ทริปตรวจไซต์งานต่างจังหวัด

"ถ้าคุณยังขับรถด้วยความเร็วระดับเต่าคลานแบบนี้ เกรงว่าเราคงจะได้ไปกางเต็นท์นอนกลางป่าเขาก่อนจะถึงไซต์งานนะคะ ท่านประธาน" น้ำเสียงใสระคนประชดประชันดังขึ้น ท่ามกลางเสียงกระหน่ำของเม็ดฝนที่โหมซัดกระทบกระจกหน้ารถยนต์ซีดานคันหรูจนแทบมองไม่เห็นเส้นทางข้างทาง พายเบี่ยงสายตาออกจากจอแท็บเล็ตในมือ หันไปเลิกคิ้วมองคนขับรถจำเป็นที่นั่งตีหน้าขรึมอยู่หลังพวงมาลัย คิมหันต์เหลือบตาขึ้นมองสถาปนิกตัวแสบผ่านกระจกมองหลังแวบหนึ่ง ก่อนจะแค่นเสียง in your face ออกมาเบาๆ ในลำคอ "ถ้าไม่อยากไปนอนกลางป่าจนยุงหาม คุณก็ช่วยหุบปากแล้วนั่งเงียบๆ ให้ผมใช้สมาธิขับรถจะดีกว่าไหมครับ... คุณสถาปนิก" คำว่า 'ครับ' ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกไม่ได้มีความนุ่มนวลเลยสักนิด มันคือการประชดประชันขั้นสุดตามแบบฉบับของเจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์ผู้ไม่เคยยอมจำนนให้ใคร "อุ๊ย ตายจริง ดิฉันหวังดีหรอกนะคะ กลัวว่าท่านประธานจะหิวโซจนต้องกินรากไม้แทนมื้อเย็นต่างหาก" พายลอยหน้าลอยตาตอบกลับอย่างไม่มียอมแพ้ รอยยิ้มเย้าแหย่ที่มุมปากนั่นช่างน่าหมั่นไส้เสียจนคิมหันต์อยากจะจอดรถแล้วจับคนพูดมาตีมือสักทีสองทีให้เข็ด ทริปตรวจไซต์งานต่างจังหวัดกะทันหันสองต่อสองครั้งนี้ เริ่มต้นด้วยความไม่ราบรื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง และดูท่าทางว่ามันจะจบลงด้วยความประสาทกินของทั้งคู่เป็นแน่แท้ ยิ่งบรรยากาศภายในรถถูกโอบล้อมด้วยความมืดของยามเย็นที่ฝนตกหนักจนท้องฟ้าปิดสนิท พื้นที่แคบๆ นี้ก็ยิ่งบีบอัดความอึดอัดและแรงดึงดูดประหลาดให้พุ่งสูงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ *ครืน... เปรี้ยง!* เสียงฟ้าผ่าคำรามกึกก้องจนแสงสว่างวาบสาดเข้ามาในห้องโดยสาร ชั่วเสี้ยววินาทีนั้น คิมหันต์สังเกตเห็นรถบรรทุกคันใหญ่ที่จอดเสียอยู่กลางเลนกะทันหัน! "เฮ้ย!" เอี๊ยดยาดดด—! เสียงยางรถยนต์กรีดร้องครูดไปกับพื้นถนนเปียกชุ่ม คิมหันต์หักพวงมาลัยหลบสุดแรงเพื่อไม่ให้พุ่งชนท้ายรถบรรทุก แรงเหวี่ยงมหาศาลทำให้ตัวรถหมุนเคว้งไปชนเข้ากับราวสะพานริมทางก่อนจะสงบนิ่งสนิท ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของคนทั้งคู่ที่ดังแข่งกับเสียงฝน "คุณ... คุณพาย! เป็นอะไรไหม!" คิมหันต์สติหลุดไปวูบหนึ่ง รีบหันขวับมาคว้าตัวสถาปนิกหนุ่มเข้าหาตัวโดยอัตโนมัติ ความตื่นตระหนกฉายชัดผ่านแววตาคมกริบที่ปกติมักจะเย็นชา พายที่เพิ่งหลุดพ้นจากภวังค์แห่งความตกใจ กะพริบตาปริบๆ เมื่อพบว่าตัวเองถูกดึงเข้าไปซบอยู่บนแผงอกกว้างของท่านประธานหนุ่มชนิดที่เรียกว่าไม่มีช่องว่าง