สถานะใหม่ที่ไม่ลับ

กระดาษแพลนเนอร์ A3 ยับยู่ยี่จนแทบจะกลายเป็นก้อนกลม ปลิวว่อนกลางห้องประชุมใหญ่ราวกับใบไม้ร่วงในฤดูใบไม้ร่วง—ถ้าที่นี่จะมีฤดูใบไม้ร่วงนอกจากแอร์สำนักงานที่เย็นเฉียบจนกระดูกแทบชา "ไอ้พาย! แย่แล้วโว้ย! แบบแปลนโครงการใหม่ที่แกแก้เมื่อคืน โดนลูกค้ารายใหญ่ตีกลับบอกว่า...!" เสียงโวยวายของมีนที่พุ่งพรวดเข้ามาเปิดประตูกระจกห้องทำงานดังลั่น ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวพายตึงเครียดจนแทบจะใช้มีดตัดได้ สถาปนิกหนุ่มเจ้าของร่างโปร่งถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือเรียวยาวเสMอยุ่ง ๆ ของตัวเองด้วยความหงุดหงิด ตากลมโตคมกริบกวาดมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังค้างหน้าโปรแกรมออกแบบสามมิติไว้ พายแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยหรี่ลงอย่างไม่ยี่หระกับคำขู่ของเพื่อนสนิท "ตีกลับเหรอ มีนารา... แกช่วยไปบอกคุณท่านลูกค้ารายใหญ่คนนั้นหน่อยไหม ว่าถ้าสมองเขามีรอยหยักไม่พอที่จะเข้าใจความงามของสถาปัตยกรรมแบบมินิมอลผสมลอฟท์ ฉันยินดีจะวาดแปลนเล้าไก่ให้เขาแทน!" "ปากคอเราะร้ายแบบนี้... มิน่าล่ะ ถึงมีคนเขาอยากจะมาเคลียร์พื้นที่ในใจจนตัวสั่น" น้ำเสียงทุ้มนุ่มคุ้นหูที่ดังแทรกขึ้นจากด้านหลัง ทำให้พายสะดุ้งสุดตัวจนเก้าอี้ล้อเลื่อนไถลถอยหลังไปหลายนิ้ว มีนที่ยืนอ้าปากค้างอยู่หน้าประตูรีบหุบปากฉับ โค้งศีรษะให้ผู้มาใหม่แทบไม่ทัน ก่อนจะถอยฉากรูดซิปปากแล้วเนียนเดินหายลับไปจากห้องอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งให้พายเผชิญหน้ากับ 'ท่านประธาน' จอมเผด็จการแต่เพียงผู้เดียว คิมหันต์ก้าวเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวของพายอย่างถือวิสาสะ วันนี้ชายหนุ่มอยู่ในชุดสูทสีชาคูลส์เข้ารูปไร้ที่ติ เนคไทถูกคลายออกหลวม ๆ สองเซนติเมตร เพิ่มความดิบเคนและน่ามองเป็นเท่าตัว ดวงตาคมปลาบดูลึกล้ำและดึงดูดใจจนอันตราย แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าหน้าตาหล่อเหลาราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่น ก็คือรอยยิ้มมุมปากที่ฉาบอยู่บนใบหน้านั้นต่างหาก รอยยิ้มที่พายรู้ดีว่า... แปลว่าอีกฝ่ายกำลังจะสร้างเรื่องปวดหัวให้เขาอีกแล้ว "คุณคิม!" พายเอ่ยเสียงแข็ง เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อซ่อนอาการใจสั่นยามที่ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงาน "นี่มันห้องทำงานผม คุณมีสิทธิ์อะไรมาเดินเข้าออกตามอำเภอใจ แถมยัง... พูดจาแปลก ๆ อีก" คิมหันต์ไม่ตอบทันที ขายาวก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ใกล้จนสะโพกสอบแทบจะชนกับขอบโต๊ะทำงาน มือหนาทั้งสองข้างวางทาบลงบนพนักพิงเก้าอี้ของพาย กักขังร่างบางเอาไว้ในอ้อมแขนกลาย ๆ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปนกลิ่นกาแฟคั่วบดจาง ๆ ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัส จนพายต้องแอบเม้มริมฝีปากแน่น "สิทธิ์ในฐานะ... เจ้าของบริษัท หรือสิทธิ์ในฐานะคนที่กำลังตามจีบคุณอยู่ล่ะ ที่ทำให้ผมมีสิทธิ์ยืนอยู่ตรงนี้" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาหน้าตาเฉย ราวกับสิ่งที่พูดไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร ทว่าประโยคนั้นกลับดังสะท้อนก้องอยู่ในความเงียบของห้องทำงาน พายเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบไปชั่วขณะ ข่าวลือซซุบซิบในออฟฟิศที่เขาเพิ่งได้ยินผ่านหูมาจากแม่บ้านเมื่อเช้า... กลายเป็นเรื่องจริงสินะ! ไอ้ข่าวลือที่ว่าท่านประธานน้ำแข็งไสกำลังตามจีบสถาปนิกปากหมาอย่างเขา ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นแก้เซ็งในเวลาพักเที่ยง แต่ตาสتاฟหนุ่มตรงหน้านี้ตั้งใจประกาศสงครามประสาทอย่างเปิดเผยจริง ๆ "คุณ... คุณพูดบ้าอะไรของคุณเนี่ย!" พายแกล้งทำเป็นเสียงดังกลบเกลื่อนความรวนเรในอก "เลิกเล่นพิลึก ๆ แบบนี้สักทีเถอะครับ ประธานบริษัทเขาไม่มานั่งหยอดมุกเสี่ยว ๆ กับลูกน้องหรอกนะ หรือสมองส่วนการตลาดของคุณมันกระทบกระเทือนจากการประชุมงบประมาณเมื่อวาน?" คิมหันต์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคนปากเก่งราวกับจะมองทะลุไปถึงหัวใจ รอยยิ้มมุมปากขยายกว้างขึ้นอีกนิด ยิ่งทำให้เจ้าตัวดูหล่อร้ายจนน่าหมั่นไส้ "ผมดูเหมือนคนพูดเล่นเหรอ, พาย" คิมหันต์จงใจโน้มใบหน้าลงมาต่ำจนหน้าผากเกือบจะชิดกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านปลายจมูกรั้นของอีกฝ่าย "ข่าวลือที่พวกพนักงานซุบซิบกันหน้าเครื่องชงกาแฟ... ไม่มีอะไรจริงเลยสักนิด... ยกเว้นเรื่องเดียว" พายเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว หัวใจเต้นโครมครามรากระหน่ำตีกลองศึก "เร... เรื่องอะไรล่ะ" "ก็เรื่องที่ผม... กำลังตามจีบคุณอยู่นี่ไง" คิมหันต์กระซิบชิดริมหูกลิ่นอายความอบอุ่นแผ่ซ่านออกมาจากตัวชายหนุ่มจนพายรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งใบหน้า ปากที่เคยต่อเก่งเถียงฉลาดเป็นกรด ตอนนี้กลับหนักอึ้งราวกับถูกหินถ่วงไว้จนพูดไม่ออก ได้แต่กะพริบตาปริบ ๆ สมองประมวลผลไม่ทันกับความรุกฆาตที่รวดเร็วและไร้ความปรานีของคนตรงหน้า นี่มันไม่ใช่แค่การหยอกล้อเล่น ๆ แล้ว... สายตาของคิมหันต์ตอนนี้จริงจังเสียจนน่ากลัว "คุณคิม... ถอยไปเลยนะ คนอื่นเห็นเข้าจะ—" "ให้เห็นไปสิ" คิมหันต์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงจริงจังและเด็ดขาด "ผมอุตส่าห์ประกาศตัวชัดเจนขนาดนี้แล้ว ทำไม? คุณกลัวว่าคนอื่นจะไม่รู้เหรอว่าเรากำลัง... จีบกันอยู่" "ใครจีบกับคุณ! ผมยังไม่ได้ตกลง—" "งั้นก็ตกลงซะตอนนี้เลยสิครับ" ไม่เพียงแต่พูดเปล่า มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมขึ้นมาจับคางมนของพายให้เงยขึ้นรับสายตา คิมหันต์จ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยสายตาที่ลึกล้ำเกินกว่าจะคาดเดา แรงดึงดูดระหว่างคนทั้งคู่พุ่งสูงจนแทบจะจุดประกายไฟได้ในอากาศ พายเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะกระโจนออกมานอกอก ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นพล่านไปทั่วร่าง ทั้งเขินอาย ขัดขืน และ... หวั่นไหวอย่างน่าประหลาดในเวลาเดียวกัน ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูกระดังขึ้นขัดจังหวะความหวานปนระอุในห้องทันที พร้อมกับร่างสูงสมส่วนของรุ่นพี่สถาปนิกหนุ่มเจ้าเสน่ห์อย่าง 'ธีรพัฒน์' ที่ผลักประตูเข้ามาหน้าตาเฉย "น้องพายครับ แบบแปลนที่ลูกค้าตีกลับ พี่ดูให้แล้วนะ... อ้าว ท่านประธาน?" ธีรพัฒน์ชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนสีทันทีเมื่อเห็นท่าทางล่อแหลมของเจ้านายหนุ่มที่ยืนค้ำโต๊ะพายอยู่ใกล้ชิดเกินความจำเป็น บรรยากาศในห้องพลิกผันจากความหวานซึ้งกลายเป็นความเย็นยะเยือกในพริบตา คิมหันต์ผละตัวออกช้า ๆ ใบหน้าหล่อเหลากลับมาเรียบตึงเป็นน้ำแข็งไสอีกครั้ง ทว่าดวงตาคมกริบที่หันไปมองธีรพัฒน์นั้นกลับเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความหึงหวงที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างให้เป็นจุล "มีธุระอะไรกับคนของผม... คุณธีรพัฒน์" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมกำลังใจให้กันเสมอนะคะ