุ้นระทึกต่อในตอนหน้าแน่นอนค่ะ