แผนการจีบฉบับท่านประธาน

เอกสารโครงการรีสอร์ทหรูปลิวว่อนลงบนโต๊ะทำงานกระจกใส เสียงกระแทกแฟ้มดังปังจนเลขานุการหน้าห้องแทบจะกลั้นหายใจ แต่คนที่กำลังยืนกอดอกทำหน้ายักษ์อยู่ตรงนั้นกลับไม่ใช่หัวหน้าวิศวกรที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาเมื่อครู่ หากแต่เป็นท่านประธานหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็น ทว่าตอนนี้ใบหน้าหล่อเหลากลับขึ้นสีแดงก่ำด้วยความเคอะเขินปนหงุดหงิดที่เกือบจะซ่อนไว้ไม่มิด “ออกไปก่อนครับ... เอ่อ หมายถึง ออกไปก่อนค่ะ!” คิมหันต์เกือบจะเผลอหลุดคำดิบเถื่อนออกมาตามสัญชาตญาณดิบ แต่เพราะเหลือบไปเห็นสายตาพราวระยับของพายที่ยืนกอดอกพิงเสาห้องอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล เจ้าตัวจึงต้องรีบดึงมาFมาดท่านประธานผู้ทรงเกียรติกลับคืนมาแทบไม่ทัน “ครับ... เอ๊ย ค่ะท่านประธาน พอดีทางหน้างานแจ้งว่าเสาเข็มโซน C มีปัญหานิดหน่อย…” หัวหน้าวิศวกรละล่ำละลักละลานออกไปจากห้องอย่างรวดเร็วราวกับหนีตาย ทิ้งให้บรรยากาศภายในห้องผู้บริหารกลับมาตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัด เพราะตอนนี้มันอบอวลไปด้วยความระอุของแรงปะทะทางอารมณ์ที่ยังค้างคามาจากจังหวะเกือบจะสิงร่างกันเมื่อครู่ พายยกมือขึ้นกอดอก รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างนึกสนุก ดวงตากลมโตแพรวพราวไปด้วยประกายความเย้าแหย่ “เกือบไปแล้วนะครับ... เอ๊ย, เกือบไปแล้วนะคะท่านประธาน ดีนะที่ผมไหวตัวทัน ไม่เช่นนั้นภาพลักษณ์ท่านประธานผู้แสนเยือกเย็นคงต้องป่นปี้เพราะข้อหาลวนลามสถาปนิกในเวลางานแน่ๆ” “หุบปากไปเลยนะพาย” คิมหันต์กัดฟันกรอด ขยับเนกไทใน คอที่รู้สึกว่ามันแน่นขึ้นมาทันทีโดยไม่มีสาเหตุ “นายต่างหากที่ยืนเกะกะขวางทาง ใครใช้ให้มายืนชิดตรงนั้นเล่า” “อ้าว กลายเป็นความผิดผมซะงั้น?” สถาปนิกหนุ่มเลิกคิ้วสูง ก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานตัวใหญ่อีกนิด ดวงตาคู่สวยจ้องมองท่าทีเก้อเขินที่พยายามกลบเกลื่อนด้วยความดุของอีกฝ่ายอย่างนึกเอ็นดู “ทั้งที่ความจริงแล้ว... คนที่ตกใจจนแทบจะกลืนลิ้นตัวเองเมื่อกี้ก็คือท่านประธานไม่ใช่เหรอครับ หูแดงเชียว... เขินเหรอคะ?” คำว่า ‘เขินเหรอคะ’ ถูกดัดเสียงล้อเลียนแถมท้ายด้วยความหมั่นไส้ ทำเอาคิมหันต์เกือบจะคว้าที่ทับกระดาษปาใส่หน้าคนกวนประสาทเสียให้เข็ด แต่ทว่า... อาการหัวใจเต้นโครมครามที่ยังไม่ยอมสงบลงนี่สิ มันกำลังทรยศเขาชัดๆ ร่างสูงทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้หนังราคาแพงเพื่อซ่อนอาการมือไม้สั่น พยายามตีสีหน้านิ่งขรึมกลบเกลื่อนความพ่ายแพ้ราบคาบเมื่อครู่ “ไร้สาระ งานโครงการคืบไปถึงไหนแล้ว ถึงได้มีเวลามาเดินลอยชายแซَวะฉันแบบนี้” “งานเดินหน้าไปเยอะมากครับ แต่ดูเหมือนว่า... หัวใจของท่านประธานจะถอยหลังลงคลองไปทุกทีแล้วนะ” พายทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม เท้าคางมองหน้าคนปากแข็งด้วยรอยยิ้มหวานหยดที่ทำเอาคิมหันต์ต้องรีบเบือนหน้าหนีไปมองวิวนอกกระจกแทน “ว่าแต่... ตั้งแต่เหตุการณ์เมื่อกี้ ฉันว่าเรามีเรื่องต้องเคลียร์กันหน่อยดีกว่าไหมคะท่านประธาน” คิมหันต์หันขวับกลับมาทันที “เคลียร์อะไรของนาย” “ก็เรื่องที่นาย... เอ่อ หมายถึง ท่านประธาน... พยายามจะทำอะไรบางอย่างกับผมเมื่อกี้ไงล่ะครับ” พายจงใจลากเสียงยาว หยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมาเคาะคางเบาๆ “ตกลงว่าแอบชอบผมเหรอครับ ถึงได้หาเรื่องเข้าใกล้ผมตลอดเวลาแบบนี้?” “หลงตัวเอง!” คิมหันต์สวนกลับทันควัน เสียงดังกลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่ลามเลียขึ้นมาถึงใบหู “ฉันเป็นเจ้านาย นายเป็นลูกจ้าง แค่เช็คความคืบหน้าโครงการ มันคือการทำงานย่ะ!” “อ๋อ... ทำงานเหรอครับ?” พายหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาดื้อรั้นฉายชัดว่าไม่เชื่อสักนิด “ทำงานจนหน้าจะชิดกันอยู่แล้ว ถ้ามีคนเข้ามาเร็วกว่านี้อีกนิด เราคงได้ลงหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์ซุบซิบดาราแน่ๆ” “พาย!” คิมหันต์คำรามต่ำ ดวงตาคมกริบดุร้ายแต่กลับซ่อนความหวั่นไหวไว้มิดชิด เขารู้ดีว่าเถียงกับคนปากเก่งคนนี้มีแต่จะพ่ายแพ้ และถ้าปล่อยให้ยื้อยุดกันต่อไป หัวใจที่ใกล้จะระเบิดออก It's too much เขาคงได้เผลอพูดอะไรที่มันเสียฟอร์มออกไปจริงๆ แน่ ร่างสูงจึงเลือกที่จะตัดบทโดยการสะบัดหน้าหนีแล้วคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดรัวๆ เป็นการไล่กลายๆ “หมดธุระแล้วก็ออกไปได้แล้ว ไปเคลียร์แบบแปลนโซน D ให้เรียบร้อยซะ ก่อนที่ฉันจะหักเงินเดือนนาย” พายหัวเราะคิกคักในลำคออย่างผู้ชนะ ยอมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง “รับทราบครับท่านประธาน... อ้อ ระวังหัวใจตัวเองด้วยนะครับ ช่วงนี้ชีพจรอาจจะเต้นผิดปกติบ่อยนะ” ประโยคกวนประสาททิ้งท้ายทำเอาคิมหันต์ต้องสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อระงับอารมณ์ ทันทีที่ประตูห้องปิดลง ร่างสูงที่เคยทำท่าทางเย่อหยิ่งเมื่อครู่ก็ทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้ ปิดหน้าด้วยมือหนาอย่างหมดแรง *ให้ตายเถอะ... เด็กนี่มันแสบเป็นบ้า!