ลมซ่อนในวังหลัง

"สนมเฉิน... ท่านกำลังกล่าววาจาเลื่อนลอย หรือจงใจจะบีบให้ฝ่าบาทกลายเป็นกษัตริย์ไร้สัจจะกันแน่คะ?" น้ำเสียงของไป๋อิงหลันราบเรียบ ทว่ากังวานก้องไปทั่วตำหนักเย็นที่ความกดอากาศดูจะลดต่ำลงจนแทบหายใจไม่ออก นางยืนตระหง่านอยู่กลางโถง ท่ามกลางสายตาเยาะเย้ยของเหล่าสนมในสังกัดตระกูลเฉินและแววตาวาวโรจน์ของ 'สนมเฉินเหมย' ผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จในวังหลัง สนมเฉินเหมยหัวเราะแผ่วเบา นางสะบัดแขนเสื้อผ้าไหมราคาแพงเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นกำยานฉุนกึก "พี่ชายเจ้าตายแล้ว ไป๋อิงหลัน หลักฐานในมือข้านี้... รายงานลับจากชายแดนระบุชัดว่าเขาสิ้นลมด้วยยาพิษที่ไหลเวียนในกองทัพ ซึ่งเป็นสูตรเดียวกับที่ตระกูลไป๋ของเจ้าเคยครอบครอง" หัวใจของอิงหลันกระตุกวูบ ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมากลางอก แต่ใบหน้าของนางยังคงเรียบเฉยดุจผิวน้ำในยามไร้ลม นางรู้ดีว่านี่คือกับดักที่อัครเสนาบดีเฉินวางไว้ เพื่อดึงสติของนางให้แตกกระเจิง หรือไม่ก็บีบให้ฝ่าบาทต้องเลือกระหว่างการรักษานางกับความสัมพันธ์กับตระกูลเฉิน "ยาพิษสูตรนั้น... ตระกูลไป๋ถูกทำลายไปนานแล้ว สูตรยาที่ว่าสาบสูญไปพร้อมกับตระกูลข้า หากท่านกล่าวว่าข้าเป็นคนฆ่าพี่ชายตัวเองด้วยวิชาที่ข้าไม่ได้เรียนรู้ ท่านไม่คิดหรือคะว่าคำโกหกนี้มันช่างดู... ตื้นเขินเกินไป?" อิงหลันก้าวเข้าไปหาอีกฝ่ายหนึ่งก้าว แววตาของนางเฉียบคมดุจใบมีด "หรือว่าท่านนั่นเองที่ได้รับบัญชาจากบิดาให้สังหารพี่ชายข้า เพื่อกำจัดเสี้ยนหนามที่อาจกลับมาทวงคืนความยุติธรรมให้ตระกูลไป๋?" "สามหาว!" สนมเฉินเหมยตบโต๊ะน้ำชาจนถ้วยกระเบื้องกังไสสะเทือน "เจ้าเป็นเพียงนางในชั้นต่ำ กล้ากล่าวหาตระกูลเฉินหรือ! วันนี้ข้าจะสั่งสอนให้รู้ว่าใครกันแน่ที่คุมกฎในวังหลังนี้!" สัญญาณมือของสนมเฉินเหมยเพียงครั้งเดียว เหล่านางกำนัลร่างกำยำก็กรูเข้ามาเพื่อจะจับกุมตัวอิงหลัน อิงหลันไม่ได้ถอยหนี นางเพียงแต่หยิบปิ่นปักผมเงินธรรมดาๆ ออกมาถือไว้ในมืออย่างมั่นคง นางรู้ดีว่าเวลานี้หลงจิ่งคงกำลังแอบดูอยู่จากมุมมืด การแสดงครั้งนี้ต้องทั้งสมจริงและทรงพลัง "ช้าก่อน" อิงหลันยกมือขึ้นห้าม "หากสนมเฉินจะลงโทษข้าด้วยข้อหาฆ่าพี่ชายด้วยยาพิษ งั้นเรามาพิสูจน์กันให้กระจ่างที่นี่เลยดีไหมคะ? ข้าพก 'ยาถอนพิษ' ที่พี่ชายข้าเคยส่งมาให้ไว้ในซองจดหมายฉบับสุดท้าย หากข้ากินมันเข้าไปต่อหน้าท่าน แล้วข้าเกิดตายขึ้นมา... ก็ถือว่าท่านชนะ แต่หากข้าไม่ตาย นั่นย่อมหมายความว่าท่านต่างหากที่สร้างเรื่องเท็จขึ้นมาใส่ร้ายราชสำนัก!" อิงหลันหยิบซองกระดาษที่เตรียมไว้ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ในนั้นมีผงสีขาวที่นางปรุงขึ้นเองจากสมุนไพรในสวนหลวง นางแสร้งทำเป็นเทผงลงในถ้วยน้ำชาแล้วดื่มมันเข้าไปต่อหน้าทุกคน บรรยากาศเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง ผ่านไปครู่ใหญ่... ร่างกายของอิงหลันยังคงปกติ ทว่านางแสร้งทำเป็นเซถลาไปพิงเสาไม้ มือสั่นระริกเหมือนคนกำลังจะสิ้นใจ แต่นัยน์ตากลับจ้องมองสนมเฉินเหมยอย่างดุดัน "ท่าน... ท่านวางยาในน้ำชาข้าหรือ?" อิงหลันกระซิบเสียงแผ่ว ทว่ากังวานพอจะทำให้คนที่ซุ่มมองอยู่ได้ยินชัดเจน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นของรองเท้าบูทหุ้มทองก็ดังขึ้นจากทางเดินลับ ม่านกั้นถูกเลิกขึ้นเผยให้เห็นร่างสูงสง่าของหลงจิ่ง ฮ่องเต้หนุ่มผู้ดูอ่อนแอเมื่อครู่ กลับมีรังสีอำนาจแผ่ออกมาจนเหล่าสนมต้องคุกเข่าลงแทบพื้น "สนมเฉิน... เจ้ากล้าลงมือในตำหนักข้า ต่อหน้าข้าเช่นนั้นหรือ?" น้ำเสียงของหลงจิ่งเย็นเยียบจนถึงขั้วหัวใจ "ฝ่าบาท! หม่อมฉัน... หม่อมฉันไม่ได้ทำนะเพคะ! นางดื่มมันเอง!" สนมเฉินเหมยละล่ำละลัก หน้าถอดสี อิงหลันยันกายขึ้นลุกช้าๆ รอยยิ้มมุมปากของนางช่างเยือกเย็นและงดงามราวกับปีศาจ นางรู้ว่าในขณะที่ทุกคนหันไปสนใจความผิดของสนมเฉิน คือโอกาสทองที่นางจะส่งสัญญาณให้องค์หญิงหนิงอันที่แอบดักรออยู่อีกด้าน หลงจิ่งก้าวเข้ามาใกล้ ปราดเดียวเขาก็รู้ว่านี่คือกลการแสดงของอิงหลัน เขาโน้มตัวลงกระซิบข้างหูหญิงสาวด้วยน้ำเสียงที่ไม่อาจให้ผู้ใดได้ยิน "เจ้ากล้าเสี่ยงชีวิตเช่นนี้... เพื่อดึงตัวหมากของเสนาบดีเฉินออกมาหรือ?" อิงหลันเหลือบมองเขา สายตาแลกเปลี่ยนความหมายกันอย่างรู้ใจ "เพื่อแผ่นดินของฝ่าบาท ข้าทำได้มากกว่านี้เพคะ" แต่ก่อนที่สถานการณ์จะได้ข้อยุติ เสียงฝีเท้าที่เร่งร้อนของขันทีคนสนิทของอัครเสนาบดีเฉินก็ดังขัดจังหวะขึ้น เขาเดินเข้ามาด้วยท่าทางตื่นตระหนกผิดปกติ พร้อมกับม้วนกระดาษตราประทับสีเลือดในมือ "ฝ่าบาท! หม่อมฉันนำสาส์นด่วนมาจากชายแดนพะย่ะค่ะ... กองทัพของตระกูลเฉินประกาศแปรพักตร์ และบัดนี้พวกมันกำลังเคลื่อนทัพมุ่งหน้าเข้าสู่เมืองหลวงเพื่อ 'ทวงคืนความเป็นธรรม' ให้กับบุตรสาวของเขาที่ถูกกักขัง!" อิงหลันและหลงจิ่งสบตากัน ความนิ่งงันปกคลุมตำหนักอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่ความเงียบของวังหลัง หากเป็นความเงียบของพายุใหญ่ที่กำลังจะพัดพาบัลลังก์นี้ให้สั่นสะเทือนถึงรากฐาน ศัตรูไม่ได้อยู่ในวังหลังเพียงอย่างเดียวแล้ว บัดนี้คมดาบที่แท้จริงกำลังประชิดหน้าประตูเมือง และความลับที่ว่า 'พี่ชาย' ของนางยังไม่ตายจริง แต่ถูกจับเป็นตัวประกันเพื่อใช้ข่มขู่ฮ่องเต้ ก็เพิ่งจะถูกเผยออกมาผ่านแววตาที่สั่นไหวของขันทีผู้นั้น... ทุกอย่างเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของหมากกระดานนี้เท่านั้นค่ะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับ "หงส์เคียงบัลลังก์: เล่ห์รักพลิกแผ่นดิน" ในตอนนี้ หวังว่านักอ่านจะสนุกไปกับเล่ห์กลของอิงหลันนะคะ!