แผนซ้อนแผน

"ถ้าคุณธีรยังเอียงหน้าเข้ามาใกล้กว่านี้อีกสักเซนติเมตรเดียว... ผมเกรงว่าภาพสเกตช์โปรเจกต์คอมเพล็กซ์ของเราคงต้องเปลี่ยนเป็นแนวโรมานซ์แทนแล้วล่ะค่ะ" น้ำเสียงของพายไม่ได้จริงจังนักหรอกค่ะ ออกจะเจือแววเย้าแหย่เสียด้วยซ้ำ ทว่ามันดังพอที่จะทำให้คนที่กำลังก้มหน้าก้มตาตรวจแบบอยู่บนโต๊ะทำงานตัวยาวเงยขวับขึ้นมาทันที ดวงตาคมกริบราวกับพญาเหยี่ยวของคิมหันต์ตวัดมองตรงมายังมุมห้องรับแขกของสำนักงานด้วยรังสีอำมหิตที่แทบจะหลอมโลหะให้กลายเป็นจุล ตุ๊กตาโบราณมองว่านี่คือเกมค่ะ... เกมจิตวิทยาที่พายตั้งใจงัดขึ้นมาเล่นเพื่อพิสูจน์สมมติฐานบางอย่าง หลังจากที่ท่านประธานหน้าหล่อแต่ปากร้ายขยันทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของและคอยขัดขวางทุกวิถีทางไม่ให้ธีร รุ่นพี่สถาปนิกหนุ่มพราวเสน่ห์เข้าใกล้เขา "ก็พายเล่นอธิบายด้วยท่าทางน่ารักขนาดนี้ ใครจะอดใจไหวล่ะครับ" ธีรหัวנסเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขายังคงแกล้งทำเป็นขยับตัวเข้าไปใกล้ร่างโปร่งอีกนิด พร้อมกับส่งยิ้มพราวเสน่ห์ที่บรรดาสาวๆ ในบริษัทต่างพากันใจละลาย ทว่าสำหรับพายแล้ว มันเป็นเพียงแค่ "เครื่องมือชั้นดี" ในการหยิบยืมมาใช้งานเท่านั้นเอง เพล้ง! เสียงกระดาษรายงานหล่นกระทบโต๊ะดังสนั่นจนคนทั้งแผนกสะดุ้งเฮือก คิมหันต์ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงจนขึ้นสันกราม รังสีความหึงหวงแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาเข้มข้นเสียจนบรรยากาศรอบข้างลดฮวบลงหลายองศา "ถ้าว่างมากจนไม่มีงานจะทำ กลับไปเคลียร์แบบแปลนเฟสสองให้เสร็จก่อนดีไหมครับ คุณธีร" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น ชนิดที่เรียกว่าติดลบจนคนฟังต้องหนาวเยือก ธีรไหวไหล่เบาๆ อย่างไม่สะทกสะท้าน เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูงเช่นกัน ก่อนจะหันไปกระซิบเบาๆ กับพายพอให้ได้ยินกันสองคน "ดูท่าทาง 'เจ้านาย' ของคุณจะสติแตกเข้าแล้วล่ะนะ... พี่ขอตัวไปดูหน้างานก่อนดีกว่า ปล่อยให้เสือเขาจัดการกับเหยื่อของเขาเองน่าจะปลอดภัยกว่า" พายแอบอมยิ้มมุมปาก ยอมรับเลยว่าความแสบของตัวเองในตอนนี้กำลังทำงานได้ดีเยี่ยม เขารู้ดีว่าคิมหันต์เกลียดการสูญเสียการควบคุมมากแค่ไหน และยิ่งเป็นเรื่องของเขากับธีรด้วยแล้ว... ท่านประธานผู้แสนเพอร์เฟกต์คนนี้ไม่เคยเก็บอาการได้เลยสักครั้ง เมื่อร่างสูงของรุ่นพี่เดินลับตาออกไปจากห้อง พายก็แสร้งทำเป็นก้มลงเก็บม้วนกระดาษบนโต๊ะราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่ายังไม่ทันที่ปลายนิ้วเรียจะแตะโดนกระดาษแผ่นนั้น ข้อมือของเขาก็ถูกกระชากด้วยแรงที่มากพอจะทำให้เซถลาเข้าไปปะทะกับแผ่นอกกว้างของใครบางคนเข้าอย่างจัง หมับ! "โอ๊ะ!" พายอุทานเบาๆ เมื่อแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องกระจกเย็นเฉียบ โดยมีร่างหนาของคิมหันต์กักตัวเขาไว้ในวงแขน สายตาทั้งคู่ประสานกันในระยะประชิด ชนิดที่ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดกันและกันจนแทบจะหลอมละลาย "สนุกมากไหม?" น้ำเสียงของคิมหันต์แหบพร่าและสั่นน้อยๆ ด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้ ดวงตาคู่คมจ้องมองเขาเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "การทำตัวเป็นแมียั่วสวาทให้ผู้ชายคนอื่นเข้ามาเกาะแกะ... มันสนุกนักหรือไงพาย?" "ท่านประธานพูดจาให้เกียรติกันบ้างนะคะ" พายเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาไม่มีความหวาดกลัวเลยสักนิด แม้ว่าสถานการณ์ตอนนี้เขาจะตกเป็นรองอย่างเห็นได้ชัดก็ตาม "ผมกับรุ่นพี่ธีรเราแค่คุยงานกันตามประสาคนไอเดียตรงกัน... หรือว่าท่านประธานร้อนตัวเรื่องอะไรเป็นพิเศษคะ?" คำว่า 'ร้อนตัว' ทำเอาคิมหันต์แค่น The Laugh ออกมาในลำคออย่างเหลืออด มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นทาบกับกระจกใสข้างศีรษะของคนตัวเล็ก ปิดตายทางหนีทุกทางราวกับกรงขังที่สร้างขึ้นจากร่างกายของเขาเอง "ปากเก่งนักนะ" คิมหันต์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สันจมูกโด่งรั้นและริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันอย่างถือดีนั่น... มันช่างน่าหมั่นไส้และน่าลงทัณฑ์ให้หลาบจำเสียเหลือเกินในสายตาของคนหึงจนขาดสติ "คิดว่าผมดูไม่ออกหรือไงว่าเธอจงใจยั่วโมโหผม?" "รู้แล้วทำไมไม่แก้เกมด้วยผลงานล่ะคะ มาทำตัวรุ่มร่ามใส่ลูกน้องแบบนี้ ระวังผมฟ้อง HR นะครับ" พายยังคงลอยหน้าลอยตาเถียงกลับด้วยน้ำเสียงกวนประสาท ทั้งๆ ที่หัวใจในอกข้างซ้ายกำลังเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก แรงดึงดูดระหว่างพวกเขามันรุนแรงเกินกว่าจะต้านทานไหว โดยเฉพาะเมื่อกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ของคิมหันต์โชยเข้าจมูกยิ่งทำให้สติกระเจิดกระเจิง "อยากฟ้องก็ฟ้องไปสิ..." คิมหันต์กระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำนั้นพร่าลึกจนน่ากลัว "เพราะต่อให้เธอเอาบอร์ดบริหารมาทั้งบริษัทตอนนี้... ฉันก็ไม่ปล่อยให้เธอไปยืนยอดยิ้มเรี่ยราดให้ไอ้ธีรมันแทะโลมอีกแล้วเหมือนกัน" ตุ๊กตาโบราณขออนุญาตพักหายใจสعرๆ กับความคลั่งรักแบบดิบเถื่อนแต่ซ่อนความละมุนไว้ลึกๆ ของท่านประธานค่ะ เพราะในจังหวะที่พายกำลังจะอ้าปากเถียงกลับด้วยประโยคเจ็บๆ คันๆ ตามสไตล์คนปากแข็ง คิมหันต์กลับไม่ได้เปิดโอกาสให้เขาได้พูดอะไรอีกต่อไป... นิ้วเรียวแกร่งของคนเป็นเจ้านายเอื้อมขึ้นมาเชยคางมนให้เงยขึ้นรับสัมผัส ดวงตาคู่คมฉายแววปรารถนาอย่างชัดเจนจนพายถึงกับลมหายใจสะดุด สมองที่เคยฉับไวและมีคำตอบโต้เตรียมไว้เป็นร้อยแปดกลับขาวโพลนไปชั่วขณะ ทันใดนั้นเอง... เสียงเคาะประตูกระจกบานเลื่อนด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน พร้อมกับเสียงใสๆ ของมีนาราที่ตะโกนเข้ามาโดยไม่ดูตาม้าตาเรือ "พาย! แบบแปลนเฟสส— อุ๊ย!" มีนที่ผลักประตูเข้ามาหยุดชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นภาพเจ้านายหนุ่มสุดโหดกำลังกักตัวเพื่อนสนิทของเธอไว้ในมุมมืดของห้องทำงาน คิมหันต์ผละตัวออกช้าๆ อย่างเสียดาย แต่สายตายังคงจ้องมองพายด้วยความคาดโทษราวกับจะบอกว่า 'เรายังเคลียร์กันไม่จบ' ก่อนที่เขาจะหันไปตวัดสายตาดุใส่มีนาราที่ยืนหน้าเหวอค้างอยู่ตรงประตู "ถ้าเข้ามาโดยไม่เคาะขออนุญาตอีกครั้งเดียว... ฉันจะพักงานเธอหนึ่งสัปดาห์ มีนารา!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโลดแล่นในวังวนความคลั่งรักนี้ด้วยกันนะคะ อ่านแล้วจิกหมอนขาดไปกี่ใบอย่าลืมกระซิบให้ตุ๊กตาโบราณฟังบ้างนะคะ!