วันแรกก็ซะแล้ว

แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำสนิทถูกกระแทกวางลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสเสียงดัง *ปัง* จนกาแฟเย็นในแก้วกระเซ็นขึ้นมาแตะขอบแก้ว ทว่าคนทำกลับไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีของท่านประธานหนุ่มกำลังจ้องมองร่างโปร่งที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทางลอยชาย “นี่คือคู่มือพนักงานฉบับปรับปรุงใหม่ บทที่สี่ ข้อความย่อยที่เก้า ระบุไว้ชัดเจนว่าห้ามพนักงานฝ่ายสถาปัตยกรรมแต่งกายด้วยโทนสีฉูดฉาดเกินกว่าสามเฉดสีในหนึ่งวัน... และถ้าตาฉันไม่ได้บอด สีเสื้อเชิ้ตกับเนกไทแล้วก็กระเป๋าเอกสารของคุณตอนนี้ มันกำลังตะโกนแข่งกันยิ่งกว่าคณะกลองยาวในงานวัดเสียอีกนะ คุณพาย” สุ้มเสียงทุ้มต่ำติดจะเยาะหยันเล็กน้อยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นสูงสุดของตึก อาคารสำนักงานใจกลางเมืองที่เพิ่งก้าวเข้ามาเหยียบเป็นวันแรกของสถาปนิกหนุ่มหน้าหวาน ปากคอเราะร้ายไม่แพ้กัน พาย หรือ พีรพัฒน์ ปรายตามองแฟ้มหนาเตอะบนโต๊ะก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมาสบกับดวงตาคมดุของเจ้าของห้องอย่างไม่เกรงกลัว มุมปากหยักสวยยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่อีกฝ่ายเห็นทีไรเป็นต้องรู้สึกคันมืออยากจะหาอะไรมาแปะปากอวดดีนั่นเสียให้เข็ด “อ๋อ คู่มือฉบับที่ท่านประธานเพิ่งสั่งให้ฝ่ายบุคคลแก้เพิ่มเมื่อคืนตอนตีสอง เพื่อบล็อกผมโดยเฉพาะน่ะเหรอครับ... เอ้ย ขอโทษทีค่ะ พอดีฉันไม่ได้อ่านเอกสารไร้สาระประเภท ‘ข้อบังคับส่วนบุคคลตามอำเภอใจของประธาน’ เสียด้วยสิคะ” พายจงใจลากเสียงกวนประสาท ปรับสรรพนามสลับไปมาอย่างจงใจยั่วโมโห คิมหันต์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ความอดทนที่พยายามสะสมมาตั้งแต่เรื่องบนดาดฟ้าเมื่อสัปดาห์ก่อนกำลังจะระเบิดเป็นจุล ผู้ชายคนนี้มีพรสวรรค์พิเศษในการทำให้เส้นเลือดในขมับของเขาเต้นตุบๆ ได้ภายในเวลาไม่ถึงสามวินาทีจริงๆ “ปากเก่งให้มันตลอดรอดฝั่งเถอะคุณพาย...” คิมหันต์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาประชิดทีละน้อย แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่ในชุดสูทตัดเย็บเนียบกริบ “สามเดือนที่แผนกบัญชี... คุณคิดว่าตัวเองจะรอดไปได้สักกี่น้ำถ้าไม่มีใครคอยช่วยกวาดขยะที่คุณทำเลอะไว้” “อุ๊ย! ขยะอะไรเหรอคะท่านประธาน? หมายถึงดีไซน์ตึกระฟ้ามูลค่าหลายพันล้านที่เพิ่งกวาดรางวัลระดับเอเชียมาหมาดๆ หรือเปล่า หรือว่า... ขยะความคิดที่คิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่จนครอบครองโลกใบนี้ได้กันแน่?” พายไม่ยอมถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว แถมยังเชิดหน้าขึ้นท้าทาย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ เจือกลิ่นเปปเปอร์มินต์สะอาดๆ จากตัวของอีกฝ่ายลอยเข้าแตะจมูก ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะอย่างไรพิกล—ซึ่งพายไม่มีทางยอมรับความรู้สึกประหลาดนี่เด็ดขาด คิมหันต์หยุดยืนห่างจากร่างโปร่งเพียงแค่คืบเดียว ดวงตาสองคู่ประสานกันดั่งกระแสไฟที่ช็อตเข้าหากันเปรี๊ยะปร่าง ระยะห่างเพียงน้อยนิดทำให้คิมหันต์กลิ่นกายหอมกรุ่นของอีกฝ่ายรบกวนสมาธิอย่างร้ายกาจ ใบหน้าหวานที่เชิดขึ้นดื้อรั้น