ดอกไม้ช่อใหญ่กับความโป๊ะ

"ถ้าสมองของพี่ธีร์ทำงานได้รวดเร็วเท่ากับปากที่ขยับแซวคนอื่น ป่านนี้โปรเจกต์โซน A คงสร้างเสร็จไปถึงชั้นสวรรค์แล้วล่ะค่ะ" พายปรายตามองสถาปนิกหนุ่มรุ่นพี่ที่ยืนทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาวอยู่ข้างโต๊ะทำงาน พร้อมกับกระดาษแบบแปลนที่ถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะดัง *ปึก* จนแก้วกาแฟเซรามิกสั่นระริก การปรากฏตัวของธีรพัฒน์เมื่อครู่เกือบจะสร้างความเข้าใจผิดระดับมหภาคให้แก่คนที่ยืนอยู่หน้าห้องกระจก — ใช่ค่ะ คนที่ยืนตีหน้ายักษ์อยู่ตรงนั้นจนกระจกแทบจะร้าวด้วยรังสีอำมหิต ไม่ใช่ใครอื่น... ท่านประธานคิมหันต์ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความหวงก้างอันดับหนึ่งของบริษัทนั่นเอง "แหม น้องพายครับ พี่ก็แค่หวังดีกลัวงานจะสะดุด อีกอย่าง... สายตาของท่านประธานเมื่อกี้ ถ้าเปลี่ยนเป็นมีดสั้นปักอกพี่ พี่คงตายคาที่ไปสักสามรอบแล้วมั้ง" ธีรพัฒน์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ดวงตาพราวระยับมองเลยผ่านไหล่บางไปยังบานประตูกระจกฝ้าที่ว่างเปล่า เพราะเจ้าของห้องเพิ่งจะสะบัดหน้าหนีเดินกลับเข้าไปอย่างไร้เยื่อใย "ว่าแต่... ช่วงนี้ท่านประธานขยันเดินมาตรวจงานแถวนี้บ่อยเกินเหตุหรือเปล่าครับ หรือว่ามีใครแถวนี้แอบไปทำเสน่ห์ใส่เข้าให้" "ถ้าว่างมากนัก เอาแบบแปลนนี้กลับไปเช็คระยะคานชั้นสามใหม่อีกรอบดีกว่านะคะพี่ธีร์ ก่อนที่พายจะฟ้องท่านประธานว่าพี่แอบอู้งานในเวลาราชการ" พายลอยหน้าลอยตาตอบกลับอย่างไม่มียอมแพ้ พลางส่งยิ้มหวานหยดที่แฝงไปด้วยพิษสงรอบตัวให้รุ่นพี่หนุ่ม ธีรพัฒน์ยอมยกมือสองข้างขึ้นยอมแพ้ ยักไหล่เบาๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปยังโต๊ะทำงานของตัวเองด้วยท่าทางกวนประสาท ทิ้งให้พายถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างโล่งอก ร่างโปร่งทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานตามเดิม นิ้วเรียวกำลังจะเอื้อมไปหยิบเมาส์เพื่อเคลียร์งานต่อ หากแต่สายตากลับสะดุดเข้ากับอะไรบางอย่างที่วางอยู่มุมโต๊ะ... สิ่งที่มันไม่ได้อยู่ตรงนั้นตั้งแต่ตอนที่เขาเดินไปเข้าห้องน้ำเมื่อสิบนาทีที่แล้ว *ดอกไม้?* คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันทันทีด้วยความฉงน พายกะพริบตาปริบๆ มองช่อกุหลาบสีขาวบริสุทธิ์ขนาดใหญ่ที่ถูกจัดแต่งอย่างประณีตด้วยกระดาษสีเทาเข้มตัดกันอย่างลงตัว กลีบดอกไม้สีขาวสะอาดตาเคลือบด้วยหยาดน้ำค้างราวกับเพิ่งตัดมาจากแปลงสดๆ ส่งกลิ่นหอมละมุนจางๆ ลอยแตะจมูก ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตายิ่งกว่าตัวดอกไม้ กลับเป็นการ์ดใบเล็กสีดำขอบทองที่เสียบเด่นเป็นสง่าอยู่ตรงกลางช่อ พายยื่นมือไปหยิบการ์ดใบนั้นขึ้นมาพลิดู ลายมือหวัดๆ ชนิดที่เรียกว่า 'ไก่เขี่ยจนอ่านแทบไม่ออก' ปรากฏอยู่บนกระดาษการ์ดราคาแพง ตัวอักษรเอียงเทที่พายคุ้นตาจนแทบจะท่องจำได้ขึ้นใจ แม้เจ้าตัวจะพยายามฝืนเขียนให้มันดูบรรจงขึ้นแล้วก็ตามที *[เลิกทำหน้ายักษ์ใส่คนอื่น แล้วหันมามองหน้าเจ้าของดอกไม้สิ... คนอะไร ดื้อชะมัด]* อ่านจบแล้วเลือดในกายของพายก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาบนใบหน้าทันที ความร้อนผ่าวลามเลียตั้งแต่พวงแก้มลามไปจนถึงใบหู รอยยิ้มหมั่นไส้ผุดขึ้นที่มุมปากทันทีที่สมองประมวลผลเสร็จสรรพ — *ให้ตายเถอะ! ประธานบริษัทผู้เคร่งขรึม เยชา เย็นชา และถือตัวเป็นที่สุดคนนั้นน่ะนะ ส่งดอกไม้มาให้เขา?