กาแฟแก้วนั้นที่เธอชง

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารหนาปึ้กบนโต๊ะทำงานกระจกใสกระจายแรงสะเทือนจนกาแฟสีเข้มในแก้วกระฉอกออกมาเล็กน้อย แต่นั่นยังไม่น่าหงุดหงิดเท่ากับรอยยิ้มมุมปากของประธานหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเคี่ยวและเจ้าเล่ห์เป็นที่หนึ่ง "ภายในบ่ายสามโมง... ผมต้องการโมเดลโครงการดิ ไดมอนด์ เฟสใหม่ พร้อมรีพورتวิเคราะห์โครงสร้างฐานรากทั้งหมดที่แก้ปัญหาดินทรุดตัวได้จริง แบบที่ต่อให้เอาสว่านเจาะก็ไม่มีทางพัง" คิมหันต์ลอยหน้าลอยตาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแววตาคู่คมที่ช้อนขึ้นมองสถาปนิกหนุ่มตรงหน้ากลับพราวระยับด้วยประกายความท้าทายอย่างปิดไม่มิด เขากำลังจงใจกลั่นแกล้ง... ชัดเจนเสียยิ่งกว่าลายแทงสมบัติ สถาปนิกหนุ่มยิ้มรับด้วยรอยยิ้มหวานหยดที่เคลือบยาพิษ พายสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุด แม้ในใจจะอยากหยิบแฟ้มหนาๆ นั่นฟาดหน้าหล่อๆ ของท่านประธานจอมเผด็จการสักทีสองทีก็ตามที "บ่ายสามโมงเหรอคะ ท่านประธาน?" พายทวนคำ เสียงหวานใสเอ่ยลอดไรฟันอย่างใจเย็น "นี่มันเพิ่งจะสิบโมงเช้าเองนะคะ งานช้างระดับนี้... เกรงว่าเวลาห ชั่วโมงอาจจะน้อยไปหน่อยสำหรับสมองมนุษย์ธรรมดา แต่ถ้าเป็นสมองของคนที่ชอบเอาชนะเรื่องไม่เป็นเรื่อง... ไม่แน่ว่าอาจจะเสร็จตั้งแต่เมื่อคืนแล้วมั้งคะ" คิมหันต์เลิกคิ้วสูง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์หุบลงฉับพลันเมื่อโดนย้อนเข้าให้ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยอย่างนึกหมั่นไส้ "อย่ามาปากเก่งน่าคุณพาย" คิมหันต์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานฝั่งที่อีกฝ่ายยืนอยู่ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง "ถ้าคุณทำไม่ได้ตามกำหนด ก็แค่ยอมรับออกมาตรงๆ ว่าฝีมือยังไม่ถึงขั้น จะได้ไม่ต้องเสียเวลาเอาชื่อเสียงบริษัทไปทิ้งน้ำ... อ้อ แล้วก็เลิกทำหน้าท้าทายใส่ผมสักที ก่อนที่ผมจะเปลี่ยนจากสั่งงาน เป็นสั่งพักงานคุณแทน" พายไม่ถอยหลังหนีแม้แต่ก้าวเดียว สถาปนิกตัวแสบเงยหน้าขึ้นสบตาคนตัวสูงกว่าอย่างไร้ความเกรงกลัว ปลายจมูกรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างถือดี กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นกาแฟคั่วบดเข้มข้นลอยวนอยู่รอบตัว ยิ่งทำให้บรรยากาศระหว่างเขาทั้งสองคุกรุ่นไปด้วยกระแสไฟฟ้าที่พร้อมจะสปาร์กได้ทุกเมื่อ "ถ้าฉันทำได้ล่ะคะ?" พายท้าทายกลับ ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับ "ท่านประธานจะมีรางวัลอะไรให้สถาปนิกตาดำๆ คนนี้ไหมคะ หรือว่า... ทำได้แค่ยืนเก๊กหน้าดุไปวันๆ เพื่อกลบเกลื่อนความกลัวว่าฉันจะทำงานออกมาดีเกินหน้าเกินตาคุณกันแน่" "คุณพาย!" คิมหันต์กัดฟันกรอด สันกรามคมขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ความอดทนที่มักจะมีน้อยนิดอยู่แล้วกับคนตรงหน้าขาดผึ่งลงทันที "อยากได้รางวัลนักใช่ไหม งั้นถ้าคุณทำเสร็จทันเวลาและเพอร์เฟกต์ไร้ที่ติอย่างที่ปากว่า... คุณจะขออะไรจากผมก็ได้ แต่อย่าลืมล่ะว่า ถ้าคุณแพ้... คุณจะต้องตอบคำถามผมมาตามตรงว่าเมื่อคืนคุณไปไหนกับไอ้ธีรภัทรมา!" ประโยคสุดท้ายกดต่ำลงจนเกือบเป็นกระซิบ แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยความหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามกลบเกลื่อนด้วยท่าทีดุดัน แต่มีหรือที่คนอย่างพายจะไม่ทันสังเกตเห็นประกายไฟในดวงคู่นั้น หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำผิดจังหวะวูบหนึ่ง แต่ริมฝีปากบางก็ยังเลือกที่จะแย้มยิ้มหยอกเย้ากลับไปอย่างไม่ยอมแพ้ "ตกลงค่ะ... ดีล!" ห้าชั่วโมงต่อมา... ห้องทำงานประธานกรรมการบริหารตกอยู่ในความเงียบงัด มีเพียงเสียงคลิกเมาส์และเสียงกระดาษพลิกเบาๆ คิมหันต์นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ สายตาคมกวาดมองเอกสารในมือทีละแผ่น สลับกับโมเดลสามมิติที่ตั้งตระหง่านอยู่บนโต๊ะทำงานของเขา ยิ่งพลิกอ่าน... สีหน้าของประธานหนุ่มก็ยิ่งเปลี่ยนไป จากความคาดหวังว่าจะได้เห็นจุดบกพร่อง กลายเป็นความอึ้งงันจนพูดไม่ออก สมบูรณ์แบบ... ไม่ใช่แค่ผ่านเกณฑ์ แต่ผลงานชิ้นนี้กลับเหนือความคาดหมายไปไกลลิบ การแก้ปัญหาโครงสร้างฐานรากถูกคิดค้นอย่างชาญฉลาดโดยอ้างอิงหลักฟิสิกส์และสถาปัตยกรรมที่ไร้รอยต่อ แถมดีไซน์ยังมีความร่วมสมัยและใส่ใจสิ่งแวดล้อมอย่างที่เขาเคยเปรยไว้เมื่อเดือนก่อนโดยที่เจ้าตัวแทบไม่ต้องสั่งซ้ำซ้อน รายละเอียดทุกจุดถูกเก็บเนี๊ยบกริบชนิดที่ ต่อให้เอาแว่นขยายมาส่องก็หาที่ติไม่ได้แม้แต่รอยขีดข่วนเดียว คิมหันต์เงยหน้าขึ้นช้าๆ มองสถาปนิกตัวดีที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทางลอยชาย ใบหน้าหวานเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า "หมดข้ออ้างแล้วนะคะ ท่านประธาน" เสียงใสเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันในห้อง "หรือว่าจะให้ฉันหาแว่นขยายมาช่วยตรวจทานให้อีกรอบดีคะ เผื่อว่าสายตาคมๆ ของคุณประธานจะมองข้ามความเพอร์เฟกต์นี้ไป" คิมหันต์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาไม่อยากจะยอมรับเลยว่า... ยิ่งได้เห็นมุมที่เก่งกาจและเฉลียวฉลาดของผู้ชายคนนี้ หัวใจเจ้ากรรมของเขามันก็ยิ่งเต้นแรงจนควบคุมยากขึ้นทุกที "เก่งนักนะ..." คิมหันต์วางเอกสารลงบนโต๊ะ ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วสาวเท้าเข้ามาหาช้าๆ แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อนที่ยากจะคาดเดา "คุณทำให้ผมประหลาดใจได้ตลอดเวลาจริงๆ พาย" พายชะงักไปเล็กน้อยเมื่อถูกเรียกชื่อห้วนๆ แบบไม่มีคำว่า 'คุณ' นําหน้า แถมระยะห่างที่ลดลงเรื่อยๆ จนแทบจะแนบชิดก็ทำเอาลมหายใจเริ่มติดขัด สถาปนิกปากเก่งเริ่มถอยหลังทีละก้าวโดยไม่รู้ตัว จนกระทั่งแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ "ทะ... ท่านประธานจะทำอะไรคะ?" พายเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก รอยยิ้มมั่นใจเมื่อครู่หายวับไปกับตา เมื่อเห็นสายตาที่เปลี่ยนไปของคนตรงหน้า—สายตาที่ไม่ได้มองในฐานะเจ้านายกับลูกน้องอีกต่อไปแล้ว คิมหันต์ไม่ตอบ ชายหนุ่มยกมือขึ้นวางทาบลงบนผนังกระจกด้านข้างของร่างโปร่ง กักขังอีกฝ่ายให้อยู่ในอ้อมแขนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียนจนขึ้นสีเรื่อ "ไหนล่ะ... รางวัลที่คุณอยากได้" เสียงทุ้มต่ำพร่าพรายกระซิบชิดริมหู ดวงตาคมกريบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่เริ่มสั่นไหว "คุณชนะแล้ว... อยากได้อะไร พูดมาสิพาย" พายเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามรากระรัวราวกับกลองเพลิง กลิ่นกายสะอาดผสมความเย็นยะเยือกของห้องแอร์ทำให้สติที่มีเริ่มกระเจิงไปทีละน้อย มือบางที่ตั้งท่าจะผลักอกอีกฝ่ายกลับไร้เรี่ยวแรงอย่างน่าประหลาด ทว่า... ก่อนที่พายจะได้เอ่ยคำใดออกมา ประตูห้องทำงานบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดผางเข้ามาอย่างไร้มารยาท พร้อมกับเสียงใสแจ๋วของเพื่อนสนิทตัวแสบที่ดังทะลุเข้ามาในโสตประสาท "ไอ้พาย! งานเสร็จยังวะ แก... อุ๊ย! ตายห่า ฉันเข้ามาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าเนี่ย!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนมาสัมผัสความฟินจิกหมอนในตอนนี้นะคะ