ความจริงใจในชุดเปื้อนซอส

เสียงหัวเราะในลำคอของธีรดังแทรกผ่านเสียงจอแจรอบตัว ชนิดที่ต่อให้พายอยากจะแกล้งทำเป็นหูทวนลมแค่ไหน ก็ทำไม่ได้เมื่อฝ่ามือหนาของรุ่นพี่ตัวแสบถือวิสาสะวางลงบนลาดไหล่ พร้อมกับสายตาคมกริบที่ส่งตรงมาแบบท้าทาย "ว่าไงครับคนเก่ง แผนดินเนอร์เซอร์ไพรส์เมื่อคืนพังไม่เป็นท่า เพราะท่านประธานจอมเผด็จการคนนั้นลากตัวกลับไปเคี่ยวกรำเรื่องงานหรือเปล่า ถึงได้หน้าตาบึ้งตึงตั้งแต่เช้าขนาดนี้" พายปัดมือนั้นออกทันทีอย่างไม่ไว้หน้า ดวงตากลมโตตวัดมองรุ่นพี่ที่ชอบทำตัวล้ำเส้นด้วยความหงุดหงิดที่สะสมมาตั้งแต่เมื่อคืน "ถ้าว่างมากนัก เอาเวลาไปตรวจแบบแปลนโครงสร้างตึก B ดีกว่าไหมครับรุ่นพี่ ธีร หรือถ้าสมองว่างจัดจนไม่มีอะไรทำ เดี๋ยวผมช่วยหาโปรเจกต์ถมที่ให้เอาแรงไปลง" "ปากคอเรานี่มันยังคมเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน..." ธีรหัวเราะชอบใจ ยิ่งพายทำท่าพยศ เขากยิ่งสนุก "พี่ก็แค่เป็นห่วง กลัวว่าน้องพายจะโดนท่านประธานใช้งานหนักเกินไปจนไม่มีเวลามาทานข้าวกับพี่บ้าง..." "เกรงใจค่ะ" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันดังขึ้นแทรกกลางระหว่างคนทั้งคู่ ชนิดที่ทำให้อุณหภูมิรอบกายดิ่งฮวบลงทันตาเห็น ร่างสูงสง่าในชุดสูทตัดเย็บเนียบกริบของคิมหันต์ก้าวเข้ามาประชิดตัวพายอย่างไร้ซุ่มเสียง ดวงตาคมกวาดมองมือของธีรที่เพิ่งถูกปัดออกไปก่อนหน้านี้ด้วยแววตาวาวโรจน์ที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างเป็นจุล "ท่านประธาน..." ธีรเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แต่รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้ายังคงเดิม "ผมแค่ทักทายน้องในฐานะรุ่นพี่ร่วมอาชีพ คงไม่ผิดกฎบริษัทข้อไหนใช่ไหมครับ" "กฎบริษัทไม่มีข้อห้ามเรื่องการเสวนาไร้สาระหรอกครับ..." คิมหันต์ก้าวเข้ามาบังร่างของพายไว้ครึ่งตัวโดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังกว้างแผ่รังสีความหึงหวงที่แม้แต่คนไม่ค่อยรู้อะไรอย่างธีรยังสัมผัสได้ "แต่ถ้าหมดเรื่องงานแล้ว เชิญกลับแผนกของคุณไปได้แล้วครับ คุณธีรพัทธ์" บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบลงทันที พายลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืนๆ เมื่อรับรู้ได้ถึงแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างสูงด้านข้าง แม้ปากจะบอกว่ารำคาญ แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าหัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวแรงขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทุกครั้งที่ผู้ชายคนนี้แสดงความเป็นเจ้าandเข้าออกอาการหึงหวงแบบเด็กๆ มันชวนให้หัวใจพองโตจนยากจะควบคุม เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เริ่มตึงเครียดและสายตาของพนักงานรอบข้างเริ่มจับจ้องมาเป็นตาเดียว ธีรจึงยอมยกมือขึ้นยอมแพ้ ยิ้มมุมปากก่อนจะเดินเลี่ยงหายไปทางลิฟต์ พื้นที่ตรงนั้นเหลือเพียงความเงียบและกลิ่นอายน้ำหอมผู้ชายคุ้นจมูก คิมหันต์ยังคงยืนนิ่ง ไม่ยอมขยับไปไหน ดวงตาคมกริบก้มมองสถาปนิกตัวแสบที่ตอนนี้ทำได้เพียงหลบสายตา ทำเป็นสนใจแฟ้มงานในมือเสียเต็มประการ "มองอะไรครับ" พายเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน น้ำเสียงติดจะหงุดหงิดนิดๆ เพื่อกลบเกลื่อนอาการใจเต้น "หน้าผมมีกระดาษแปลนติดอยู่หรือไง ถึงได้จ้องไม่วางตา" "เปล่า..." คิมหันต์ถอนหายใจยาว พลantiยื่นมือไปฉวยแฟ้มงานในมือของอีกฝ่ายออกแล้วโยนไว้บนโต๊ะทำงานใกล้ๆ ก่อนจะใช้นิ้วเรียวยาวเชยคางมนให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากันตรงๆ "แค่กำลังคิดว่า... เมื่อไหร่คนปากแข็งแถวนี้จะเลิกทำตัวเป็นเป้าสายตาให้ไอ้รุ่นพี่นั่นสักที" "ผมไม่ได้เป็นเป้าสักหน่อย ธีรต่างหากที่ชอบมาวุ่นวาย..." พายพยายามเบือนหน้าหนี แต่ปลายนิ้วที่แตะอยู่ใต้คางกลับรั้งไว้แน่นพอดี ไม่ยอมให้หลบหนีไปไหน "แล้วทำไมไม่ปฏิเสธให้มันเด็ดขาด?" "ผมก็ปฏิเสธตลอดนี่นา! หรือท่านประธานอยากให้ผมเอาไม้บรรทัดเหล็กฟาดหัวเขากลับไปล่ะครับ ถึงจะเรียกว่าเด็ดขาดพอใจคุณ" พายย้อนถามเสียงสูง ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายตามประสาคนไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร คิมหันต์จ้องมองใบหน้าหวานที่เชิดขึ้นอย่างดื้อรั้นนั้น นัยน์ตาคู่คมฉายแววอ่อนแสงลงวูบหนึ่ง ความโกรธขึงเรื่องเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกบางอย่างที่อัดแน่นอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก แผนการเซอร์ไพรส์ดินเนอร์เมื่อคืนพังไม่เป็นท่าก็จริง อาหารหรูหราที่ตั้งใจเตรียมไว้ต้องกลายเป็นมื้อดึกเย็นชืดบนโต๊ะทำงาน แต่สิ่งที่พังยิ่งกว่าคือความตั้งใจที่จะเก็บซ่อนความรู้สึกเอาไว้ภายใต้มาดประธานผู้เย็นชา "เมื่อคืน..." คิมหันต์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เบาลง ผ่อนคลายความแข็งกร้าวลงจนน่าตกใจ "ที่ผมพูดไปทั้งหมด... ผมไม่ได้ล้อเล่นนะพาย" พายชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อนึกถึงคำพูดดิบตรงและจริงจังเกินกว่าวิสัยของท่านประธานหนุ่มเมื่อคืนนี้ คำพูดที่ทำให้คนฟังนอนไม่หลับทั้งคืนจนขอบตาดำคล้ำ "เรื่องอะไรล่ะครับ ประธานมีเรื่องไร้สาระให้ผมเคลียร์เยอะแยะ..." พายแกล้งทำเป็นไขสก็อตกลบเกลื่อน ทั้งที่สองแก้มเนียนเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ "เรื่องที่เรา... จะลองเรียนรู้กันในฐานะคนรักจริงๆ ไม่ใช่แค่เจ้านายกับลูกน้อง" คิมหันต์พูดทวนประโยคเดิมด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ดวงตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายราวกับต้องการค้นหาคำตอบ "ผมอาจจะปากร้าย เอาแต่ใจ และบางทีก็หึงจนน่ารำคาญ... แต่ผมพูดจริงทุกคำ พาย" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ท่ามกลางเสียงจอแจของออฟฟิศที่เหมือนจะเลือนหายไปจากโสตประสาท พายเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนดังสะท้อนก้องในหู ภาพความกวนประสาท ความซึน และความเอาใจใส่ที่แอบซ่อนอยู่เบื้องหลังสายตาดุๆ นั้นไหลย้อนเข้ามาในหัวราวกับภาพสโลว์โมชัน ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้ช่างร้ายกาจเสียจริง ร้ายกาจจนเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพ่ายแพ้ให้กับความจริงใจที่ซ่อนอยู่หลังท่าทีหยิ่งยโสคู่นั้น "ถ้าหึงจนน่ารำคาญจริง..." พายลอบถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับร่างสูงตรงๆ พร้อมกับรอยยิ้มบางที่จุดประกายขึ้นบนริมฝีปาก "งั้นท่านประธานก็ต้องเตรียมตัวรับมือกับความดื้อของผมให้ดีก็แล้วกันนะครับ... เพราะผมไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมาสั่งได้ง่ายๆ หรอกนะ" รอยยิ้มหายากปรากฏขึ้นบนมุมปากของคิมหันต์ เป็นรอยยิ้มที่ทำเอาคนมองใจละลายจนแทบยืนไม่อยู่ มือหนาเลื่อนจากคางมนขึ้นมาขยี้กลุ่มผมนิ่มของอีกฝ่ายด้วยความหมั่นเขี้ยว โดยไม่สนใจสายตาของพนักงานคนอื่นที่เริ่มหันมามองซุบซิบกันอีกรอบ "รู้ครับ... ดื้อแบบนี้แหละ ถึงได้อยากเก็บไว้ปราบคนเดียว" พายส่งค้อนวงใหญ่ให้คิมหันต์ทันที แต่ความร้อนผ่าวที่ลามเลียไปทั่วทั้งแก้มและใบหูกลับฟ้องชัดเจนว่าเขากำลังเขินจนแทบจะระเบิดอยู่รำคาญ ความสัมพันธ์ที่เคยขัดแย้งและเต็มไปด้วยกำแพงความระแวง บัดนี้ได้พังทลายลงเหลือเพียงพื้นที่สีชมพูจางๆ ที่อบอวลไปด้วยความหวาน ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังเป็นใจและคิมหันต์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงทุ้มหอบแฮกของมีนารา เพื่อนสนิทตัวแสบก็ดังแทรกขึ้นทำลายบรรยากาศโรแมนติกเสียสนิท! "ไอ้พาย! แย่แล้วโว้ย! แบบแปลนโครงการใหม่ที่แกแก้เมื่อคืน โดนลูกค้ารายใหญ่ตีกลับบอกว่า...!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอมยิ้มและฟินไปกับความซึนของท่านประธานนะคะ หวังว่าจะชอบตอนนี้กันค่ะ