ดินเนอร์ใต้แสงเทียน (ที่วุ่นวาย)

รอยยิ้มขบขันบนใบหน้าของคิมหันต์เลือนหายไปในพริบตา ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นแววตาดุดันและเย็นชาขึ้นมาทันทีอย่างน่ากลัว... "คุณยังกล้าหัวเราะอีกเหรอคะ คุณคิมหันต์" พายไคว้แขนเข้าหากัน ดวงตากลมโตฉายแววเย้าแหย่เต็มพิกัด ขณะยืนพิงกรอบประตูห้องทำงานของท่านประธานหนุ่มผู้เพอร์เฟกต์ทุกกระเบียดนิ้ว "นัดดินเนอร์หรูระดับมิชลินสามดาวที่ทุ่มทุนจองล่วงหน้าเป็นเดือน แต่เจ้าภาพกลับทำหน้าเครียดเป็นยักษ์กระفันเขี้ยวตั้งแต่ยังไม่ก้าวขาออกจากตึก แบบนี้เขาเรียกว่า 'เซอร์ไพรส์' หรือ 'ฆ่าตัวตายทางอารมณ์' กันแน่คะ" คิมหันต์ถอนหายใจพรืดใหญ่ออกมาอย่างไม่คิดจะปิดบังความหงุดหงิด เขากระชากเนกไทสีเทาเข้มออกเล็กน้อยเพื่อให้หายใจสะดวกขึ้น ดวงตาคมปลาบกวาดมองร่างโปร่งในชุดสูทลำลองเข้ารูปของสถาปนิกคู่ปรับด้วยความรู้สึกหมั่นไส้ระคนมันเขี้ยว "ถ้าคุณยังพูดมากและทำหน้ากวนประสาทผมแบบนี้อีกแค่ประโยคเดียว..." เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาอย่างคาดโทษ "ผมจะเปลี่ยนจากดินเนอร์โรแมนติก เป็นการประชุมยาวข้ามคืนแบบไม่ให้คุณได้กลับบ้านไปนอนเลยดีไหมล่ะครับ คุณพาย" "อุ๊ย น่ากลัวจังค่ะ" พายแสร้งทำเป็นยกมือขึ้นทาบอกด้วยท่าทางตื่นกลัวเกินจริง ปากบางเหยียดยิ้มกวนๆ "แต่เกรงว่าท่านประธานจะไม่มีสิทธิ์สั่งผมแล้วล่ะค่ะ เพราะนี่มันเวลานอกราชการ... อีกอย่าง คนที่ควรกลัวตอนนี้ น่าจะเป็นคุณมากกว่านะระที่จองโต๊ะริมกระจกใสแจ๋ว มองเห็นวิวกรุงเทพฯ พาโนรามา แต่พยากรณ์อากาศบอกว่าฝนกำลังจะถล่ม" "ผมไม่ใช่คนงมงายเรื่องฟ้าฝน" คิมหันต์ตัดบทเสียงห้วน คว้าสูทราคาแพงขึ้นมาพาดบ่าแล้วก้าวฉับๆ ผ่านหน้าอีกฝ่ายไป "ไปได้แล้วครับ อย่าลีลา... ผมจองโต๊ะไว้แปดโมงตรง และผมเกลียดการรอคอยที่สุด" "ค่ะๆ รู้แล้วค่ะ ท่านประธานจอมเผด็จการ" พายกลอกตาเบาๆ ก่อนจะเดินตามหลังร่างสูงใหญ่นั้นไปอย่างเสียไม่ได้ ภัตตาคารอาหารฝรั่งเศสบนชั้นดาดฟ้าของโรงแรมหรูใจกลางเมืองต้อนรับพวกเขาด้วยความเงียบสงบและหรูหราสมราคา แสงไฟสลัวสีอำพันขับให้บรรยากาศโดยรอบดูโรแมนติกจนแทบหยุดหายใจ โต๊ะริมกระจกที่คิมหันต์อุตส่าห์ใช้เส้นสายระดับผู้บริหารระดับสูงในการจอง มอบวิวด้านนอกที่เป็นแสงไฟระยิบระยับของมหานครยามค่ำคืนได้อย่างสมบูรณ์แบบ ทว่า... บรรยากาศแสนโรแมนติกนั้นอยู่กับพวกเขาน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย ทันทีที่พนักงานเสิร์ฟยกไวน์แดงราคาแพงขึ้นมาบริการ เสียงฟ้าร้องคำรามสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นจากด้านนอก ตามมาด้วยเม็ดฝนมหึมาที่สาดกระหน่ำซัดเข้าใส่กระจกใสราวกับพายุเข้า