จูบแรกที่ไม่ได้ตั้งใจ (แต่ตั้งใจ)

"ถ้าเข้ามาโดยไม่เคาะขออนุญาตอีกครั้งเดียว... ฉันจะพักงานเธอหนึ่งสัปดาห์ มีนารา!" เสียงทุ้มต่ำที่เจือปนความหงุดหงิดอย่างถึงที่สุดดังขึ้นก้องห้องทำงานส่วนตัว แต่โชคร้าย... หรือโชคดีก็ไม่รู้ ที่เป้าหมายของคำขู่ไม่ได้สะดุ้งสะเทือนเลยแม้แต่น้อย "โอ๊ะ! ขอโทษทีค่ะท่านประธาน พอดีฉันไม่ใช่มีนารา... แถมประตูห้องคุณก็ไม่ได้ล็อกด้วยซ้ำ จะถือวิสาสะเข้ามายืนตรงนี้ มันก็เป็นสิทธิโดยชอบธรรมของสถาปนิกผู้น้อยไม่ใช่เหรอคะ" พายยืนกอดอกพิงกรอบประตูกระจกฝ้า รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างท้าทาย ดวงตากลมโตแพรวพราวระคนขบขันเมื่อเห็นสภาพหัวฟัดหัวเหวี่ยงของคิมหันต์ ประธานหนุ่มผู้แสนเพอร์เฟกต์ในยามปกติ บัดนี้เนคไทถูกคลายออกหลวมๆ กระดุมเม็ดบนปลดอ้าเผยให้เห็นลำคอแกร่งที่กำลังไหวตามจังหวะการหายใจเข้าออกแรงๆ ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้เวลาโกรธ ทำไมถึงดูมีแรงดึงดูดประหลาดจนละสายตาไม่ได้กันนะ คิมหันต์เงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารบนโต๊ะทำงาน ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวจ้องเขม็งมาที่ร่างบางซึ่งยืนลอยหน้าลอยตาอยู่ตรงนั้น ความโกรธขึ้งเมื่อครู่ที่กำลังพุ่งพล่านใส่มีนารา (ที่เพิ่งวิ่งเตลิดเปิดเปิงออกไปเมื่อนาทีที่แล้ว) ถูกแทนที่ด้วยความระอุอีกรูปแบบหนึ่งทันทีที่เห็นว่าเป็นใคร "เธอ..." คิมหันต์กัดฟันกรอด สันกรามคมขึ้นรูปชัดเจน "อยากลองโดนพักงานดูสักสัปดาห์จริงๆ ใช่ไหม พาย" "อุ๊ย กลัวจังเลยค่ะ" พายแสร้งยกมือขึ้นทาบอกทำท่าทางตื่นกลัวอย่างไม่แนบเนียนเลยสักนิด ก่อนจะสาวเท้าก้าวเข้ามาในห้องทีละก้าว ช้าๆ แต่มั่นคง จนกระทั่งหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ "แต่แปลกจังนะคะ ท่านประธานอุตส่าห์มีเวลามานั่งไล่ตบยุง เอ๊ย... ไล่ตะردพนักงานออกเป็นว่าเล่นแบบนี้ งานโปรเจกต์รีสอร์ทคงจะเสร็จทันเดดไลน์หรอกมั้งคะ หรือว่า... กำลังหาข้ออ้างหนีหน้าใครบางคนอยู่กันแน่?" คำพูดแทงใจดำทำเอาคิมหันต์นิ่งงัดไปชั่วขณะ ดวงตาคมหรี่ลงอันตราย เขายันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาประชิดตัวร่างบางอย่างรวดเร็ว ชนิดที่พายไม่ทันตั้งตัว พรึบ! ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาปิดกั้นพื้นที่อากาศทั้งหมด จนพายต้องผถอยหลังโดยอัตโนมัติ ทว่าด้านหลังกลับเป็นขอบโต๊ะทำงาน แผ่นหลังบางชนเข้ากับมุมโต๊ะเบาๆ ก่อนที่วงแขนแกร่งจะยกขึ้นกักตัวเธอไว้กับโต๊ะด้วยการวางมือค้ำยันพื้นผิวไม้ทั้งสองข้าง กลายเป็นกรงล้อมกลายๆ โดยปริยาย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกาแฟเข้มข้นโชยเข้าจมูก ปลุกสัญชาตญาณการป้องกันตัวของพายให้ทำงานทันที หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นผิดจังหวะ แต่ปากเจ้ากรรมยังคงทำหน้าที่ได้ดีเยี่ยม "อะ... อะไรของคุณคะ ถอยไปเลยนะ ใกล้เกินไปแล้ว" พายพยายามดันอกแกร่งเอาไว้ แต่สัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อแน่นตึงใต้ร่มผ้าเสมือนกำแพงเหล็ก "ใกล้เกินไปเหรอ?" คิมหันต์โน้มใบหน้าลงมาหาช้าๆ ระยะห่างระหว่างกันลดน้อยลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียน "แล้วที่เธอไปยืนยิ้มระรื่นคุยกับไอ้รุ่นพี่ธีรที่ล็อบบี้เมื่อเช้าล่ะ... แบบนั้นเรียกห่างเหินมากสินะ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความหึงหวงอย่างไม่ปิดบังทำเอาพายชะงัก ประกายตาไหววับ "คุณ... แอบมองเหรอ?" "ฉันไม่ได้แอบ" คิมหันต์ปฏิเสธหน้าตาย ดวงตาคมกวาดมองริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อที่เถียงฉอดๆ เมื่อครู่ด้วยประกายตาดุดัน "ตาฉันไม่ได้บอด ถึงจะไม่เห็นว่าสถาปนิกคนเก่งของบริษัทกำลังยืนอ่อยผู้ชายไปทั่ว" "นี่! พูดให้มันดีๆ นะคะ ฉันไม่ได้อ่อย พี่ธีรเขาแค่มาระยะ... มาส่งกาแฟตามประสารุ่นพี่รุ่นน้องต่างหาก!" พายเถียงคอเป็นเอ็น มือบางที่พยายามดันอกเขาเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นขึ้นด้วยความหมั่นไส้ "อีกอย่าง มันก็เรื่องส่วนตัวของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มา..." คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอทันที! ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อจู่ๆ คิมหันต์ก็หมดความอดทน ประทับริมฝีปากลงมาปิดกั้นคำพูดกวนประสาทนั้นอย่างไร้การ warning! สัมผัสแรกคือความนุ่มหยุ่นแต่หนักแน่น และเต็มไปด้วยความดุดันที่ซ่อนเร้นความเร่าร้อนเอาไว้ พายช็อกจนสมองขาวโพลน ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน ลมหายใจติดขัด ดวงตาเบิกโพ้างงงวยมองใบหน้าคมคายที่อยู่ใกล้แค่คืบ ขนกายลุกซู่ไปทั่วสารพัด คลื่นความร้อนพุ่งวาบขึ้นมาที่ใบหน้าจนร้อนผ่าว นี่มัน... จูบแรก! จูบแรกที่ไม่ได้ตั้งใจของคิมหันต์... แต่กลับเต็มไปด้วยความตั้งใจที่จะลงโทษคนดื้อรั้นอย่างเธอให้หลาบจำ! เมื่อเห็นว่าคนใต้ร่างนิ่งค้างไป คิมหันต์จึงเปลี่ยนจากการลงโทษด้วยความโกรธ เป็นการรุกไล่ด้วยความโหยหา ริมฝีปากหนาขยับเม้มกลีบปากนุ่มเบาๆ ก่อนจะสอดแทรกความวาบหวามเข้าไปเรียกร้องการตอบสนอง มือแกร่งที่เคยค้ำโต๊ะเลื่อนขึ้นมาประคองท้ายทอยมนเอาไว้ไม่ให้หนีไปไหน นิ้วเรียวยาวสอดเข้าไปในกลุ่มผมนุ่ม บังคับให้อนุญาตให้เขาลุกล้ำเข้าไปเก็บเกี่ยวความหวานล้ำที่เขาปรารถนามานานแสนนาน พายรู้สึกราวกับวิญญาณหลุดลอยออกจากร่าง หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความตกใจ บัดนี้กลับทรยศยอมจำนนต่อสัมผัสอันอ่อนหวานและเร่าร้อนที่อีกฝ่ายมอบให้ เข่าแทบทรุดลงไปกองกับพื้นหากไม่ได้อ้อมแขนแกร่งที่โอบเอวบางเข้ามาแนบชิดติดกับลำตัว ความรู้สึกแปลกใหม่แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ความดื้อรั้นและฝีปากกล้าเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความซ่านสยิวที่ทำให้มือบางที่เคยกำเสื้อเขาไว้ เปลี่ยนเป็นจิกเกร็งลงบนไหล่กว้างเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองเอาไว้ไม่ให้ล้ม เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่เวลาหยุดเดิน ท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัว มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของคนทั้งคู่ที่ประสานกันเป็นจังหวะ คิมหันต์ค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปลายจมูกโด่งรั้นยังคงคลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนที่แดงก่ำราวกับผลมะเขือเทศสุก พายหอบหายใจโกกอากาศเข้าปอด ดวงตาคู่สวยฉ่ำน้ำและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ประหม่า และ... ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอด คิมหันต์ก้มมองคนในอ้อมแขนที่ซบหน้าลงกับอกแกร่งเพื่อซ่อนใบหน้าแดงก่ำ มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ความหงุดหงิดขุ่นเคืองเมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือเพียงความพึงพอใจอย่างที่สุด "ทีนี้..." เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดใบหูขาวสะอาดที่ขึ้นสีแดงจัด "ยังจะกล้าบอกว่าเรื่องของเธอ... ไม่ใช่เรื่องของฉันอีกไหม... พาย?" พายเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เธอกำลังจะอ้าปากเถียงกลับด้วยฟอร์มเดิมๆ ทว่ายังไม่ทันได้เปล่งเสียงสักแฮก... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับบานประตูกระจกที่ถูกผลักเปิดออกโดยฝีมือของใครบางคนอย่างถือวิสาสะเป็นครั้งที่สองของวัน! "ท่านประธานคะ... เอกสารด่วนจาก... อุ๊ย! ตายจริง ฉันมาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าคะเนี่ย?!" เสียงแหลมสูงของมีนาราที่ร้องอุทานลั่นห้องด้วยความตกใจ พร้อมกับมือเรียวที่ยกขึ้นปิดตาตัวเองแต่แอบแยกนิ้วออกกว้างลิบ ทำให้คิมหันต์และพายผละออกจากกันแทบไม่ทัน พายหน้าถอดสี รีบกระโดดถอยหลังไปสามก้าว จัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เข้าที่ด้วยความลนลาน ขณะที่คิมหันต์หันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยสายตาดุดำทะมึนชนิดที่พร้อมจะฆ่าคนได้ด้วยมือเปล่า! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความฟินปนความมึนของคู่กัดคู่นี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