ลมหายใจอุ่นร้อนของอีกฝ่ายเป่ารดอยู่ข้างขมับ หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามจนไม่รู้ว่าตื่นกลัวอุบัติเหตุหรือตื่นเต้นกับสัมผัสแนบชิดนี้กันแน่ "มะ... ไม่เป็นไรค่ะ" พายพยายามดันอกอีกฝ่ายออก แต่คิมหันต์กลับยิ่งกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้นราวกับกลัวว่าร่างเพรียวนี้จะสลายหายไปต่อหน้าต่อตา "ตัวสั่นเป็นลูกนกยังจะปากดีอีกนะ" คิมหันต์เอ็ดเบาๆ แต่เสียงทุ้มนั้นกลับสั่นพร่าอย่างปิดไม่มิด สายตาที่ทอดมองลงมาเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ล้นทะลัก จนคนถูกมองต้องรีบเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนรอย0เรื่อบนพวงแก้ม แต่ทว่า... ปัญหาใหญ่ยังไม่จบ เพราะทันทีที่คิมหันต์ลองสตาร์ทเครื่องยนต์อีกครั้ง เสียงแกรกกรากของเครื่องยนต์ที่พยายามหายใจเฮือกสุดท้ายก็ดับวูบลง พร้อมกับกลิ่นไหม้จางๆ ที่ลอยเข้ามาเตะจมูก หน้าปัดรถดับสนิท... ท่ามกลางความมืดมิดของหุบเขาและสายฝนที่ยังคงกระหน่ำไม่ลืมหูลืมตา โทรศัพท์มือถือไร้สัญญาณโดยสิ้นเชิง! "เยี่ยม..." พายถอนหายใจยาวเหยียด พลางมองซากรถที่กลายเป็นกระป๋องบี้ๆ "เราติดแหง็กอยู่กลางทางหลวงระหว่างอำเภอ ไม่มีสัญญาณ โทรศัพท์ตาย และฝนตกหนักจนมองไม่เห็นทาง... ขอบคุณฝีมือการขับรถระดับเทพของคุณคิมจริงๆ ค่ะ" "อย่ามาประชดผมนะพาย ถ้าผมไม่หักหลบไอ้สปอตไลท์บ้าเมื่อกี้ เราคงลงไปนอนก้นเหวด้วยกันไปแล้ว" คิมหันต์เถียงกลับทันควัน ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นกว่าเดิม แต่เมื่อหันมามองสำรวจสภาพเปียกปอนของอีกฝ่ายที่เสื้อเชิ้ตสีขาวเริ่มแนบลู่ไปกับแผ่นอกบาง เจ้าตัวก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ถอดเสื้อสูทเนื้อดีของตนมาคลุมไหล่ให้พายอย่างไร้ข้อแม้ "ใส่ซะ ตัวสั่นเป็นเจ้าเข้าแบบนั้น เดี๋ยวก็ไข้กินตายคาอกผมหรอก" "ใครตัวสั่นกันคะ ดิฉันแค่... หนาวต่างหากเล่า" พายกระชับเสื้อสูทอุ่นๆ ที่ยังมีอุณหภูมิร่างกายและกลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวของคิมหันต์ติดอยู่ แน่นเข้าโดยไม่รู้ตัว กลิ่นอายความเป็นผู้ชายของอีกฝ่ายมันชวนให้ใจสั่นเสียยิ่งกว่าอุบัติเหตุเมื่อครู่เสียอีก โชคดีที่บริเวณใกล้จุดเกิดเหตุมีกระท่อมร้างหลังหนึ่งซ่อนตัวอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ พอจะให้พวกเขาลี้ภัยชั่วคราวก่อนที่ฟ้าจะสว่าง ทั้งสองจึงต้องวิ่งฝ่าสายฝนเข้าไปหลบภัยในสภาพที่เปียกปอนโชกโชนทั้งตัว ภายในกระท่อมไม้เก่าคร่ำคร่า มีเพียงโต๊ะไม้ตัวเดียวกับแสงไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือที่แบตเตอรี่เหลือเพียงน้อยนิด