ปากนิดจมูกหน่อยที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดนั้น... น่าจับมาฟาดด้วยจูบยาวๆ สักทีสองทีเพื่อดัดนิสัยนัก! “คุณกล้ามากนะ...” คิมหันต์กระซิบเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านพวงแก้มเนียนของคนตรงหน้าอย่างตั้งใจ “ที่กล้าลองดีกับผมซ้ำแล้วซ้ำเล่า คิดว่าผมไม่กล้าไล่คุณออกจริงๆ หรือไง” “เชิญเลยค่ะ!” พายสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความทิฐิ “ไล่ผมออกตอนนี้เลยสิคะ แล้วไปหาไอ้สถาปนิกหน้าโง่ที่ไหนก็ไม่รู้มาแก้แบบโครงสร้างตึกเฟสใหม่เอาเอง รับรองว่าโปรเจกต์ร้อยล้านของท่านประธานคงได้กลายเป็นกองขยะสมใจนึกแน่ๆ!” “คุณพาย!” “ขา? เรียกชื่อฉันซะหวานเชียว หลงเสน่ห์ความปากจัดเข้าแล้วล่ะสิคะท่านประธาน” พายยิ้มหวานหยดย้อย ส่งสายตาจิกกัดกลับไปแบบตาต่อตาฟันต่อฟัน ไม่มีใครยอมลดราวาศอกให้กันแม้แต่นิดเดียว เคมีประหลาดที่ดึงดูดและผลักไสในเวลาเดียวกันกำลังแผดเผาบรรยากาศในห้องทำงานจนร้อนระอุ คิมหันต์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์ที่พุ่งพล่าน มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าต้นแขนเรียวให้หลุดจากท่าทีลอยชาย แต่วินาทีที่ปลายนิ้วสัมผัสโดนเนื้อผ้าเชิ้ต เสียงเคาะประตูก็กรีดแทรกบรรยากาศอันตึงเครียดขึ้นเสียก่อน *ก๊อก ๆ ๆ* “ท่านประธานครับ... คุณธีรภัทรจากบริษัทพาร์ทเนอร์มารอพบที่ห้องรับแขกครับ บอกว่ามีเรื่องด่วนเกี่ยวกับแบบแปลนของโครงการริมแม่น้ำที่จะต้องคุยกับคุณพายและท่านประธานพร้อมกันตอนนี้เลยครับ” เสียงเลขาหน้าห้องดังทะลุเข้ามา ทำเอาคิมหันต์ที่กำลังจะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้เพื่อปิดปากอวดดีนั่น ชะงักกึกทันที ดวงตาคมตวัดมองไปที่ประตูด้วยความหงุดหงิดขั้นสุดที่ถูกขัดจังหวะ ส่วนพาย เมื่อได้ยินชื่อ ‘ธีรภัทร’ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ผุดขึ้นที่มุมปากทันที โอกาสทองที่จะได้กวนประสาทท่านประธานขี้โมโหมาถึงแล้ว สถาปนิกหนุ่มถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวอย่างรวดเร็ว จัดปกเสื้อตัวเองให้เข้าที่ก่อนจะส่งยิ้มหวานหยดที่ชวนให้คนมองอยากจะคว้าหมัดซัดสักเปรี้ยง “อุ๊ย... รุ่นพี่ธีรมาพอดีเลยค่ะ สงสัยคิดถึงฉันแหงๆ งั้นฉันขอตัวไปทำงานกับคนที่เขา ‘ต้อนรับ’ และ ‘เห็นคุณค่า’ ในตัวฉันดีกว่านะคะท่านประธาน... เชิญนั่งหงุดหงิดอยู่คนเดียวในห้องกว้างๆ นี่ไปตามสบายเลยนะคะ!” พูดจบ พายก็หมุนตัวเตรียมจะเดินเฉิดฉายออกจากห้องไปทันทีด้วยความสะใจ แต่ทว่า... หมับ! ข้อมือเรียวถูกมือหนาคว้าหมับไว้ด้วยแรงที่มากกว่าเดิม ลากดึงเพียงครั้งเดียวร่างโปร่งก็เซถลาเข้าไปกระแทกกับแผงอกกว้างของประธานหนุ่มอย่างจัง ลมหายใจของทั้งคู่ปะทะกันจนแทบจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว คิมหันต์ก้มลงกระซิบข้างใบหูของคนอวดดีด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบแต่แฝงไปด้วยความอันตรายชนิดที่ทำเอาพายขนลุกซู่ “อย่าแม้แต่จะคิดไปยิ้มเรี่ยราดใส่ไอ้ธีรภัทรต่อหน้าฉัน... คุณพาย” คิมหันต์กดเสียงต่ำ ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่เริ่มมีอาการตื่นตระหนกเล็กๆ เจืออยู่ “ส่วนเรื่องของคุณกับผม... เรายังเคลียร์กันไม่จบ!” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้ "ตุ๊กตาโบราณ" เสมอนะคะ!