* คิมหันต์คิดในใจอย่างหัวเสีย แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกพ่ายแพ้ต่อรอยยิ้มและแววตานั้นมันช่างน่าหงุดหงิดเสียจริง แต่มันก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า... เขาพ่ายแพ้ให้กับสถาปนิกปากเก่งคนนี้ราบคาบตั้งแต่ครั้งแรกที่สบตากันแล้ว แต่จะให้สารภาพรักแบบทื่อๆ มันก็ไม่ใช่สไตล์ของประธานคิมหันต์คนนี้หรอกนะ! คิดได้ดังนั้น นิ้วแกร่งจึงกดต่อสายตรงถึงใครบางคนทันที ปลายสายใช้เวลาไม่ถึงสามวิในการกดรับราวกับรอโทรศัพท์เขาอยู่แล้ว “ว่าไงคะท่านประธานผู้ยิ่งใหญ่ โทรมาหาคนสวยแบบนี้ มีเรื่องอะไรให้ดิฉันช่วย หรือว่าโดนคุณสถาปนิกปากแซ่บจัดการมาอีกแล้วล่ะคะ?” เสียงใสแจ๋วของ มีนารา เพื่อนสนิทตัวแสบของพายดังลอดออกมาจากลำโพงด้วยน้ำเสียงหยิกแกมหยอก คิมหันต์ขมวดคิ้วมุ่น แม้จะรู้ว่ายัยนี่เป็นเพื่อนสนิทของพายและไว้ใจไม่ค่อยจะได้ แต่ในสถานการณ์จนมุมแบบนี้ มีนาราคือที่ปรึกษาคนเดียวที่เขามี “มีน... เธอว่างไหม” คิมหันต์กรอกเสียงต่ำลงไปในสายด้วยความลังเลเล็กน้อย “ฉัน... มีเรื่องจะปรึกษาหน่อย” ปลายสายหัวเราะคิกคักทันที “โอ้โห! ระดับท่านประธานคิมหันต์ผู้เย็นชา โทรมาขอคำปรึกษาจากเพื่อนสนิทของคนที่ตัวเองกำลังแอบจีบเนี่ยนะ เรื่องใหญ่แน่ๆ ค่ะคุณขา ว่ามาเลยค่ะ อยากได้แผนการแบบไหน แอคชั่น โรแมนติก หรือแนวเซอร์ไพรส์กระชากใจ มีนาราคนนี้พร้อมจัดให้ครบวงจรค่ะ!” คิมหันต์สูดหายใจเข้าลึกๆ ยอมทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมดที่มีไว้เบื้องหลัง “ฉันอยาก... ง้อ... เอ๊ย ไม่ใช่! ฉันอยากจะทำอะไรโรแมนติกให้พายหน่อย แบบว่า... ให้เขารู้สึกประทับใจจนปฏิเสธไม่ลงน่ะ มีวิธีไหนบ้างที่ผู้ชายเขาทำกันวะ เอ๊ย... ทำกันคะ?” เกือบหลุดพูดคำหยาบออกไปดีที่ดึงสติกลับมาทัน ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะลั่นออกมาจนคิมหันต์ต้องเอาโทรศัพท์ออกจากหูแทบไม่ทัน “อุ๊ยตายแล้ว! ท่านประธานสายซึนของเราอยากมีความโรแมนติกเหรอคะเนี่ย ฟังดูน่าสนใจแฮะ... งั้นจัดไปค่ะ! เดี๋ยวมีนจะส่ง ‘คู่มือพิชิตใจคนปากแข็งฉบับสมบูรณ์’ ไปให้ทางไลน์ รับรองว่างานนี้คุณพายมีทรุด มีเข่าอ่อนแน่นอนค่ะท่านประธานขา!” เสียงหัวเราะคิกคักอย่างสนุกสนานของมีนารากลบความเงียบในห้องทำงานไปจนหมดสิ้น คิมหันต์ขมวดคิ้วมองหน้าจอโทรศัพท์ที่เด้งข้อความแจ้งเตือนไฟล์รูปภาพขนาดยาวเหยียดส่งตรงมาจากเพื่อนสนิทตัวแสบ นิ้วแกร่งกดเปิดไฟล์นั้นขึ้นมาอ่านด้วยความกล้าๆ กลัวๆ ไล่สายตาดูหัวข้อแผนการที่เต็มไปด้วยความครีเอทแบบแปลกประหลาด *แผนที่ 1: ดอกกุหลาบสีแดงช่อโตส่งตรงถึงโต๊ะทำงาน พร้อมการ์ดเขียนกลอนแปดหวานเลี่ยน* *แผนที่ 2: พาไปดินเนอร์ใต้แสงเทียนบนรูฟท็อปสุดหรู พร้อมวงดนตรีบรรเลงเพลงรักซึ้งๆ* *แผนที่ 3: เซอร์ไพรส์ด้วยการไปยืนถือป้ายไฟหน้าออฟฟิศพร้อมตะโกนคำว่า ‘รักนะพาย’* คิมหันต์อ่านแล้วอยากจะเอาหัวโขกโต๊ะทำงานให้รู้แล้วรู้รอด นี่มันแผนการจีบของคนยุคไหนกันวะเนี่ย!? เชยสะบัดจนเขาไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการภาพตัวเองทำตามแผนพวกนี้เลยสักนิด