และในเสี้ยววินาทีต่อมา... พรึบ! ทั้งภัตตาคารก็ตกอยู่ในความมืดสนิท มีเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีส้มสลัวรางเลือนที่กะพริบติดๆ ดับๆ เป็นระยะ "เกิดอะไรขึ้นเนี่ย!" เสียงพึมพำด้วยความตกใจดังขึ้นจากโต๊ะใกล้เคียง ตามมาด้วยเสียงโวยวายเบาๆ ของแขกคนอื่น พายกระพริบตาปริบๆ ในความมืด พยายามเพ่งมองหาบุคคลที่นั่งอยู่ตรงข้าม "นี่อย่าบอกนะว่า... ไฟดับทั้งตึก?" "เงียบก่อนครับ" เสียงทุ้มของคิมหันต์ดังขึ้นในความมืด ใกล้กว่าที่คิดไว้มาก พายรู้สึกได้ถึงแรงขยับตัว เสียงเสื้อผ้าเสียดสีกันเบาๆ ก่อนที่ปลายนิ้วอุ่นจัดจะแตะเข้าที่ข้อศอกของเขาเพื่อนำทาง "อย่าเพิ่งลุกเดินสุ่มสี่สุ่มหรู ี่นี่ทางเดินแคบ เดี๋ยวคุณจะสะดุดขาตัวเองล้มหัวฟาดพื้นเสียก่อน" "ผมไม่ใช่เด็กๆ นะคะคุณคิม ถึงจะเดินในความมืดไม่ได้..." พายยังพูดไม่ทันจบประโยค จังหวะนั้นเอง พนักงานเสิร์ฟที่เดินถือถาดอาหารท่ามกลางความมืดก็สะดุดเข้ากับพรมปูพื้นเข้าอย่างจัง! "อุ๊ย! ระวังครับ!" "เฮ้ย!" ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ราวกับภาพสלੋว์โมชั่น ถาดอาหารขนาดใหญ่ที่บรรจุซอสเกรวี่สีเข้มข้นและสเต็กชุ่มฉ่ำลอยเค្វ้งกลางอากาศ ก่อนจะเทโครมลงมาตรงตำแหน่งที่คิมหันต์นั่งอยู่พอดิบพอดี! ซอสร้อนจัดและชิ้นเนื้อเปื้อนซอสกระจายเลอะเทอะเต็มหัวไหล่และอกเสื้อสูทสีขาวสะอาดตาของท่านประธานหนุ่ม ส่วนพายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม แม้จะไม่ได้โดนเต็มๆ แต่กระเซ็นของซอสก็กระเด็นมาโดนเนกไทและปกเสื้อเชิ้ตจนด่างดวงไม่แพ้กัน ความเงียบกริบปกคลุมโต๊ะอาหารชั่วขณะ ก่อนที่พายจะหลุดหัวเราะพรวดออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ "ฮ하ฮ่าๆๆๆ โอย คุณคิม! นี่คือเซอร์ไพรส์ที่คุณเตรียมไว้เหรอคะ? สุดยอดมากค่ะ โรแมนติกจนผมเกือบจะร้องไห้เลย" พายหัวเราะจนตัวโยน มือเรียวรีบคว้าทิชชูบนโต๊ะมาซับตามใบหน้าและเสื้อผ้าของตัวเอง แม้จะกลั้นขำแทบตายแต่ก็ยังอดแซวไม่ได้ "สเต็กราดสูท... เมนูใหม่ของภัตตาคารนี้สินะคะ" คิมหันต์กัดกรามกรอดด้วยความเคืองแค้น ดวงตาคมกริบในความมืดสลัวมองสภาพตัวเองที่เละเทะไม่เป็นท่า สูทตัวโปรดราคาหลักแสนเปอะเปื้อนไปด้วยซอสสีน้ำตาลเข้ม กลิ่นหอมของเนื้อวัวตีขึ้นจมูกจนน่าหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม "คุณยังจะมีหน้ามาขำอีกเหรอครับ คุณพาย!" คิมหันต์กัดฟันกรอด ขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนเก้าอี้ไถليครูดไปกับพื้นเสียงดัง "นี่มันแผนพังไม่เป็นท่าชัดๆ!" "อ้าว ก็ใครจะไปรู้ล่ะคะว่าคุณประธานผู้แสนเพอร์เฟกต์ จะมีมุม 'ซุ่มซ่าม' แบบนี้ด้วย" พายลุกขึ้นยืนตาม พยายามกลั้นยิ้มจนแก้มป่อง