แถมยังเป็นการส่งแบบแอบๆ ลับๆ เหมือนเด็กมัธยมจีบกันอีกต่างหาก!* "คิดจะเล่นมุกอะไรอีกเนี่ย..." พายพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความเขินอายที่ถูกกลบเกลื่อนด้วยท่าทางฮึดฮัด ดวงตากลมโตมองซ้ายมองขวาด้วยความระแวง กลัวว่าเพื่อนร่วมงานคนอื่นจะทันสังเกตเห็นความผิดปกติบนโต๊ะทำงานของตน โดยเฉพาะมีนาราที่นั่งอยู่โต๊ะถัดไปไม่ไกลและกำลังทำท่าทำทางเหมือนเรดาร์จับผิดกำลังจะทำงาน ทว่า ยังไม่ทันที่พายจะได้ซ่อนช่อดอกไม้เจ้าปัญหาลงใต้โต๊ะ ประตูกระจกห้องทำงานส่วนตัวของท่านประธานก็ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงที่มากกว่าปกติเล็กน้อย ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มเข้ารูปก้าวออกมาด้วยฝีปากที่มั่นคงและใบหน้าที่นิ่งสนิท ทว่าประกายในดวงตานั้นกลับไหววับอย่างมีพิรุธ ชายหนุ่มกวาดสายตาคมกริบมองตรงมายังโต๊ะทำงานของพายรากับเสือที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อ คิมหันต์หยุดยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะของสถาปนิกคนโปรด แสร้งทำเป็นกระแอมเบาๆ สองครั้งเพื่อเรียกสติ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิทที่พยายามควบคุมไม่ให้สั่นไหว "คุณพาย... งานโซน A ที่ผมสั่งให้ตรวจความเรียบร้อยไปถึงไหนแล้ว ทำไมถึงยังนั่งเหม่อมองอะไรไร้สาระอยู่แบบนั้น" พายเงยหน้าขึ้นสบตากับคนเจ้าเล่ห์ที่กำลังตีหน้าตายอยู่ตรงหน้า มุมปากอิ่มกระตุกยิ้มร้ายกาจขึ้นทันที มือเรียวหยิบการ์ดใบเล็กชูขึ้นระดับสายตาให้คิมหันต์ได้เห็นชัดๆ พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาทที่จงใจล้อเลียน "อ๋อ... ผมกำลังศึกษาลายมือของใครบางคนอยู่ครับท่านประธาน พอดีว่าแถวนี้มีคนลายมือแย่มากจนผมเกือบจะนึกว่าเป็นลายเท้าไก่คุ้ยเขี่ยเสียอีก... ว่าแต่ ดอกไม้ช่อใหญ่นี่ ใครเป็นคนใจดีส่งมาให้ผมเหรอครับเนี่ย? หรือว่าท่านประธานจะแอบซื้อมาปลอบใจผมที่โดนสายตาดุๆ ของใครบางคนฆ่าทางอ้อมเมื่อกี้กันแน่?" คำพูดหยอกเย้าที่ย้อนศรเข้าตัวเต็มๆ ทำให้สันจมูกโด่งของคิมหันต์กระตุกวูบ ใบหน้าคมคายที่เคยเรียบนิ่งเริ่มมีริ้วรอยของความเก้อเขินปรากฏให้เห็นวับแวม แม้เจ้าตัวจะพยายามตีสีหน้าดุกลบเกลื่อนความโป๊ะแตกของตัวเองสุดฤทธิ์ก็ตามที "ผมจะไปรู้เหรอ... อาจจะเป็นของไอ้ธีร์มันก็ได้ มารยาททรามแบบนั้นคงคิดจะจีบคนไปเรื่อยเปื่อย" คิมหันต์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงห้วนจัดด้วยความหมั่นไส้รุ่นพี่สถาปนิกที่ถูกยกขึ้นมาอ้างอิงเป็นแพะรับบาป "เหรอคะ? แต่แปลกจังนะ... ทำไมการ์ดใบนี้ถึงมีกลิ่นน้ำหอมกลิ่นเดียวกับที่ลอยมาจากตัวท่านประธานตอนนี้เป๊ะเลยล่ะ?" พายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้าไปประชิดร่างสูงที่ยืนกั๊กอยู่ข้างโต๊ะทำงาน ดวงตากลมโตพราวระยับด้วยความสนุกสนานยามได้เห็นคนปากแข็งมุมปากกระตุก "แถมลายมือไก่เขี่ยแบบนี้... ในบริษัทนี้ก็มีแค่ท่านประธานคนเดียวนี่แหละค่ะที่เขียนหนังสือได้เอกลักษณ์ขนาดนี้" คิมหันต์ชะงักกึก ดวงตาคมกริบก้มลงมองคนตัวเล็กที่จู่ๆ ก็ขยับเข้ามาใกล้เสียจนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวของอีกฝ่าย ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่มีช่องว่างให้ลมผ่าน ร่างสูงชะงักไปชั่วขณะเมื่อถูกต้อนจนมุมด้วยหลักฐานคาตา "ถ้าคุณยังพูดมากและไม่ยอมเคลียร์งาน..." คิมหันต์ก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหูของคนตรงหน้า เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้น "ระวังดอกไม้ช่อนี้... จะกลายเป็นดอกไม้ที่ใช้ประดับโต๊ะทำงานของคุณในฐานะ 'ว่าที่แฟนประธาน' แทนที่จะเป็นสถาปนิกธรรมดาก็ได้นะครับ" พายเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอกกับความหน้าด้านหน้าทนแบบไม่ทันตั้งตัวของคนตรงหน้า ทว่ายังไม่ทันที่พายจะได้อ้าปากเถียงกลับด้วยคำพูดเจ็บแสบตามสไตล์ เสียงปรบมือแปะๆ พร้อมกับเสียงแซวจากมุมห้องของมีนาราก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ "อุ๊ย! ขอโทษทีค่ะ พอดีมือมันลั่น... แต่ว่านะท่านประธานคะ ถ้าจะจีบเพื่อนหนูนี่ ช่วยพาไปเลี้ยงชาบูเป็นการเปิดตัวอย่างเป็นทางการก่อนได้ไหมคะ กองเชียร์แถวนี้เริ่มหิวจนตาลายหมดแล้ว!" คิมหันต์หันขวับไปมองตัวต้นเหตุที่ส่งเสียงขัดจังหวะด้วยสายตาพิฆาต ขณะที่พายฉวยโอกาสจังหวะที่คนตัวสูงเผลอ ใช้มือดันแผงอกกว้างให้ออกห่างจากตัวทันทีด้วยใบหน้าที่แดงก่ำลามไปจนถึงใบหู รอยยิ้มหวานหยดถูกส่งให้เจ้านายหนุ่มที่กำลังทำหน้าเสียดายสุดขีด "หมดเวลาเล่นแล้วค่ะท่านประธาน เชิญกลับห้องทำงานของท่านไปได้แล้วนะคะ... งานโซน A ของผมยังรอให้ผมไปตรวจความเรียบร้อยอยู่... ส่วนดอกไม้ช่อนี้..." พายก้มมองช่อกุหลาบสีขาวด้วยแววตาที่ไหววับซ่อนความรู้สึกเขินอายเอาไว้มิดชิด "ผมจะเก็บไว้ดูต่างหน้า... เผื่อวันไหนท่านประธานปากแข็งขึ้นมาอีก ผมจะได้เอาการ์ดใบนี้มาอ่านประจานให้พนักงานทั้งชั้นฟัง" พูดจบ พายก็คว้าช่อดอกไม้ขึ้นมาถือไว้ด้วยท่าทางคล่องแคล่ว ก่อนจะหมุนตัวเดินเลี่ยงหนีออกไปทางโซนตรวจแบบแปลนทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้คิมหันต์ได้ทันอ้าปากโต้ตอบใดๆ ทั้งสิ้น คิมหันต์ยืนมองแผ่นหลังบางที่เดินหนีหายลับไปในฝูงโต๊ะทำงานของพนักงานด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเประหว่างความมันเขี้ยวและความหมั่นไส้ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากอย่างนึกสนุก — *ให้มันได้อย่างนี้สิ... ปากเก่งแบบนี้ สักวันเขาจะจับฟัดให้เข็ดข้อหาทำให้ประธานบริษัทเสียอาการต่อหน้าคนอื่น!* ชายหนุ่มหมุนตัวเตรียมจะเดินกลับเข้าห้องทำงานส่วนตัว ทว่าในจังหวะที่ก้าวขาออกไปได้เพียงก้าวเดียว สายตากลับเหลือบไปเห็นซองเอกสารสีน้ำตาลลับที่ถูกเสียบซ่อนไว้ใต้กองแบบแปลนบนโต๊ะของพาย — ซองเอกสารที่มีตราประทับลับเฉพาะของบริษัทคู่แข่งทางการค้า... บริษัทที่กำลังพยายามซื้อตัวสถาปนิกมือหนึ่งของเขาไปร่วมงานด้วยเงินเดือนมหาศาล! รอยยิ้มขบขันบนใบหน้าของคิมหันต์เลือนหายไปในพริบตา ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นแววตาดุดันและเย็นชาขึ้นมาทันทีอย่างน่ากลัว... -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนมาสัมผัสความฟินปนความซึนของท่านประธานกับเจ้าแสบของเราในตอนนี้ด้วยนะคะ! หวังว่าจะจิกหมอนกันจนนุ่นกระจายไปข้างหนึ่งเลยนะ คอยเอาใจช่วยให้ทั้งคู่เคลียร์ปมนี้ไปด้วยกันในตอนหน้านะคะ รักรี้ดทุกคนค่ะ! — *ตุ๊กตาโบราณ*