จุดวิกฤต: เอกสารหาย

ภาพถ่ายใบน้อยที่ถูกวางกระแทกบนโต๊ะทำงานกระจกใสสะท้อนเงาของความตึงเครียดได้อย่างชัดเจน "คุณหมายความว่ายังไง... ภาพนี้มันหมายความว่ายังไงคะคุณพาย!" น้ำเสียงของคิมหันต์ไม่ได้ดังตะคอก แต่ทุ้มต่ำและสั่นเครือด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามกดขี่ไว้ ดวงตาคมกริบราวกับใบมีดคู่เดิมกำลังวาวโรจน์ด้วยความโกรธปนความน้อยใจระคนกันจนน่ากลัว เอกสารกองโตที่ควรจะถูกตรวจทานเป็นลำดับสุดท้ายถูกปัดร่นไปกองรวมกันที่มุมโต๊ะ เปิดพื้นที่ว่างให้ความลับจากอดีตที่พายพยายามฝังกลบไว้ กลับมาแผดเผาบรรยากาศในห้องทำงานของท่านประธานจนแทบหายใจไม่ออก พายเม้มริมฝีปากแน่น เผลอกำชายเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนของตัวเองจนยับย่น ดวงตากลมโตไหวระริกชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะปรับเปลี่ยนเป็นความแข็งกระด้างที่เจ้าตัวถนัดใช้เป็นเกราะป้องกันตัว "มันก็แค่รูปถ่ายเก่าๆ ค่ะท่านประธาน... หรือว่าคุณคิมไม่เคยเห็นคนเคยสนิทกันมาก่อนในชีวิต?" "สนิท?" คิมหันต์แค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้าประชิดตัวร่างโปร่งที่ยืนยันจะยืนหลังตรงท้าทายอำนาจมืดของเขา "สนิทถึงขั้นที่มันกล้าเอามาใช้แบล็กเมลคุณ เพื่อให้คุณถอนตัวออกจากโปรเจกต์นี้อย่างนั้นเหรอคะพาย! คุณคิดว่าฉันโง่มากเหรอถึงดูไม่ออกว่าไอ้ธีรมันกำลังเล่นตลกอะไรอยู่" "ถ้าคุณคิมฉลาดนัก ทำไมไม่จัดการมันให้เด็ดขาดตั้งแต่แรกดูล่ะคะ มาคาดคั้นอะไรกับฉันอยู่ได้!" พายสวนกลับทันควัน ความดื้อรั้นพุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนลืมตระหนักถึงสถานการณ์อันตรายเบื้องหน้า ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่มีอากาศแทรกผ่าน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวคิมหันต์ยิ่งทำให้สติของสถาปนิกหนุ่มกระเจิง ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้เวลาหึง ทำไมถึงมีรัศมีน่ากลัวและน่าหลงใหลในเวลาเดียวกันแบบนี้กันนะ! "เพราะคนๆ นั้นไม่ใช่คนอื่นไงคะพาย..." เสียงของคิมหันต์อ่อนลงเล็กน้อยเมื่อดึงคางมนให้เงยขึ้นสบตา บังคับให้พายต้องรับรู้ถึงความร้อนรุ่มที่ฉายชัดอยู่ในนัยน์ตาคู่คม "แต่เป็น 'คนของฉัน' ที่กำลังเอาอนาคตตัวเองไปแลกกับเกมสกปรกๆ ของคนอื่น... คุณกล้าดียังไงถึงทำตัวเป็นฮีโร่แบกรับทุกอย่างไว้คนเดียวฮึ?" ปลายนิ้วอุ่นจัดที่แตะอยู่บนคางทำให้หัวใจของพายเต้นผิดจังหวะ ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไปเกือบหมด เหลือเพียงความรู้สึกอุ่นวาบที่แล่นพล่านไปตามกระแสเลือด ปากเกิร์ลปากบอยคู่นี้มักจะเป็นแบบนี้ทุกที... ในยามที่ควรจะทะเลาะกันให้บ้านแตก ดันมีแรงดึงดูดประหลาดเข้ามาดึงรั้งให้หัวใจเต้นแรงเสียจนน่าโมโห แต่ก่อนที่บรรยากาศจะหวานปนขมจนเกินควบคุม สติสัมปชัญญะของพายก็ถูกกระชากกลับมาด้วยเสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกง *ติ๊ง!* พายเบี่ยงหน้าหนีสัมผัสของประธานหนุ่มอย่างรวดเร็ว ควักโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูด้วยความร้อนใจ และเพียงแค่อ่านข้อความบนหน้าจอ สีหน้าที่มีเลือดฝาดเมื่อครู่ก็เผือดสีลงจนขาวซีด *(มีน: พาย! ชิบหายแล้วแก! เอกสารประมูลราคาและแบบร่างชิ้นสุดท้ายบนโต๊ะห้องทำงานกลางหายไป! ฝั่งนั้นกำลังจะยื่นซองเสนอราคาแข่งกับเราแล้วนะเว้ย!)* ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ ขาทั้งสองข้างแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้นหากไม่ได้ขอบโต๊ะทำงานช่วยยันไว้ "เอกสาร... หายไปไหน..." พายพึมพำออกมาเสียงเบาหวิว ราวกับคนกำลังสูญเสียวิญญาณ คิมหันต์ขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อเห็นปฏิกิริยาผิดปกติของคนตรงหน้า ร่างสูงละสายตาจากความโกรธเคืองเมื่อครู่ เปลี่ยนมาเป็นโหมดนักบริหารผู้เฉียบขาด "เกิดอะไรขึ้นพาย หน้าซีดเป็นไก่ต้มแบบนั้น?" "เอกสารชุดสุดท้าย... เอกสารต้นฉบับสำหรับการยื่นประมูลโปรเจกต์มิลเลนเนียลที่อยู่บนโต๊ะทำงานโซนกลาง... มันหายไปค่ะคุณคิม" พายเงยหน้าขึ้นสบตากับคนรัก (ที่ยังไม่ยอมรับสถานะ) น้ำเสียงสั่นเทาอย่างปิดไม่มิด "หายไปอย่างไร้ร่องรอย... ทั้งๆ ที่เมื่อกี้ก่อนที่เราจะเข้ามาเคลียร์เรื่องนี้ มันยังวางอยู่ตรงนั้น!" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความคุุกกรุ่นทางอารมณ์ กลายเป็นความกดดันระดับสูงสุดที่เดิมพันด้วยชื่อเสียงของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ และหยาดเหงื่อแรงกายทั้งหมดที่พวกเขาช่วยกันสร้างมาหลายเดือน คิมหันต์นิ่งไปอึดใจหนึ่ง ขากรรไกรขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ความนิ่งสงบของประธานหนุ่มในยามวิกฤตกลับน่ากลัวเสียยิ่งกว่าตอนระเบิดอารมณ์ใส่เมื่อครู่ "หึ..." มุมปากของคิมหันต์กระตุกยิ้มเยาะอย่างเย็นชา "เล่นไม้สกปรกแบบนี้เลยสินะ ไอ้รุ่นพี่ตัวดีของคุณ..." "คุณคิมหมายความว่า..." "ไม่ต้องสืบให้เสียเวลาค่ะ" คิมหันต์ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว คว้าสูทสีเข้มพาดบ่าอย่างคล่องแคล่ว แววตาคมกริบฉายประกายความดุดันราวกับพญาอินทรีย์ที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ "ในเมื่อมันกล้าเข้ามาขโมยของในถิ่นเสือ ก็เตรียมตัวรับผลที่จะตาม I-I ไว้ได้เลย... แต่ก่อนอื่น..." ร่างสูงหันกลับมามองสถาปนิกหนุ่มที่ยืนหน้าซีดอยู่หลังโต๊ะ สายตาคู่นั้นทั้งดุดันและอ่อนโยนในเวลาเดียวกันอย่างน่าประหลาด "จับมือฉันไว้ให้แน่นๆ นะคะพาย... เกมนี้ ถ้าเราจะรอด เราต้องรอดไปด้วยกัน หรือถ้าจะพัง... ฉันนี่แหละจะลากคอคนที่มันบังجาญมาตายตกไปตามกัน" พายมองมือหนาที่ยื่นมาตรงหน้า หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นระรัวราวกับกลองศึก แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะวิกฤตจนแทบไม่มีทางออก แต่วินาทีนี้ความอบอุ่นจากฝ่ามือของคิมหันต์กลับทำให้เขารู้สึกว่า... ต่อให้ฟ้าถล่มลงมา เขาก็พร้อมจะเสี่ยงกับผู้ชายปากร้ายคนนี้จนถึงที่สุด มือเรียวยื่นไปประสานกับฝ่ามืออุ่นจัดนั้นอย่างมั่น "ค่ะคุณคิม... ไปลุยกัน!" พวกเขาก้าวเดินออกจากห้องทำงานด้วยก้าวที่หนักแน่นและเด็ดเดี่ยว มุ่งตรงสู่ห้องประชุมใหญ่ที่ศึกชี้ชะตากำลังจะเริ่มต้นขึ้นในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า โดยไม่รู้เลยว่า... ทันทีที่ประตูลิฟต์ชั้นบนสุดเปิดออก บุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุดกำลังยืนรอต้อนรับพวกเขาอยู่พร้อมกับแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลในมือ! "อ้าว... ท่านประธานกับคุณพาย ทำไมหน้าตาเครียดกันจังล่ะครับ? หรือว่ากำลังตามหา... *สิ่งนี้* กันอยู่เอ่ย?" เสียงทุ้มคุ้นหูเอ่ยทักขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่มุมปากของธีรภัทร ซึ่งยืนพิงผนังกระจกใสรออยู่ก่อนแล้ว... พร้อมกับชูซองเอกสารต้นฉบับชิ้นสุดท้ายขึ้นต่อหน้าต่อตาพวกเขา! ---------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความป่วนและความฟินของคู่กัดคู่นี้เสมอนะคะ!