สถาปนิกปากแจ๋วกับท่านประธานจอมเผด็จการ

เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังกลบเสียงเครื่องมือหนักในไซต์งานก่อสร้างจนมิด ขณะที่ม้วนกระดาษพิมพ์เขียวในมือสถาปนิกหนุ่มเกือบจะกลายเป็นอาวุธสังหาร หากเขาเผลอฟาดมันลงบนศีรษะเพอร์เฟกต์ของคนที่ยืนกอดอกตีหน้าขรึมอยู่ตรงหน้า "คุณช่วยใช้สมองซีกไหนก็ได้ที่ไม่ใช่ข้อศอกคิดทบทวนดูอีกรอบนะคะ ท่านประธานคิมหันต์... เสาโครงสร้างตรงโซนนี้ ถ้าผมลดขนาดลงตามที่คุณสั่ง ตึกนี้ไม่ได้ถล่มลงมาทับหัวคนงานก่อนสร้างเสร็จหรอกค่ะ แต่มันจะพังครืนลงมาฝังร่างพวกเราทั้งเป็นตั้งแต่ยังไม่ทันฉาบปูน!" พายสะบัดหน้าเชิดขึ้น ปลายคางมนเชิดรั้น ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความถือดีและหงุดหงิดจนแทบจะพ่นไฟใส่ผู้ชายตรงหน้าได้อยู่แล้ว เขาสะบัดกระดาษพิมพ์เขียวในมือดัง *พรึบ* ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดตัวร่างสูงใหญ่ที่สูงกว่าเขาเกือบหนึ่งช่วงตัวอย่างไม่เกรงกลัวศักดิ์ศรีเจ้าของโปรเจกต์หมื่นล้าน คิมหันต์ไม่แม้แต่จะกะพริบตา ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดพิเศษที่ขัดกับฝุ่นปูนของไซต์งานยังคงยืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวหรี่มองสถาปนิกตัวแสบที่กล้าขึ้นเสียงใส่เขาเป็นคนที่สองในรอบสัปดาห์ (คนแรกคือแม่บ้านที่เผลอทำกาแฟหกใส่รองเท้า) มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างเยnชา เป็นรอยยิ้มที่พายเห็นแล้วอยากจะคว้าเก้าอี้สนามมาฟาดให้รู้แล้วรู้รอด "พูดจบหรือยังครับ คุณสถาปนิกปากแจ๋ว" น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลหลุดออกมาจากริมฝีปากหยได้รูป คิมหันต์ก้าวเท้าเข้าหาหนึ่งก้าว บีบให้พายต้องถอยหลังโดยอัตโนมัติ "ผมจ้างคุณมาให้แก้ปัญหาเรื่องพื้นที่ใช้สอย ไม่ได้จ้างมาฟังคุณอบรมเรื่องวิศวกรรมความปลอดภัย ถ้าวิศวกรโครงสร้างของผมบอกว่าทำได้ คุณในฐานะคนออกแบบก็มีหน้าที่แค่พยักหน้าแล้วทำตาม ไม่มีสิทธิ์มาออกคำสั่งกับผม" "นี่คุณ!" พายปรี๊ดแตกจนหน้าดำหน้าแดง นิ้วเรียวยาวชี้หน้าอีกฝ่ายอย่างลืมตัว "ความปลอดภัยของคนงานมันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะคะ! ถ้าคุณอยากประหยัดงบจนตัวสั่นขนาดนั้น ทำไมไม่ไปซื้อเต็นท์สนามมากางขายแทนที่จะสร้างตึกสูงสิบชั้นล่ะคะ จะได้ไม่ต้องเปลืองค่าเสา!" "ปากดี..." คิมหันต์พึมพำเสียงต่ำ สายตาคมกวาดมองตั้งแต่เส้นผมยุ่งเหยิงที่มีฝุ่นปูนติดอยู่เล็กน้อย ไล่ลงมาที่ใบหน้าเนียนใสที่แดงก่ำด้วยความโกรธ และหยุดนิ่งอยู่ที่ริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดหย่อนอย่างถือดี หัวใจในอกของประธานหนุ่มกระตุกวูบอย่างแปลกประหลาด—ให้ตายเถอะ ผู้ชายบ้าอะไร เถียงทีไรน่าจับมาตีให้ก้นลายทุกที แต่ทำไมยิ่งมอง... ยิ่งอยากแกล้งให้โมโหจนตาโตแบบนี้เรื่อยๆ กันนะ บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่ตึงเครียดจนแทบจะมีประกายไฟแลบแปล๊บออกมาจากอากาศธาตุ รอบข้างมีเสียงคนงานเหลือบมองด้วยความระทึกใจ แต่ไม่มีใครกล้าเข้ามาสอดปากสักคน ก่อนที่พายจะทันได้อ้าปากพ่นคำด่าชุดใหญ่ใส่หน้าคนหลงตัวเองอีกรอบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของเลขาหนุ่มหน้าตาตื่นก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาแทรกกลางวงสงครามประสาท "ท่านประธานครับ! คุณคิมครับ!" เล่าเรื่องแทบจะสะดุดขาตัวเองล้ม "ทาง... ทางกลุ่มทุนใหญ่จากสิงคโปร์ส่งแฟกซ์ด่วนมาคอนเฟิร์มแล้วครับ เรื่องการเข้าซื้อกิจการบริษัทออกแบบของคุณพาย..." พายชะงัก กะพริบตาปริบๆ หันขวับไปมองหน้าเลขาหน้าตาตื่น "เดี๋ยวค่ะ มีน... เอ๊ย ไม่ใช่ หมายถึงคุณ... พูดว่าอะไรนะ บริษัทไหนซื้อใครนะ?" คิมหันต์ลอบถอนหายใจยาว แววตาสายซึนฉายประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก ร่างสูงขยับเข้าไปใกล้พายอีกนิด จนกระทั่งไหล่กว้างเกือบจะชนกับร่างเพรียว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นฝุ่นจางๆ ลอยเข้าจมูกจนพายใจเต้นรำคาญ นิ้วเรียวแกร่งของประธานหนุ่มเอื้อมไปดึงม้วนกระดาษพิมพ์เขียวออกจากมือสถาปนิกหนุ่มอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำชิดริมหู จนคนฟังขนลุกซู่ไปทั้งแผ่นหลัง "ก็บริษัทของผมนี่แหละ... ที่กำลังจะกลายเป็นเจ้าของบริษัทที่คุณกำลังนั่งทำงานหัวหมุนอยู่ทุกวันนี้น่ะสิครับ" พายเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับข่าวช็อกโลกที่เพิ่งหล่นใส่หัว "วะ... ว่ายังไงนะ?!" "ยินดีด้วยนะครับ คุณสถาปนิกคนเก่ง..." คิมหันต์ยิ้มมุมปาก ดวงตาสีเข้มพราวระยับด้วยความสะใจที่ได้เห็นคนปากเก่งไปไม่เป็น "นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป... คุณไม่ใช่แค่คนนอกที่ผมจ้างมาออกแบบตึกอีกแล้ว แต่คุณน่ะ..." ประธานหนุ่มจงใจเว้นจังหวะ ก้มหน้าลงกระซิบชิดใบหูขาวสะอาดจนลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดผิวเนื้อ ทำให้พายแข็งทื่อราวกับถูกสาป "...เป็นลูกน้องในกำมือผมแบบเบ็ดเสร็จสิทธิ์ขาดแล้วล่ะครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดกับดักความซึนของท่านประธานคนนี้นะคะ