คิมหันต์จัดการถอดเสื้อสูทเปียกชุ่มออก เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวแนบเนื้อที่เผยให้เห็นเรือนร่างสมส่วน ส่วนพายก็นั่งกอดอกสั่นอยู่มุมห้อง "หนาวเหรอ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงฝนสาดสละ "นิดหน่อยค่ะ... รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นลูกแมวตกน้ำเลย" พายยิ้มแห้งๆ พยายามกลบเกลื่อนความประหม่า เมื่อเห็นคิมหันต์ก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ร่างสูงใหญ่ทอดเงาทาบทับลงมาจนพื้นที่แคบๆ ดูแคบลงไปถนัดตา คิมหันต์หยุดยืนตรงหน้า รัศมีอันตรายบางอย่างแผ่ซ่านออกมาจากแววตาสีเข้มคู่นั้น นิ้วเรียวเอื้อมออกไปปัดปอยผมที่เปียกชื้นแนบหน้าผากของสถาปนิกตัวแสบออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสอ่อนโยนที่ขัดกับบุคลิกปากร้ายโดยสิ้นเชิง ทำเอาพายถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ปากเก่งนักนะ... แต่เวลามีเรื่องทีไร ใจผมหายทุกทีรู้ไหมครับ" ประโยคสารภาพที่หลุดออกมาอย่างไร้การป้องกันตัว ทำให้พายเบิกตากว้าง หัวใจกระหน่ำรัวยิ่งกว่าเสียงฝนข้างนอก ใบหน้าคมคายของคิมหันต์โน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรับรู้ได้ถึงความสั่นไหวในตัวตนของอีกฝ่าย ดวงตาสีเข้มมองริมฝีปากที่เผยอขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะเลื่อนขึ้นสบตาพายด้วยความหมายที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะควบคุม "ถ้าผมจะทำมากกว่ามอง... คุณจะห้ามผมไหมครับ... พาย" เพิ่งจะเอ่ยคำถามที่ทำเอาคนฟังแทบหยุดหายใจ จู่ๆ แสงไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือก็ดับวูบลงพร้อมกับเสียงกิ่งไม้หักดัง 'แกร็ก' จากบริเวณประตูกระท่อมที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท! "อ้าว! ท่านประหาร... เอ๊ย ท่านประธาน! กับคุณพาย! มาสวีทอะไรกันถึงในป่าในเขานี่เนี่ย ผมตามหาแทบพลิกแผ่นดิน!" เสียงทุ้มคุ้นเคยของ *ธีรพงศ์* รุ่นพี่สถาปนิกตัวแสบดังแทรกขึ้นท่ามกลางความมืด พร้อมกับแสงไฟฉายสว่างวาบที่ส่องตรงมายังคู่พระ-นางที่กำลังยืนประชิดติดกันในระยะประชิด ชนิดที่เรียกว่าริมฝีปากแทบจะแตะกันอยู่รอมร่อ! คิมหันต์ใบหน้าบึ้งตึงขึ้นทันที รังสีอำมหิตแผ่กระจายรอบตัวจนแทบจะเผากระท่อมพังเป็นจุล ส่วนพายถึงกับหลับตาปี๋ด้วยความตกใจและกระอักกระอ่วนใจสุดขีด ขอบพระคุณนักอ่านที่ร่วมลุ้นไปกับจังหวะหัวใจที่เกือบจะหลุดออกมานอกอกของท่านประธานคิมกับสถาปนิกตัวแสบไปพร้อมกับตุ๊กตาโบราณนะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าว่าศึกชิงนาง (และชิงหนุ่ม) กลางป่าลึกนี้จะจบลงอย่างไรค่ะ!