ตามตื๊อแบบฉบับคนคลั่งรัก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง—จังหวะหนักแน่นที่แสดงถึงความถือดีและไร้ซึ่งความเกรงใจโดยสิ้นเชิง ทำให้พายที่กำลังยืนถือแก้วกาแฟอุ่นอยู่ในครัวเล็กๆ ถึงกับชะงัก ร่างเพรียวหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็ว พร้อมกับกลิ่นอางลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่างที่ลอยวนอยู่ในอากาศ และรางสังหรณ์นั้นก็มักจะแม่นยำเสมอเมื่อมันมาจากผู้ชายชื่อคิมหันต์! ก๊อก ก๊อก "รู้ว่าอยู่... เปิดประตูเดี๋ยวนี้ครับพาย" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านบานไม้หนาเข้ามาไม่ได้เจือแววหยอกเย้าเหมือนทุกที แต่มันเต็มไปด้วยความร้อนรนและความดื้อรั้นระดับร้อยเปอร์เซ็นต์ พายสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติ กดความรู้สึกวูบวาบที่แล่นพล่านขึ้นมาในอกลงไป แล้วเดินไปหยุดอยู่หลังประตู ร่างบางกอดอกแน่นก่อนจะกระชากเปิดประตูออกกว้างด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ที่นี่คอนโดส่วนตัวของผมครับ ท่านประธานมีสิทธิ์อะไรมาเคาะห้องคนอื่นยามวิกาลแบบนี้" พายลอยหน้าลอยตาถาม น้ำเสียงติดจะประชดประชันเล็กน้อยตามนิสัยปากเก่งที่ไม่เคยยอมใคร คิมหันต์ในชุดสูทสีเข้มที่หลุดลุ่ย เนคไทถูกคลายออกจนหลวมโกรก ยืนจ้องหน้าเขาด้วยแววตาที่อ่านไมออก มันไม่ใช่สายตาดุดันหรือเย่อหยิ่งแบบที่ใช้ในห้องประชุม แต่มันคือสายตาของคนที่กำลังแบกรับความอึดอัดจนแทบระเบิด พรึบ! ร่างสูงใหญ่ไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต เบียดตัวแทรกผ่านช่องประตูแคบๆ เข้ามาด้านในทันทีด้วยความรวดเร็ว กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และความเย็นจากเครื่องปรับอากาศนอกห้องลอยปะทะจมูกพาย จนคนตัวเล็กต้องถอยหลังกรูดโดยอัตโนมัติ "นี่คุณ! เข้ามาได้อย่างไร ผมยังไม่ได้เชิญ!" พายตวัดเสียงใส่ แสร้งทำเป็นถอยห่างเพื่อสร้างระยะปลอดภัย แต่ทว่าคิมหันต์กลับก้าวตามด้วยความเร็วกว่า มือหนาเอื้อมไปดันบานประตูให้ปิดลงพร้อมกับล็อกกลอนด้วยความคุ้นเคย—ความคุ้นเคยที่ทำให้พายใจกระตุกวูบ "ถ้าไม่ทำแบบนี้ คุณก็จะเอาแต่หนีหน้าผม ปิดเครื่องหนี แถมยังทำเป็นมองไม่เห็นข้อความนับร้อยที่ผมส่งไป" คิมหันต์ว่าเสียงเข้ม ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าหวานที่เชิดขึ้นอย่างดื้อรั้น "ผมให้เวลาคุณเล่นตัวมามากพอแล้วนะพาย วันนี้เราต้องเคลียร์กันให้รู้เรื่อง" "เคลียร์เรื่องอะไรล่ะครับ? ระหว่างผมกับท่านประธาน มันมีเรื่องอะไรให้ต้องเคลียร์ด้วยเหรอ ในเมื่อสถานะของเรามันก็แค่เจ้านายกับลูกน้อง... อ๊ะ!" ยังไม่ทันที่ประโยคประชดประชันจะหลุดออกจากริมฝีปากอิ่ม ร่างสูงก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวจนแผ่นหลังของพายชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ คิมหันต์ใช้แขนแกร่งทั้งสองข้างกักตัวเขาไว้ตรงกลาง ปิดตายทุกเส้นทางหลบหนี ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดอยู่ข้างแก้มทำให้พายต้องเม้มปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "เจ้านายกับลูกน้องงั้นเหรอ?" คิมหันต์ทวนคำ เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าลงจนน่ากลัว ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน "คนที่ไหนเขาจูบเจ้านายตัวเองจนปากเปื่อย... แล้วทำเป็นลบความทรงจำหนีหน้าไปเป็นสัปดาห์แบบคุณบ้างล่ะพาย" "วันนั้นผมเมา!" พายสวนกลับทันควัน ใบหน้าขาวเนียนขึ้นสีแดงจัดด้วยความเคืองอาย "แล้วอีกอย่าง... คนที่เริ่มก่อนมันก็คือคุณต่างหากเล่า! อย่ามาโบ้ยความผิดให้ผมคนเดียวนะครับ!" "โอเค ยอมรับแล้วสินะว่าวันนั้นเราจูบกัน" มุมปากหนาหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาพายอยากจะยกเท้าขึ้นไปยันหน้าผากคนตัวAสักที "แล้วเรื่องที่เข้าใจผิดล่ะ... จะฟังคำอธิบายจากปากผมบ้างไหม หรือจะปล่อยให้รุ่นพี่หน้าตาดีคนนั้น... ไอ้ธีรพัฒน์อะไรนั่น มันคอยขายขนมจีบคุณอยู่ทุกวันโดยที่คุณไม่รู้เลยว่ามันคิดอะไรอยู่?" คิ้วเรียวของพายขมวดเข้าหากันทันทีเมื่อได้ยินชื่อของรุ่นพี่สถาปนิก "เกี่ยวอะไรกับพี่ธีร์ล่ะครับ? พี่เขาเป็นรุ่นพี่ที่ทำงานด้วยกัน เป็นคนสุภาพ แล้วก็ไม่เคยล้ำเส้นเหมือนคุณด้วย!" "หึ! สุภาพงั้นเหรอ?" คิมหันต์แค่นหัวเราะในลำคอ แววตาคมกริบฉายประกายความหึงหวงรุนแรงจนน่ากลัว มือหนาข้างหนึ่งละจากผนังมาจับปลายคางมน1ให้เชิดขึ้นบังคับให้สบตา "คุณไม่รู้หรอกพายว่าไอ้หมอนั่นมันจ้องจะแทงข้างหลังผมมานานแค่ไหนแล้ว มันเข้าหาคุณไม่ใช่เพราะเรื่องงาน แต่มันหวังผล... และผมไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาเข้าใกล้ของๆ ผมทั้งนั้น!" "ของ... ของใครไม่ทราบ! ผมไม่ใช่สิ่งของนะ!" พายพยายามสะบัดหน้าหนีจากการเกาะกุม แต่แรงมหาศาลจากคนตรงข้ามกลับทำให้เขาขยับไปไหนไม่ได้เลย "ปล่อยผมนะคิมหันต์! ถ้าไม่มีอะไรจะพูดนอกจากเรื่องไร้สาระพวกนี้ ก็เชิญกลับห้องของคุณไปซะ!" ดวงตาคมกริบของคิมหันต์ไหววับชั่วขณะ มือที่จับคางของเขาเปลี่ยนเป็นประคองข้างแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา ความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความเว้าวอนลึกซึ้งที่ทำเอาพายถึงกับพูดไม่ออก "ผมไม่ได้ล้อเล่นนะพาย..." เสียงของคิมหันต์อ่อนลงจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ ดวงตาคู่นั้นมองลึกเข้ามาในดวงตาของเขาเหมือนจะดึงวิญญาณ "ตลอดเวลาที่ผ่านมาที่คุณทำเป็นเมิน ใส่หน้าผม ทำตัวห่างเหิน... คุณรู้ไหมว่าผมแทบคลั่งตายอยู่แล้ว ผมเกลียดตัวเองที่ปากแข็ง เกลียดที่ต้องฟอร์มจัดใส่คุณทั้งที่ใจจริงอยากจะดึงมา..." คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของประธานหนุ่มผู้หยิ่งทะนง ทำให้พายชะงักงัน ลมหายใจติดขัด หัวใจที่เคยเต้นแรงด้วยความโกรธแปรเปลี่ยนเป็นสั่นไหวอย่างรุนแรง ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วอกจนขอบตาร้อนผ่าว แต่วินาทีที่พายกำลังจะอ้าปากเอ่ยอะไรบางอย่างออกไปเพื่อทำลายความเงียบงัน... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้งอย่างเร่งรีบ พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกจากด้านนอกที่ทำให้เลือดในกายของทั้งคู่เย็นเฉียบ "น้องพาย! อยู่ในห้องหรือเปล่าครับ? พี่เองนะ... พอดีพี่ซื้อขนมหวานร้านโปรดมาฝาก เปิดประตูให้พี่หน่อยสิ!" เสียงของธีรพัฒน์ดังชัดเจนผ่านบานประตูเข้ามา และในวินาทีนั้นเอง สายตาของคิมหันต์ก็เปลี่ยนจากความอ่อนโยนกลายเป็นประกายไฟแห่งความโกรธเกรี้ยวที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งเป็นจุล! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและคอยสนับสนุน "ตุ๊กตาโบราณ" มาโดยตลอดนะคะ