สงครามประสาทฉบับท่านประธาน

เสียงปรบมือแปะๆ สองครั้งอย่างจงใจในระยะประชิด ทำเอาพายที่กำลังง่วนอยู่กับการเคาะแป้นพิมพ์แท็บเล็ตในมือถึงกับสะดุ้งสุดตัว จนเกือบทำปากกาไอแพดร่วงลงไปกระแทกพื้นซีเมนต์ขัดมันของไซต์งานชั้นใต้ดิน "ถ้าสมาธิจะดีขนาดอ่านสีหน้าคนรอบข้างไม่ออกแบบนี้... ผมควรพิจารณาจ้าง รปภ. มายืนคุมเข้มหน้าโต๊ะทำงานคุณดีไหมคะ คุณสถาปนิก" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือแววประชดประชันแบบไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นใครดังขึ้นเหนือศีรษะ พายสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับความหงุดหงิดที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงขีดสุด เขาเงยหน้าขึ้นสบตาคนที่ยืนค้ำหัวอยู่ทันที โดยไม่คิดจะหลบสายตาดุๆ คู่นั้นเลยแม้แต่น้อย "ท่านประธานคิมหันต์คะ... สมองของฉันไม่ได้มีไว้ประดับรอยหยักบนกะโหลกเหมือนใครบางคน ช่วงนี้งานแปลนชั้นใต้ดินกำลังรวนเป็นแถบๆ เพราะระบบดันรหัสผ่านล่มจากส่วนกลาง และถ้าคุณจำไม่ผิด... คนที่สั่งล็อกระบบโดยไม่บอกล่วงหน้า ก็คือบิดาบังเกิดเกล้าของคุณเองไม่ใช่หรือคะ?" พายสวนกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท แต่แววตาพราวระยับด้วยความท้าทาย คิมหันต์กลืนก้อนความหงุดหงิดลงคออย่างยากลำบาก ร่างสูงโปรดในชุดสูทสั่งตัดพิเศษที่ดูขัดกับบรรยากาศฝุ่นตลบของไซต์งานขยับเข้ามาใกล้จนพายต้องเอนตัวหนีโดยอัตโนมัติ กลิ่นน้ำหอมแบรนด์โปรดปะปนกับกลิ่นความเครียดจางๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนน่าหมั่นไส้ "พ่อผมก็แค่ตรวจงานตามหน้าที่ แต่คนที่คุณกำลังยืนปรึกษาเรื่องโครงสร้างอยู่ตรงนี้... จำเป็นต้องยื่นหน้าเข้าไปใกล้กันขนาดนั้นเชียวเหรอคะ?" คิมหันต์ปรายตามองไปยังร่างสูงของธีรพัฒน์ รุ่นพี่สถาปนิกหนุ่มที่เพิ่งเดินถือม้วนพิมพ์เขียวกลับมาพอดี ธีรพัฒน์ยิ้มรับบางๆ อย่างเป็นมิตร ทว่าแววตากลับฉายแววสนุกสนานที่ได้เห็นท่านประธานหนุ่มค่ายักษ์ใหญ่แสดงอาการหึงหวงอย่างไร้ชั้นเชิงแบบนี้ "อ้าว ท่านประธานครับ ผมกับน้องพายแค่กำลังช่วยกันแก้ปัญหาเรื่องท่อระบายน้ำใต้ดินครับ ไม่ได้จะสร้างตึกระฟ้าแข่งกับใครเสียหน่อย ทำไมต้องทำหน้าเหมือนอยากจะกินหัวผมแบบนั้นด้วยล่ะครับ" "ผมไม่ได้อยากกินหัวคุณหรอกครับคุณธีรพัฒน์... ผมแค่กำลังคิดอยู่ว่า บริษัทเราควรจะเพิ่มงบอบรมเรื่อง 'ระยะห่างระหว่างบุคคล' ให้พนักงานบางคนดีไหม" คิมหันต์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเรียบเฉยแต่คมกริบชนิดที่คนฟังสะดุ้ง ทีมงานวิศวกรและโฟร์แมนที่ยืนล้อมรอบอยู่แถวนั้นต่างพากันแกล้งก้มหน้าก้มตาตรวจแบบแปลนในมือเพื่อซ่อนรอยยิ้มกริ่ม ทุกคนในบริษัทต่างรู้ดีว่า 'สงครามประสาท' ระหว่างท่านประธานจอมซึนกับสถาปนิกปากเก่งคู่นี้ ดุเดือดและสร้างความบันเทิงให้คนรอบข้างได้ทุกวี่ทุกวัน ยิ่งวันนี้มีคุณพ่อของท่านประธานเดินตรวจงานอยู่ชั้นบนด้วยแล้ว บรรยากาศจึงตึงเครียดและชวนลุ้นระทึกยิ่งกว่าดูซีรีส์เกาหลีตอนไคลแม็กซ์เสียอีก พายถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างอ่อนอกอ่อนใจ มือเรียวดันอกเสื้อของคนตัวโตกว่าให้ออกห่างจากพื้นที่ส่วนตัวเล็กน้อย "เลิกไร้สาระแล้วถอยไปได้แล้วค่ะคุณคิม ฉันมีเวลาอีกแค่สبعสิบนาทีในการเคลียร์ระบบกับทางส่วนกลางให้ทันก่อนที่คุณท่านจะเดินลงมาตรวจถึงชั้นนี้ ถ้าฉันโดนเฉ่งเพราะคุณมาป้วนเปี้ยนกวนประสาท... ฉันจะคิดบัญชีค่าเสียเวลาจากเงินเดือนคุณแน่ค่ะ" คิมหันต์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักสวย "อ๋อ... จะคิดบัญชีจากผมเหรอคะ? งั้นคืนนี้เราไปเคลียร์ 'บัญชีส่วนตัว' กันที่คอนโดผมดีไหมล่ะ รับรองว่าคุณจะได้ทวงคืนทุกลมหายใจเลยทีเดียว" "คนฉวยโอกาส!" พายค้อนให้วงใหญ่ ใบหูขาวเนียนเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายที่ถูกหยอดกลางกองงานแบบไม่แคร์สื่อ ธีรพัฒน์ที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ดูท่าทางน้องพายคงจะเคลียร์ไม่ไหวแล้วล่ะครับท่านประธาน งั้นผมขอตัวพาน้องพายไปดูหน้างานโซน C ก่อนนะครับ เผื่อจะมีอากาศหายใจมากกว่ามายืนเถียงกับคุณตรงนี้" พูดจบรุ่นพี่หนุ่มก็เอื้อมมือจะแตะที่ข้อศอกของพายเพื่อชวนเดินเลี่ยงออกไป ทว่ายังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะสัมผัสโดนตัว มือหนาอีกข้างของคิมหันต์ก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของธีรพัฒน์ไว้เสียก่อน แรงบีบไม่ได้รุนแรงแต่หนักแน่นจนอีกฝ่ายชะงัก "ไม่ต้องห่วงหรอกครับคุณธีรพัฒน์... เรื่องหน้างานโซน C ทางนี้ 'เจ้าของบริษัท' จะพาเดินตรวจเอง 'ส่วนตัว' ครับ" คิมหันต์เน้นเสียงหนักแน่นที่คำว่าเจ้าของบริษัทและส่วนตัว พร้อมกับดึงร่างของพายให้ขยับมาหลบอยู่ด้านหลังไหล่กว้างของตนเองโดยอัตโนมัติ พายเบิกตากว้างด้วยความตกใจกับความเผด็จการเฉพาะกิจนี้ "นี่คุณคิม! ปล่อยนะ ฉันเดินเองได้!" "เงียบก่อนน่า... อยากให้พ่อผมเห็นเรายืนเถียงกันเรื่องไม่เป็นเรื่องหรือไงคะ" คิมหันต์กระซิบเสียงต่ำชิดริมหูของพาย จนลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดต้นคอทำเอาสถาปนิกหนุ่มขนลุกซู่ ใจเต้นรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ทว่า ในจังหวะที่สงครามประสาทกำลังดำเนินไปถึงจุดเข้มข้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนหลายคู่ก็ดังสะท้อนก้องมาจากบันไดหนีไฟฝั่งทิศตะวันออก ตามมาด้วยเสียงสุรเสียงทรงอำนาจของชายวัยกลางคนที่ใครๆ ต่างก็คุ้นเคยดี "คิมหันต์! แกมาทำอะไรอยู่ตรงนี้ ชั้นใต้ดินนี่ทำไมระบบถึงยังไม่เรียบร้อย ฉันบอกแกแล้วใช่ไหมว่าโปรเจกต์นี้ห้ามมีข้อผิดพลาดแม้แต่จุดเดียว!" ร่างท้วมสง่างามของท่านประธานใหญ่ก้าวพ้นประตูเหล็กเข้ามา พร้อมกับเลขาฯ ส่วนตัวที่เดินตามก้นมาติดๆ บรรยากาศในชั้นใต้ดินพลันเงียบกริบลงทันที ทุกคนยืนตรงด้วยความเกร็ง คิมหันต์ผละตัวออกจากพายช้าๆ สีหน้าเปลี่ยนกลับมาเป็นนักบริหารหนุ่มผู้สุขุมและเยือกเย็นในเสี้ยววินาที เขากำลังจะก้าวเท้าออกไปรับหน้าบิดาเพื่อปกป้องสถาปนิกตัวแสบที่ยืนอยู่ด้านหลัง แต่ทว่า... จู่ๆ มือเรียวเล็กของพายก็เอื้อมออกมากระชับชายเสื้อสูทด้านหลังของเขาไว้แน่น พร้อมกับกระซิบด้วยเสียงสั่นระรินที่เต็มไปด้วยความตกใจ "คุณคิม... ดู... ดูนั่นสิคะ..." คิมหันต์ชะงัก หันกลับมามองตามปลายนิ้วของพายที่ชี้ค้างไปยังจอคอมพิวเตอร์หลักของระบบรักษาความปลอดภัยที่เพิ่งจะรีบูตตัวเองเสร็จสิ้น หน้าจอสีดำสนิทปรากฏตัวอักษรสีแดงฉานขึ้นทีละตัวอย่างช้าๆ ท่ามกลางความมืดสลัวของชั้นใต้ดิน... **[WARNING: OVERRIDE ACCESS DETECTED FROM UNKNOWN IP - ROOM 404]** และก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งตัว ไฟส่องสว่างทั่วทั้งชั้นใต้ดินก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความสัมพันธ์ที่ทั้งกัดทั้งจิกแต่ฟินจนใจเจ็บของคู่พายและคุณคิมในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ "ตุ๊กตาโบราณ"