แต่ทว่า... ในจังหวะที่คิมหันต์กำลังจะกดปิดหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความหงุดหงิดและคิดจะปฏิเสธแผนการเชยๆ เหล่านั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสองครั้งเบาๆ ตามมารยาท ก๊อก ก๊อก! “ท่านประธานครับ แบบแปลนโซน D ที่ขอแก้... ผมเอามาส่งครับ” เสียงทุ้มนุ่มที่คุ้นเคยดังลอดเข้ามาผ่านบานประตู พร้อมกับที่กลอนประตูกำลังถูกหมุนเปิดออกโดยที่คิมหันต์ยังไม่ทันได้เอ่ยอนุญาตด้วยซ้ำ! ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ร่างสูงรีบซ่อนโทรศัพท์มือถือลงใต้กองเอกสารทันที แต่หัวใจกลับเต้นรัวระรัวยิ่งกว่าตอนที่เกือบจะสิงร่างกันเมื่อครู่เสียอีก เมื่อบานประตูเปิดกว้างออก และร่างโปร่งของสถาปนิกตัวแสบก็ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ปรากฏอยู่บนมุมปากอย่างชัดเจน พายก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่รอให้เจ้าของอนุญาต ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองท่าทีลนลานแปลกๆ ของท่านประธานหนุ่มที่พยายามทำเป็นหยิบจับเอกสารบนโต๊ะเพื่อกลบเกลื่อนพิรุธ “เอ่อ... ดูเหมือนว่าผมจะเข้ามาขัดจังหวะสำคัญอะไรหรือเปล่าครับท่านประธาน เห็นหน้าตาเลิกลั่กชอบกล หรือว่า... กำลังแอบคุยกับสาวที่ไหนอยู่คะ?” พายหรี่ตามองอย่างจับผิด ก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานเรื่อยๆ จนคิมหันต์เริ่มรู้สึกว่าอากาศรอบตัวมันเบาบางลงไปถนัดตา “เปล่าสักหน่อย!” คิมหันต์เสียงดังใส่โดยอัตโนมัติเพื่อกลบเกลื่อนความรุกรน ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนเก้าอี้ไถลถอยหลังไปนิดหน่อย “ใครคุยกับใคร นายมีธุระอะไรก็วางเอกสารไว้แล้วก็ออกไปสิ มาเดินป้วนเปี้ยนอะไรในห้องคนอื่นเล่า” พายหยุดยืนห่างจากโต๊ะทำงานเพียงแค่เอื้อมมือถึง สถาปนิกหนุ่มกอดอกมองเจ้านายหนุ่มที่ตอนนี้ใบหูขึ้นสีแดงจัดอย่างนึกสนุก “ก็แค่จะเอาแบบแปลนมาส่งครับ... แต่เห็นท่านประธานทำหน้าเหมือนคนมีความลับ ก็เลยเกิดอาการอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาซะแล้วสิ” พูดจบ พายก็ก้าวเข้ามาประชิดขอบโต๊ะฝั่งที่คิมหันต์ยืนอยู่ เร็วกว่าความคิด มือเรียวยาวเอื้อมพรวดไปคว้าโทรศัพท์มือถือที่คว่ำหน้าอยู่ใต้กองเอกสารขึ้นมาอย่างรวดเร็ว! “เฮ้ย! พาย! เอาคืนมานะ!” คิมหันต์ร้องลั่น สติหลุดกระเจิง รีบพยายามจะคว้าโทรศัพท์ในมืออีกฝ่ายกลับคืนมา แต่สถาปนิกตัวแสบกลับไวกว่า ถอยหลังหลบพร้อมกับชูหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นสูงเหนือหัวพลางหัวเราะชอบใจ “ไหนดูซิ... ท่านประธานผู้เยือกเย็นแอบคุยกับใครอยู่ ถึงได้ทำท่าทางลับๆ ล่อๆ แบบนี้...” พายกวาดสายตาอ่านข้อความบนหน้าจอที่ค้างอยู่หน้าแชทของ ‘มีนารา’ และไฟล์รูปภาพ ‘คู่มือพิชิตใจคนปากแข็ง’ ที่เปิดคาอยู่เต็มตา ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ค่อยๆ หุบลง เปลี่ยนเป็นประกายความประหลาดใจระคนขบขันที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่นั้นแทน คิมหันต์ยืนแข็งทื่อเป็นหิน ใบหน้าหล่อเหลาร้อนผ่าวราวกับโดนไฟลวก ความรู้สึกอับอายและเสียฟอร์มพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุดเมื่อความลับที่อุตส่าห์ซ่อนไว้ถูกเปิดโปงคาหนังคาเขาต่อหน้าเจ้าตัว พายลดโทรศัพท์ลงช้าๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับประธานหนุ่มที่ตอนนี้ยืนเม้มริมฝีปากแน่นไม่กล้าสบตาตรงๆ ริมฝีปากอิ่มยกยิ้มขึ้นช้าๆ เป็นรอยยิ้มที่หวานหยดจนน่าหมั่นไส้ที่สุดในโลก “อ๋อ... คู่มือพิชิตใจคนปากแข็งเหรอครับ?” พายทวนคำในหน้าจอด้วยน้ำเสียงล้อเลียนแววตาส่อประกายระยิบระยับ “นี่ท่านประธาน... กำลังคิดจะจีบผมอยู่หรอกเหรอคะเนี่ย?” คิมหันต์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุกระดูกซี่โครงออกมาข้างนอก ทิฐิและฟอร์มทั้งหมดที่สั่งสมมานานพังทลายลงไม่เป็นท่า ในเมื่อจำนนด้วยหลักฐานคาตาขนาดนี้แล้ว เขาก็ไม่มีอะไรต้องปิดบังอีกต่อไป! ร่างสูงตัดสินใจก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว ใช้ความได้เปรียบเรื่องส่วนสูงก้มลงมองสถาปนิกปากเก่งที่ตอนนี้ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจเมื่อถูกต้อนจนหลังชนกับชั้นหนังสือด้านหลัง “ใช่... ฉันกำลังจีบนายอยู่ มีปัญหาอะไรไหมล่ะสถาปนิกพาย” คิมหันต์กระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านจนพายถึงกับลมหายใจสะดุด ดวงตาทั้งสองคู่สบประสานกันในระยะประชิดที่ใกล้เสียยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจจนแทบหยุดเต้น พายอ้าปากค้างจะเถียงกลับ แต่คำพูดทุกคำกลับติดอยู่แค่ลำคอเมื่อปลายนิ้วอุ่นของคิมหันต์เอื้อมขึ้นมาแตะเบาๆ ที่คางกลมมนบังคับให้เงยหน้าขึ้นรับสายตาดุแต่แฝงความคลั่งรักแบบสุดขั้วที่ส่งตรงมาถึงหัวใจ “ถ้าไม่อยากให้ฉันใช้แผนเชยๆ พวกนั้น... งั้นบอกฉันหน่อยสิพาย ว่าวิธีไหน... ที่จะทำให้คนปากแข็งอย่างนาย ยอมใจอ่อนซะที?” ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันแผ่วเบา ร่างทั้งสองแนบชิดจนแทบไม่มีช่องว่าง และในวินาทีที่หัวใจของทั้งคู่กำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกันนั้นเอง— ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรวดเร็วกระชั้นชิด พร้อมกับเสียงทุ้มคุ้นหูของรุ่นพี่ตัวร้ายที่ดังแทรกเข้ามาทันทีโดยไม่รอคำอนุญาต “น้องพายครับ! พี่ธีร์เอาแบบแปลนโซน A มาให้ตรวจ... อุ๊ย! ขอโทษครับ ผมเข้ามาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าครับเนี่ย?” — ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ตุ๊กตาโบราณ" เสมอมานะคะ! —