คำสารภาพยามดึก

เสียงล็อกกลอนประตูดัง *‘คลิก’* เบาๆ สะท้อนก้องในความเงียบสงบยามวิกาล ดึงสติของพายให้หลุดจากห้วงความคิดทันที สถาปนิกหนุ่มแกล้งหลับตาปี๋ ลมหายใจที่เคยติดขัดถูกปรับให้สม่ำเสมอราวกับคนกำลังดำดิ่งสู่ห้วงนิทราอย่างยากจะถอนตัว หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมันประท้วงผ่านซี่โครง เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าววนเวียนอยู่ปลายเตียง ก่อนที่ฟูกย้วยลงตามน้ำหนักตัวที่ทิ้งลงนั่งข้างกาย กลิ่นอายเย็นเยียบผสมกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางลอยแตะจมูก พร้อมกับปลายนิ้วอุ่นจัดที่แตะแผ่วเบาลงบนเส้นผมชื้นเหงื่อของเขา ปัดปอยผมที่ปรกหน้าผากออกให้อย่างเบามือ—เบาเสียจนพายเกือบจะลืมตัวขมวดคิ้วสงสัย "ทำเป็นหลับอยู่ได้..." เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยขึ้นเจือรอยยิ้มจางๆ และความเหนื่อยล้า ช่างแตกต่างจากรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาก่อนหน้านี้ลิบลับ คิมหันต์ถอนหายใจยาวเหยียด ไออุ่นจากตัวตนของประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งแผ่ซ่านเข้ามาใกล้จนผิวเนื้อรู้สึกได้ พายยังคงรักษาฟอร์ม แกล้งทำเป็นหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ ทว่าขนอ่อนทั่วร่างกลับลุกชันด้วยความตื่นตัว "รู้ไหม... ว่านายมันดื้อด้านเป็นบ้าเลย, พาย" คิมหันต์พึมพำกับความว่างเปล่า น้ำเสียงนั้นไม่มีร่องรอยของการประชดประชัน มีเพียงความอ่อนโยนที่ถูกซ่อนไว้ใต้ความซึนมาตลอดหลายเดือนเต็ม "ปากก็เก่ง เถียงคำไม่ตกฟาก ทำเป็นไม่แคร์อะไรสักอย่าง... แต่รู้บ้างหรือเปล่า ว่าเวลาที่นายยืนยันจะไปกินข้าวกับไอ้รุ่นพี่หน้าหล่อคนนั้น... ฉันแทบอยากจะรื้อตึกทั้งโครงการทิ้งด้วยมือตัวเอง" พายเกือบจะหลุดเสียงฮึดฮัดออกมา ดีนะที่กัดริมฝีปากตัวเองไว้ทัน! ไอ้ประธานบ้า... นี่เขาหึงจนสติหลุดถึงขนาดนี้เชียวหรือ? "ปากบอกว่าเกลียดฉันนักหนา รำคาญฉันทุกครั้งที่เจอ..." นิ้วอุ่นๆ เลื่อนจากกลุ่มผมลงมาแตะที่สันจاوโด่งรั้นของพายแผ่วเบา สัมผัสที่สั่นระริกเล็กน้อยบ่งบอกว่าเจ้าตัวก็กำลังประหม่าไม่แพ้กัน "แต่ทำไม... เวลาที่ฉันมองตา นายถึงต้องหลบสายตาตลอดด้วยล่ะ หืม?" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาหวิว คิมหันต์ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนพายได้กลิ่นหอมสะอาดจากตัวเขาชัดเจนขึ้น หัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความอุ่นร้อนจากปลายนิ้วของอีกฝ่ายยังคงลากไล้อย่างทะนุถนอมบนแก้มเนียน "ถ้าฉันไม่ได้คิดอะไร... ฉันคงไม่ตามราวี ไม่มายืนบ้าบอรอหน้าห้องนายตอนตีสองแบบนี้หรอก" ประโยคสารภาพที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของคนที่มักจะถือตัวเสมอ ทำให้เปลือกตาของพายกระตุกอย่างห้ามไม่อยู่ มันไม่ใช่คำบอกรักที่หวานหยดย้อย แต่มันคือความจริงใจที่ถูกกลั่นกรองออกมาจากความอึดอัดที่สะสมมานาน และนั่น... มีพลังทำลายล้างความตั้งใจทั้งหมดของพายจนราบคาบ "ฉันไม่อยากเป็นแค่เจ้านายจอมเผด็จการในสายตานายแล้วนะ, พาย..." เสียงกระซิบแผ่วเบาดังอยู่ใกล้แค่คาง ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มจนขนลุกซู่ ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงเรื่อยๆ จนพายสัมผัสได้ถึงความกดดันอันตรายที่เย้ายวนใจ ชายหนุ่มเริ่มลังเลว่าเขาควรจะลืมตาขึ้นมาเผชิญหน้า หรือปล่อยให้เกมนี้ดำเนินต่อไปจนถึงที่สุด ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากอุ่นจัดกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้จนเกือบจะแนบชิด พายก็เผลอขยับเปลือกตาไหวโดยไม่รู้ตัว! *กริ๊ก!* เสียงสัญญาณเตือนภัยบางอย่าง หรืออาจจะเป็นเสียงหัวใจของคิมหันต์ที่ชะงักกึก ประธานหนุ่มชะביกใบหน้าออกห่างทันที ดวงตาคมกริบหรี่ลงมองคนแกล้งหลับที่ตอนนี้ขนตางอนกำลังสั่นระริกด้วยความพิรุธ ความเงียบงันกลับมาเยือนอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบแบบเดิม... มันคือความเงียบที่เต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าวาบหวามที่พร้อมจะช็อตทุกความรู้สึก คิมหันต์โน้มตัวลงกระซิบชิดริมหูของคนที่ยังคงทำเป็นหลับตาปี๋ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นเจ้าเล่ห์แกมหยอกเย้า ทว่าทุ้มพร่าจนสติของพายแทบหลุดลอย "ถ้ายังไม่ยอมลืมตาขึ้นมาปฏิเสธฉันตอนนี้... ฉันถือว่านายอนุญาตให้จูบจริง ๆ แล้วนะ, สถาปนิกตัวแสบ" พายเบิกตากว้างพรวดขึ้นมาทันที ปะทะเข้ากับนัยน์ตาสีเข้มที่พราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์และประกายความสุขล้นปรี่ของคนที่จับไต๋ได้คาหนังคาเขา! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมฟินไปกับความซึนของท่านประธานด้วยกันนะคะ!