ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

"...เป็นลูกน้องในกำมือผมแบบเบ็ดเสร็จสิทธิ์ขาดแล้วล่ะครับ" เสียงทุ้มต่ำที่เจือรอยยواะเย้ยในประโยคสุดท้ายของเมื่อคืน ยังคงดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของพาย แม้ว่าเวลานี้ แสงไฟนีออนสีขาวนวลจากเพดานห้องทำงานหรูหราใจกลางเมือง จะสาดส่องลงมาแทนที่ความมืดมิดของค่ำคืนก่อนหน้าแล้วก็ตาม สถาปนิกหนุ่มร่างโปร่งในชุดสูทเข้ารูปสีชาร์โคลพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ พลางเคาะปลายนิ้วลงบนแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำในมือ เสียงนั้นกระทบกับโต๊ะทำงานกระจกนิรภัยดัง *ก๊อก... ก๊อก* สองครั้ง เพื่อเรียกสติของคนที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะตัวใหญ่ให้กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง โลกที่คิมหันต์ ประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลกำลังทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของเขาอย่างไร้ยางอาย "ผมไม่ได้เซ็นสัญญาตกลงอะไรทั้งสิ้นนะครับ คุณคิมหันต์" พายเปิดฉากด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม ดวงตากลมโตภายใต้กรอบขนตางอนเงยตวัดขึ้นมองสบตาคมกริบของอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว "การที่บริษัทของผมมีปัญหาเรื่องสภาพคล่องชั่วคราว ไม่ได้แปลว่าคุณจะใช้มันเป็นข้ออ้างมาซื้อตัวผมเหมือนสินค้าลดราคาในซูเปอร์มาร์เก็ต" คิมหันต์ไม่แม้แต่จะกระพริบตา ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทราคาแพงขยับกายพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างเกียจคร้าน ทว่าแววตากลับคมกริบราวกับพญาอินทรีที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อ มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกหมั่นไส้จนอยากจะควAnสันหนังสือฟาดหน้าสักทีสองที "สินค้าลดราคาเหรอครับ?" คิมหันต์ทวนคำ เสียงทุ้มต่ำน่าฟังทว่าแฝงความกดดันไว้อย่างแนบเนียน เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานฝั่งที่พายยืนอยู่โดยไม่ให้ซุ่มให้เสียง "ผมไม่เคยมองคุณเป็นสินค้าลดราคาหรอกพาย... ผมมองว่าคุณคือ *ของล้ำค่า* ที่ต่อให้ต้องประมูลด้วยเงินทั้งบริษัท ผมก็ยอมจ่ายต่างหาก" ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้กินความมั่นใจเป็นอาหารเสริมหรืออย่างไรกัน! พายขยับถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติเมื่อร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางกลิ่นไม้หอมและบุหรี่จางๆ ลอยเข้าแตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่สะอาดและชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะอย่างน่าหงุดหงิด เจ้าตัวเล็กเม้มริมฝีปากแน่น พยายามตั้งสติแล้วเชิดหน้าขึ้นสู้ "เลิกหยอดคำหวานเลี่ยนๆ แบบนั้นสักทีเถอะครับ มันไม่ได้ผลกับผมหรอก บอกมาตรงๆ ดีกว่าว่าคุณต้องการอะไรกันแน่ ถึงได้ลงทุนเคลียร์หนี้สินทั้งหมดแปดหลักให้บริษัทผมแบบข้ามคืน แถมยังยื่นข้อเสนอให้ผมมาคุมโปรเจกต์ 'Grand Heritage' โปรเจกต์ยักษ์ใหญ่ที่สถาปนิกทุกคนในประเทศแย่งกันจนหัวแตกอีก" ประโยคหลังพายกดเสียงต่ำลงเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยหรี่ลงอย่างจับผิด เขารู้ดีว่าคิมหันต์ไม่ใช่พ่อพระผู้ใจบุญ การยื่นข้อเสนอที่เย้ายวนใจจนปฏิเสธไม่ลงขนาดนี้ มันต้องมีเงื่อนไขซ่อนอยู่ภายใต้ความใจดีปลอมๆ นั่นแน่นอน คิมหันต์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและเซ็กซี่เป็นบ้า ชายหนุ่มหยุดยืนห่างจากพายเพียงแค่คืบเดียว ระยะห่างที่ใกล้เสียจนพายต้องเงยหน้าขึ้นมอง และนั่นทำให้เขาพลาด... พลาดที่เผลอไปมองประกายไหววับในดวงตาคู่นั้น ดวงตาที่กำลังบอกชัดเจนว่า ‘เสือ’ ตัวนี้ไม่ได้คิดจะปล่อยเหยื่อให้หลุดมือไปไหนตั้งแต่แรก "ฉลาดสมกับเป็นพาย..." คิมหันต์โน้มใบหน้าลงมาเล็กน้อย จนลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดอยู่เหนือกลุ่มผมของสถาปนิกหนุ่ม "เหตุผลมีอยู่สองข้อ ข้อแรก... ผมเกลียดเวลามองผลงานออกแบบระดับมาสเตอร์พีซของคุณ แล้วต้องไปเห็นชื่อคนอื่นแปะอยู่ข้างๆ โดยเฉพาะไอ้รุ่นพี่หน้าหล่อที่ชื่อธีรพัฒน์อะไรนั่น" พายชะงักไปนิดเมื่อได้ยินชื่อรุ่นพี่ตัวแสบที่มักจะหาเรื่องชวนเขาไปทานข้าวอยู่เรื่อย คิมหันต์จำฝังใจเสียจริงเรื่องนี้! "แล้วข้อสองล่ะครับ?" พายถามเสียงแผ่วโดยไม่รู้ตัว เผลอจ้องมองริมฝีปากที่กำลังขยับพูดอย่างเสียมารยาท "ข้อสอง..." คิมหันต์เว้นจังหวะ ปลายนิ้วเรียวยาวเอื้อมออกไปปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของพายแผ่วเบา สัมผัสอุ่นจัดนั้นทำให้พายสะดุ้งเฮือกราวกับโดนไฟช็อต แต่ยังไม่ทันจะได้ถอยหนี ประธานหนุ่มก็กระซิบต่อด้วยน้ำเสียงพร่าพร่าที่สั่นประสาทคนฟังจนแทบคลั่ง "...