ห้องพักที่มีเตียงเดียว

“รีสอร์ทบอกว่าเหลือห้องสุดท้าย... และมันเป็นห้องเตียงเดี่ยวขนาดคิงไซส์ คุณคิมจะให้ผมไปนอนระเบียง หรือจะให้คุณไปนอนในอ่างอาบน้ำดีล่ะครับท่านประธาน?” พายยืนกอดอกพิงกรอบประตูไม้สักของห้องพักหมายเลข 101 ดวงตากลมโตหรี่มองคนตัวสูงใหญ่ที่ยืนนิ่งสงบผิดปกติอยู่ข้างๆ เขา คิมหันต์ไม่ได้มีท่าทีโวยวายเหมือนทุกครั้งที่เกิดปัญหา แต่กลับนิ่งจนน่าประหลาดใจ “ถ้าคุณอยากนอนระเบียง ผมก็ไม่ขัดศรัทธาหรอกนะพาย แต่ยุงป่าตัวใหญ่กว่านิ้วหัวแม่มือคุณเสียอีก ถ้าไม่อยากเป็นไข้ป่าก่อนจะได้ตรวจไซต์งาน ก็เลิกประชดประชันแล้วเดินเข้าห้องไปซะ” คิมหันต์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าหางตาที่ไหววูบนั้นกลับทรยศความนิ่งเฉยของเขา มือหนาผลักบานประตูเข้าไปก่อนจะโยนกระเป๋าเดินทางสองใบลงบนพรมหนานุ่มกลางห้อง บรรยากาศภายในห้องสวีทหรูหรากลางหุบเขาดูแคบลงไปถนัดตาเมื่อมีเขาสองคนยืนประจันหน้ากัน พายเดินตามเข้าไปพลางกวาดสายตามองเตียงสีขาวสะอาดสะอ้านที่ดูนุ่มนิ่มจนน่ากลัว ใจเขาสั่นไหวแปลกๆ ราวกับมีผีเสื้อนับพันบินว่อนอยู่ในช่องอก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาอยู่กับผู้ชายคนนี้ แต่การต้องมานอน ‘ร่วมเตียง’ ในบรรยากาศปิดตายแบบนี้มันต่างออกไป มันมีความกดดันบางอย่างที่คิมหันต์ปล่อยออกมา... ความรู้สึกที่เหมือนเขากำลังถูกนักล่าจ้องมองอย่างใจเย็น “ผมจะนอนฝั่งซ้าย คุณก็นอนฝั่งขวา... ห้ามข้ามเขตแดนเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นผมจะถือว่าคุณฉวยโอกาส” พายชิงประกาศกติกาทันทีที่วางกระเป๋าเสร็จ คิมหันต์แค่นหัวเราะในลำคอ สายตาคมกริบกวาดมองสถาปนิกหนุ่มที่พยายามทำตัวให้ดูเข้มแข็งทั้งที่ใบหูขึ้นสีระเรื่อ “เขตแดนงั้นเหรอ? พาย... คุณคิดว่าพื้นที่แค่ไม่กี่ฟุตบนเตียงนี้จะกั้นความรู้สึกเราได้จริงๆ เหรอ?” “หมายความว่ายังไงครับ?” พายชะงักมือที่กำลังปลดกระดุมเสื้อเชิ้ต หันกลับมามองคนตัวสูงที่ก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ “ก็หมายความว่า... ตั้งแต่มาถึงรีสอร์ท คุณเอาแต่หันไปยิ้มให้ไอ้ธีรมันจนผมแทบอยากจะรื้อห้องจัดเลี้ยงทิ้ง สายตาที่คุณมองมันน่ะ... ผมอยากจะควักมันออกมาแล้วใส่สายตาผมเข้าไปแทน จะได้รู้ว่าเวลาโดนผมมองน่ะ มันให้ความรู้สึกแบบไหน” น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าสั่นประสาท พายถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องอย่างเลี่ยงไม่ได้ ลมหายใจร้อนผ่าวของคิมหันต์รดรินอยู่เหนือใบหน้า กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นอายธรรมชาติจากตัวชายหนุ่มทำให้สติของพายกระเจิดกระเจิง “คุณ... คุณมันเผด็จการ” พายกัดริมฝีปากแน่น พยายามหาคำโต้ตอบที่คมคายเหมือนทุกที แต่มันกลับหายไปในลำคอเมื่อมือหนาของประธานหนุ่มเอื้อมมาเชยคางเขาขึ้นช้าๆ “เผด็จการเฉพาะกับคนที่ผมอยากให้เป็นของผมนั่นแหละ” คิมหันต์ไม่รอให้พายได้ตอบโต้ เขาผละออกไปอย่างรวดเร็วราวกับรู้ตัวว่าหากแช่อยู่ตรงนั้นนานกว่านี้ เขาอาจจะเผลอทำสิ่งที่อยู่ในใจออกมาจริงๆ เขาเดินเลี่ยงไปที่ห้องน้ำทิ้งให้พายยืนหน้าแดงก่ำอยู่กับที่ เวลาผ่านไปเนิ่นนานจนกระทั่งไฟในห้องถูกดับลง เหลือเพียงแสงจันทร์ที่ลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามา ทั้งคู่ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกว้าง ทว่ากลับไม่มีใครขยับเขยื้อน ความเงียบที่ปกคลุมทำให้ได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน พายพลิกตัวไปมาจนเตียงยวบยาบ เขาไม่สามารถข่มตาหลับได้เลยเมื่อรับรู้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากคนข้างกาย “นอนไม่หลับเหรอ?” เสียงคิมหันต์ดังขึ้นในความมืด มันไม่ได้ราบเรียบเหมือนตอนแรก แต่เจือความห่วงใยที่ซ่อนไม่มิด “ถ้านอนไม่หลับ ก็หันมานี่...” ก่อนที่พายจะทันได้ประท้วง คิมหันต์ก็พลิกตัวกลับมาประจันหน้าในระยะประชิด มือหนาพาดผ่านเอวสอบของเขาอย่างถือวิสาสะ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ที่ต้นคอจนพายตัวแข็งทื่อ “คุณคิม! บอกว่าห้ามข้ามเขตแดน...” “เขตแดนมันพังไปตั้งแต่คุณหันมามองผมด้วยสายตาแบบนั้นแล้ว” คิมหันต์กระซิบชิดใบหู เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดมหาศาล “พาย... ถ้าผมจะทำมากกว่าแค่กอด คุณจะรังเกียจไหม” คำถามนั้นทิ่มแทงเข้ากลางใจ พายยังไม่ทันได้อ้าปากตอบ เสียงเคาะประตูห้องก็ดังรัวขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของค่ำคืน *ปัง! ปัง! ปัง!* “คุณคิมครับ! พาย! ผมธีรเองนะ... พอดีพนักงานบอกว่ากุญแจสำรองห้องคุณหาย ผมเลยอาสาเอามาคืนให้ เห็นว่าประตูอาจจะมีปัญหา!” เสียงของธีรดังแทรกเข้ามาอย่างขัดจังหวะในวินาทีที่บรรยากาศกำลังเดือดพล่าน คิมหันต์ผละออกกะทันหัน ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัดที่ถูกขัดจังหวะอย่างไม่เกรงใจ พายเบิกตากว้างเมื่อเห็นคิมหันต์ลุกขึ้นนั่งแล้วขยี้ผมตัวเองอย่างหัวเสีย ก่อนจะก้าวฉับๆ ไปที่ประตูด้วยรังสีอำมหิตที่พุ่งสูงจนน่ากลัว... สงครามประสาทที่เขาพยายามเลี่ยง กำลังจะระเบิดขึ้นหน้าประตูห้องในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้านี้แล้ว! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นท่ามกลางพายุอารมณ์ในครั้งนี้นะคะ!