ผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญ

กลิ่นฝุ่นปูนและไอแดดช่วงบ่ายสองของไซต์งานก่อสร้างคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง ไม่ได้อบอ้าวเท่ากับบรรยากาศรอบตัวของสถาปนิกหนุ่มร่างโปร่งที่กำลังยืนกอดอกนิ่ง "ผมว่าตรงคานรับน้ำหนักโซ่อลูมิเนียมตรงนี้... เราควรปรับองศาให้สโลปขึ้นอีกสักห้ามนต์นะคะคุณพาย ไม่อย่างนั้นเวลาน้ำฝนตีเข้ามา มันจะระบายไม่ทันเอานะครับ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ลากเสียงยาวด้วยความคุ้นเคยดังขึ้น พร้อมกับมือหนาในเสื้อเชิ้ตพับแขนเรียบร้อยที่เอื้อมเข้ามาแตะลงบนแปลนกระดาษในมือของพายอย่างถือวิสาสะ พายชะงัก เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจระคนรำคาญใจนิดๆ เขาไม่ได้ถอยหนี แต่จงใจเอียงตัวหลบระยะสัมผัสที่เกินเลยนั้นอย่างแนบเนียน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้มาเยือน "ขอบคุณสำหรับคำแนะนำค่ะพี่ธีร... แต่แปลนชุดนี้ ผ่านการคำนวณโครงสร้างขั้นสุดท้ายจากทีมวิศวกรและท่านประธานาธิบดี—อ้อ หมายถึงท่านประธานของเราเรียบร้อยแล้วค่ะ ถ้าเราเปลี่ยนองศاตอนนี้ เกรงว่าเอกสารเบิกงบประมาณสามสิบล้านคงจะต้องรื้อเซ็นใหม่ตั้งแต่หน้าแรก... พี่ธีรคิดว่าทางบัญชีเขาจะอยากเอาหัวชนฝาตายคาโต๊ะทำงานไหมคะ?" คำพูดราบเรียบแต่กัดเจ็บแบบนิ่มๆ ทำให้ธีรยิ้มกว้าง เจ้าตัวหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ แววตาพราวระยับที่ส่งมาให้เห็นชัดเจนว่าไม่ได้มาเพื่อตรวจงานเรื่องสถาปัตยกรรมอย่างเดียวแน่ๆ "น้องพายก็... พี่แค่เป็นห่วงกลัวงานโปรเจกต์นี้จะมีจุดพาร์ทที่บกพร่อง เดี๋ยวจะเสียชื่อสถาปนิกมือหนึ่งประจำตัวของท่านประธานคิมเขาหมด ว่าแต่... ตั้งแต่เช้ามา พี่ไม่เห็นท่านประธานเดินตรวจงานแถวนี้เลยนี่ครับ ไปมุดหัวอยู่ไหนซะล่ะ หรือว่ากลัวความสูงจนไม่กล้าขึ้นมาบนตึกชั้นยี่สิบเอ็ดกันแน่" "ใครว่าผมกลัวความสูง" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมาด้วยความเคียดแค้นดังขึ้นตัดบทสนทนาชนิดที่ทำเอาอุณหภูมิรอบตัวดิ่งวูบลงทันตาเห็น สันกรามคมของคิมหันต์ขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกมาจากร่างสูงทันทีที่ก้าวเท้าพ้นจากช่องลิฟต์ขนของ ดวงตาคมกริบกวาดมองภาพตรงหน้า—ภาพที่รุ่นพี่ตัวดีกำลังโน้มตัวเข้าใกล้ร่างบางของสถาปนิกประจำโครงการจนแทบจะสิงร่างกันอยู่แล้ว แถมไอ้รอยยิ้มกริมนั่นมันคืออะไรวะ! พายสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อหันไปเห็นสีหน้าของเจ้านายหนุ่ม ดวงตาคู่สวยไหววับด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งตกใจ ระอา และ... แอบมีความตื่นเต้นลึกๆ ที่บอกไม่ถูกเมื่อเห็นอาการหึงจนหน้ามืดของอีกฝ่าย "อ้าว... ท่านประธานคิม สวัสดีครับ" ธีรทักทายด้วยท่าทีสบายๆ ไม่สะดุ้งสะเทือนกับสายตาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อของประธานหนุ่มเลยแม้แต่น้อย "พอดีผมแวะมาเยี่ยมเยียนไซต์งานเก่า แล้วบังเอิญเจอคุณพายกำลังปวดหัวกับดีไซน์ฟาซาดอยู่ ก็เลยถือวิสาสะช่วยดูให้... คงไม่ถือสานะครับ ที่ผมเข้ามา 'แจม' โปรเจกต์นี้ด้วยคน" คำว่า *'แจม'* ถูกเน้นเสียงหนักหน่วง ชัดเจนว่าเป็นการประกาศสงครามกลายๆ คิมหันต์แค่น The Laugh ออกมาจากลำคอ รอยยิ้มเยือกเย็นผุดขึ้นที่มุมปากแต่ดวงตากลับไร้แววขบขันโดยสิ้นเชิง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวพายอย่างไร้รอยต่อ มือหนาเอื้อมไปฉวยม้วนแปลนพิมพ์เขียวออกจากมือบางมาถือไว้เองอย่างถือสิทธิ์ ก่อนจะปรายตามองรุ่นพี่ตัวแสบหัวจรดเท้า "บริษัทผมมีสถาปนิกฝีมือดี มีมันสมอง และมีจรรยาบรรณมากพอที่จะไม่เที่ยวไปแือกงานในโซนรับผิดชอบของคนอื่นโดยไม่ได้รับเชิญ... โดยเฉพาะกับคนที่มีมารยาททางสังคมต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐาน" "อูu... แรงอยู่นะครับเนี่ย" ธีรเลิกคิ้วสูง รอยยิ้มกวนประสาทไม่ได้จางหายไปเลย "แต่ก็นะ... วงการนี้เขาก็แข่งขันกันสูง ใครดีใครได้ ใครใส่ใจมากกว่า ก็มีสิทธิ์ดูแล 'คนสำคัญ' ของโปรเจกต์ได้มากกว่าจริงไหมล่ะครับคุณพาย" ประโยคหลังเจ้าตัวจงใจหันมาขยิบตาให้พาย เป็นการหยอกล้อที่เกินขอบเขตเจ้านาย-ลูกน้อง-รุ่นพี่ ไปไกลโข พายเม้มปากแน่น กำลังจะอ้าปากสวนกลับเพื่อตัดปัญหาและไล่รุ่นพี่จอมกวนคนนี้กลับตึกไปเสีย แต่ยังไม่ทันจะได้เปล่งเสียงสักแอะ เอวบางก็ถูกท่อนแขนแข็งแรงของคนข้างกายรวบเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วและแน่นหนาจนแนบชิด แรงปะทะทางกายที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้ลมหายใจของพายสะดุด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และความร้อนผ่าวจากฝ่ามือใหญ่ที่แนบอยู่ตรงสะโพก เรียกเลือดให้สูบฉีดขึ้นมาบนใบหน้าขาวเนียนได้อย่างรวดเร็ว "ขอโทษทีนะคุณธีร" คิมหันต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าทุกถ้อยคำกลับทรงพลังและกดดันจนแทบหยุดหายใจ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคู่แข่ง "พอดีว่า 'คนสำคัญ' ที่คุณว่า... เขามีเจ้าของสิทธิ์ขาดในการใช้งานแต่เพียงผู้เดียวแล้ว และดูเหมือนว่า... ผมคงต้องขออนุญาต *เคลียร์พื้นที่ส่วนตัว* กับสถาปนิกของผมตอนนี้เลย รบกวนคุณธีรเชิญลงไปรอข้างล่าง หรือถ้าไม่มีธุระอะไรแล้ว... เชิญกลับตึกของคุณไปได้เลยครับ" บรรยากาศรอบตัวเงียบกริบลงทันที เสียงเครื่องมือกลไกการก่อสร้างไกลๆ ดูเหมือนจะถูกตัดขาดออกไปจากโลกใบนี้ พายหัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความโกรธของธีร แต่เป็นเพราะฝ่ามือของคิมหันต์ที่กำลังบีบกระชับเอวเขาแน่นขึ้นเรื่อยๆ ด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านจนยากจะควบคุม ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองใบหน้าด้านข้างของเจ้านายหนุ่มที่ตอนนี้สันกรามตึงเครียด เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ ฟ้องชัดว่าเจ้าตัวกำลังอดกลั้นความหึงหวงขนาดไหน ธีรหุบยิ้มลงเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทีจริงจังและรังสีคุกคามที่แผ่ออกมาจากร่างสูง ชายหนุ่มไหวไหล่เบาๆ อย่างไม่ยี่ห่าวางฟอร์ม "ก็ได้ครับ... งั้นผมไม่กวนเวลาส่วนตัวของท่านประธานกับคุณพายแล้วกัน ไว้ค่อยเจอกันใหม่นะน้องพาย งานนี้... ยาวแน่ๆ" พูดจบ เจ้าตัวก็หมุนตัวเดินสาวเท้าจากไป ทิ้งไว้เพียงเสียงหัวเราะในลำคอที่กวนประสาทจนหยดสุดท้าย เมื่อแผ่นหลังของธีรลับหายไปหลังเสาปูนคอนกรีต คิมหันต์ก็ไม่รอช้า ร่างสูงหมุนตัวดึงรั้งพายให้เดินตามกึ่งลากกึ่งจูงเข้าไปในห้องพักคนงานชั่วคราวที่ตอนนี้ปลอดคนและล็อกกลอนประตูจากด้านในอย่างรวดเร็ว! ปัง! เสียงประตูปิดลงพร้อมกับร่างของพายที่ถูกดันให้แนบแผ่นหลังติดกับผนังปูนเย็นเยียบ โดยมีร่างสูงของประธานหนุ่มทาบทับกักขังไว้ในวงแขนอย่างไร้ทางหนี "คุณคิม... เล่นบ้าอะไรเนี่ย เจ็บนะ!" พายร้องประท้วงเสียงดุ พยายามดันอกกว้างให้อציออก แต่คนตัวโตกว่ากลับนิ่งสนิทราวกับภูเขาหิน คิมหันต์ก้มหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่เหนือริมฝีปากบาง นัยน์ตาสีเข้มดุดันคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยไฟโทสะและประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก "ใครกันแน่ที่เล่นบ้า... หึ! สนุกมากไหม ยืนให้ไอ้รุ่นพี่เวรนี่มันแทะโลมทางสายตาอยู่ตั้งนานสองนาน" น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปาก ร่องรอยความหึงหวงระเบิดออกมาราวกับลาวาใต้พื้นโลกที่รอวันปะทุ "ปากเก่งนักนะพาย... พออยู่กับคนอื่นทำไมถึงทำหน้ายิ้มรับเก่งจัง หื้ม?" "ผมไม่ได้..." พายพยายามเถียง แต่โดนสายตาคมกริบคู่นั้นตรึงไว้จนพูดไม่ออก คิมหันต์แค่นหัวเราะในลำคออีกครั้ง มือหนาข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาล็อกคางมนให้เงยรับสัมผัส บังคับให้ดวงตาทั้งสองคู่ประสานกันอย่างไม่มีทางหลบหนี "ถ้ามันกล้าเสนอหน้าขึ้นมาที่นี่อีกครั้ง... ผมจะไล่ออกทั้งมัน ทั้งวิศวกรคุมงาน และ..." คิมหันต์เว้นจังหวะเล็กน้อย ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนอย่างถือสิทธิ์ "จะจับคุณล่ามโซ่ขังไว้ในห้องทำงานผม... โทษฐานที่ชอบทำให้ผมสติหลุดอยู่เรื่อย" หัวใจของพายกระตุกวูบ ความร้อนผ่าวแล่นริ้วจากพวงแก้มลามเลียไปถึงใบหู คำขู่ที่ฟังดูไร้สาระแต่กลับทำให้ใจเต้นแรงจนควบคุมไม่ได้ ก่อนที่พายจะได้ทันอ้าปากเถียงหรือด่าทออะไรกลับไป ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงตะโกนหอบแฮกจากด้านนอกของมีนารากระแทกเข้ามาในความเงียบ "คุณพาย! แย่แล้วค่ะ! แปลนโครงสร้างหลักชั้นใต้ดินจู่ๆ ก็ถูกระบบล็อกรหัสผ่านจากส่วนกลาง... และตอนนี้ท่านประธานใหญ่ตัวจริง... พ่อของคุณคิม กำลังยืนรอตรวจงานอยู่ที่ชั้นล่างแล้วค่ะ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความระอุของตอนนี้ด้วยกันนะคะ ห้ามพลาดตอนหน้าเด็ดขาดค่ะ!