ผมอยากให้คุณมาอยู่ใกล้สายตา มาเป็น 'ผู้ช่วยส่วนตัว' ที่ต้องรายงานผมทุกฝีก้าว ทั้งเรื่องงาน... และเรื่องหัวใจ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ ทว่าหัวใจของพายกลับเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพล เลือดในกายสูบฉีดจนใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ คนปากร้ายหน้ามึนคนนี้... กล้าพูดจาแบบนี้ออกมาหน้าตาเฉยได้อย่างไรกัน! "คุณ... คุณมันบ้าไปแล้ว!" พายถอยหลังกรูดจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน ทางหนีทีไล่ถูกปิดตายเมื่อท่อนแขนแข็งแรงของคิมหันต์ยกขึ้นกักตัวเขาไว้ทั้งสองข้าง กลายเป็นท่ากอดกลายๆ ที่แนบชิดจนน่าหวาดเสียว "ผมเป็นสถาปนิกนะ ไม่ใช่เลขานุการส่วนตัวของคุณที่จะมาสั่งซ้ายหันขวาหันได้ตามใจชอบ!" "แต่ในสัญญาที่คุณถืออยู่ มันระบุชัดเจนว่าถ้าบริษัทของคุณปฏิเสธข้อเสนอของผม หนี้สินทั้งหมดจะถูกเรียกเก็บเต็มจำนวนภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง..." คิมหันต์ก้มลงกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ "คุณจะยอมเอาบริษัทที่พ่อของคุณสร้างมากับมือไปแลกกับความหยิ่งในศักดิ์ศรีชั่วครู่... หรือจะยอมเซ็นสัญญานี้ แล้วมาเป็นคนของผมแบบเต็มตัวดีล่ะครับ พาย?" สายตาคมกริบที่มองมาเต็มไปด้วยความท้าทาย ผสมผสานกับความคลั่งรักที่ซ่อนอยู่ใต้ความซึนแตกจนมิด พายเม้มปากเข้าหากันอย่างเจ็บใจ สมองหมุนเร็วจี๋เพื่อหาทางหนีทีไล่ แต่ไม่ว่าจะทางไหน... เขาก็ตกเป็นเบี้ยล่างของปีศาจเจ้าเล่ห์ตนนี้ไปเสียแล้ว มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยยื่นออกไปหยิบปากกา Montblanc ราคาแพงลิบที่คิมหันต์ถือยื่นมาให้อย่างจำยอม ดวงตากลมโตตวัดมองหน้าเจ้านายหนุ่มด้วยความเคืองแค้นปนเคอะเขิน "ก็ได้ครับ... ผมเซ็น!" พายกระแทกเสียงใส่ "แต่บอกไว้ก่อนเลยนะว่าถ้าคุณก้าวก่ายงานออกแบบของผมแม้แต่นิดเดียว ผมจะลาออกแล้วฟ้องร้องคุณข้อหาคุกคามทางเพศแน่!" คิมหันต์ยิ้มกว้างขึ้น รอยยิ้มที่สว่างไสวเสียจนพายรู้สึกแสบตา ชายหนุ่มโน้มหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน สัมผัสอุ่นร้อนที่แผ่ซ่านทำให้สถาปนิกหนุ่มแทบหยุดหายใจ "ยินดีต้อนรับเข้าสู่อาณาจักรของผมครับ... คุณผู้ช่วยคนโปรด" ทว่าในจังหวะที่หัวใจของพายกำลังเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก และระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงไม่ถึงเซนติเมตร เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีมารยาท *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "ท่านประธานครับ! เอกสารด่วนจาก...อุ๊ย! ขอโทษครับ ผมเข้ามาผิดจังหวะหรือเปล่าครับเนี่ย!" เสียงของเลขาหนุ่มหน้าใหม่ดังแทรกขึ้นพร้อมกับประตูห้องทำงานที่ถูกผลักเปิดออกกว้างโดยไม่รอคำอนุญาต และภาพที่ปรากฏแก่สายตาของคนมาใหม่... คือท่านประธานหนุ่มผู้แสนเยือกเย็น กำลังยืนคร่อมกักตัวสถาปนิกคนดังไว้ในอ้อมแขนแนบชิดสนิทสนม ชนิดที่ต่อให้แก้ตัวอย่างไรก็ไม่มีใครเชื่อ! พายเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบออกแรงผลักอกแกร่งของคิมหันต์สุดแรงเพื่อกระโดดถอยหลังหนีให้ห่างที่สุด ทว่ายังไม่ทันได้ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ เสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกของคิมหันต์ที่หันไปตวาดไล่เลขาหนุ่ม ก็ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงจนน่าขนลุก "ออกไป... แล้วไสหัวไปเคลียร์งานที่แผนกบัญชีสามเดือนซะ!" -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความซึนของบอสคิมด้วยกันนะคะ!