ใบหน้าหวานในแสงสลัวของไฟฉุกเฉินดูมีเสน่ห์เหลือเกินในสายตาของคนมอง "ไหนคะ บอกว่าจะพามาสารภาพรัก หรือว่าจะเปลี่ยนเป็นมาสารภาพบาปแทนดีล่ะ" คำพูดหยอกเย้าของพายทำเอาคิมหันต์ที่กำลังหงุดหงิดสุดขีดถึงกับชะงัก ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันไม่ได้เต็มไปด้วยความอึดอัด หากแต่กลับอบอวลไปด้วยกระแสความร้อนบางอย่างที่พุ่งพล่านขึ้นท่ามกลางความมืดและเสียงฝนตกกระหน่ำด้านนอก คิมหันต์ก้าวเข้ามาประชิดตัวร่างโปร่งที่สูงไล่เลี่ยกันอย่างรวดเร็ว จนพายต้องผถอยหลังไปชนกับกระจกหน้าต่างโดยไม่รู้ตัว มือหนายื่นออกไปทาบลงบนกระจกทั้งสองข้าง กักขังร่างของสถาปนิกปากเก่งเอาไว้ในอ้อมแขนโดยสมบูรณ์ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับกลิ่นไวน์และกลิ่นอายความดุดันที่เป็นเอกลักษณ์ของคิมหันต์ ลอยเข้าเตะจมูกจนพายลมหายใจสะดุด หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นผิดจังหวะ "คุณ... คุณจะทำอะไรคะ ถอยไปเลยนะ ไฟดับแบบนี้ฉวยโอกาสเหรอ" พายเสียงสั่นลงเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด เมื่อใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "ผมไม่ได้ฉวยโอกาส..." เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่ากระซิบชิดริมหู แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความลึกล้ำและจริงจังจนน่าใจหาย "แต่ที่ผมพาคุณมาที่นี่... ตั้งแต่แรก ก็ไม่ได้กะจะให้มันจบลงแบบนี้หรอกนะ" พายกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดวงตากลมโตมองสบกับนัยน์ตาคมกริบที่สะท้อนแสงไฟสลัว ความซึนเดระที่เคยมีหายเกลี้ยง เหลือเพียงความตื่นตระหนกที่ระคนอยู่กับความคาดหวังลึกๆ "แล้ว... แล้วคุณกะจะให้มันจบยังไงล่ะคะ..." พายถามเสียงแผ่วเบาอย่างลืมตัว คิมหันต์ยกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกที แต่กลับอบอุ่นและทรงพลังจนทำเอาหัวใจคนฟังกระตุกวูบ "ก็กะจะบอกว่า..." คิมหันต์โน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนผิวแก้ม "ผมรักค..." ติ๊ด! เสียงสัญญาณไฟสำรองของภัตตาคารดังขึ้น พร้อมกับแสงไฟสว่างจ้าทั่วทั้งห้องที่ติดพรึบขึ้นพร้อมกันอย่างกะทันหัน! และในวินาทีที่แสงไฟสว่างวาบนั้นเอง... ประตูทางเข้าโซนวีไอพีก็ถูกผลเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงคุ้นเคยที่ตะโกนแทรกเข้ามาขัดจังหวะสำคัญแบบพอดิบพอดี "ไอ้คิม! พาย! พวกแกสองคนติดอยู่ในนี้รึเปล่า... เฮ้ย! ทำอะไรกันวะนั่น!" เสียงของธีร รุ่นพี่สถาปนิกตัวแสบดังลั่น พร้อมกับสายตาของพนักงานและแขกหลายคนที่หันมามองเป็นตาเดียว! ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!