ปาร์ตี้กระชับมิตร (ที่ประสาทกิน)

เสียง Bass หนักหน่วงจากลำโพงบลูทูธราคาแพงระยับในห้องจัดเลี้ยงสไตล์ลอฟท์ใจกลางย่านทองหล่อแทบจะกลบเสียงกระซิบกระซาบของพนักงานเกือบร้อยชีวิตในบริษัท ‘K-Estate’ งานเลี้ยงฉลองปิดโปรเจกต์ ‘คิมหันต์’ ถูกจัดขึ้นอย่างหรูหราสมฐานะ แต่บรรยากาศรอบตัวท่านประธานหนุ่มผู้เป็นเจ้าของโปรเจกต์กลับเย็นเยียบราศีกำลังแผ่รังสีอำมหิตออกมาจนคนใกล้เคียงไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง “ดื่มอีกไหมครับ พาย” เสียงทุ้มนุ่มของ ‘ธีรภัทร’ หรือรุ่นพี่ธีร์ สถาปนิกหนุ่มหล่อจากบริษัทพาร์ทเนอร์ ดังแทรกขึ้นท่ามกลางเสียงเพลง พร้อมกับแก้วทรงสูงในมือที่ถูกเลื่อนเข้ามาใกล้ร่างโปร่งของ ‘พาย’ มากขึ้นอีกนิด ดวงตาคมกริบของคนชวนพราวระยับด้วยประกายความเจ้าชู้ที่ปิดไม่มิด พายส่งยิ้มบางๆ ให้รุ่นพี่ เป็นรอยยิ้มแบบสถาปนิกนักออกแบบที่เต็มไปด้วยมารยาททางสังคม แต่แฝงความระมัดระวังตัว มือเรียวรับแก้วมาถือไว้เพียงเพื่อรักษาน้ำใจ “พอดีกว่าครับพี่ธีร์ เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมต้องเข้าไปหน้างานแต่เช้า เกรงว่าตื่นมาจะปวดหัวเอา” “โธ่ ระดับพายซะอย่าง งานดีไซน์ระดับตำนานยังผ่านมาได้แค่นี้สบายมากน่า” ธีร์หัวเราะในลำคอ ขยับเข้ามาประชิดตัวอีกนิดโดยอ้างเสียงเพลงที่ดังกลัว “อีกอย่าง… วันนี้พายแต่งตัวหล่อขนาดนี้ ผมว่าคนมองทั้งงานจนผมเริ่มหึงแล้วนะเนี่ย” คำหยอกเย้าที่เจือความจริงจังเสียจนเกินงามนั้นทำให้พายชะงักไปนิด ดวงตากลมโตฉายแววระแวดระวังขึ้นมาทันที เสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีดำสนิทที่พายเลือกใส่ในคืนนี้ไม่ได้ตั้งใจจะยั่วเย้าใคร แต่มันกลับขับให้ผิวขาวเนียนและสัดส่วนสมส่วนดูโดดเด่นสะดุดตา ทว่า… มันก็เป็นเป้าสายตาของใครอีกคนที่กำลังจ้องมองอยู่จากมุมมืดของห้องเช่นกัน ทางด้าน ‘คิมหันต์’ ที่ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์บาร์อยู่ห่างออกไปไม่ถึงสเมตร ดวงตาคมกราบกราบดุจพญาเหยี่ยวแทบจะพ่นไฟใส่แผ่นหลังของธีร์ให้มอดไหม้เป็นจุล สันจرامนูนคมขึ้นเป็นร่องลึกยามที่ขากรรไกรขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน แก้ววิสกี้ในมือถูกบีบเข้าหากันราวกับมันคือคอของรุ่นพี่ตัวดีที่บังอาจเข้ามาลอยหน้าลอยตาเกาะแกะคนของเขา! *ไอ้รุ่นพี่หน้าหม้อนี่เป็นใครวะ…* คิมหันต์เค้นเสียงฮึดฮัดในลำคออย่างขัดใจ สายตาคมกริบจับจ้องทุกอริยาบถของพายที่ยืนอยู่ไม่ไกล ยิ่งเห็นรอยยิ้มบางๆ ที่พายมอบให้อีกฝ่าย ยิ่งทำให้ต่อมความอดทนของท่านประธานหนุ่มสายซึนระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ตั้งแต่ก้าวเข้างานมา พายกลายเป็นจุดศูนย์กลางของความสนใจ ทั้งสถาปนิกฝ่ายหญิง ฝ่ายชาย หรือแม้แต่พนักงานจากแผนกอื่นต่างก็เดินเข้ามารุมล้อมชื่นชมไม่ขาดสาย และไอ้ท่าทางยิ้มรับ ใจดี เป็นกันเองกับทุกคนนั่นอีก… มันน่านัก! น่าน1ับจับมาฟาดก้นสักทีข้อหาทำตัวเรี่ยราดเสน่ห์เกินเหตุ! “ท่านประธานครับ หน้าบึ้งขนาดนี้ ระวังรอยตีนกาถามหานะครับ” เสียงกระเซ้าเย้าแหย่ของ ‘มีนารา’ หรือมีน เพื่อนสนิทตัวแสบของพายที่ถือวิสาสะเดินเข้ามาหย่อนตัวลงนั่งข้างๆ บนเก้าอี้ทรงสูงดังขึ้น มีนอมยิ้มขบขันพลางจิบไวน์ในมืออย่างสบายใจ ยามมองตามสายตาพิฆาตของเพื่อนสนิทจอมปากแข็งที่กำลังส่องพายกับหนุ่มหล่ออีกคนอยู่ คิมหันต์ปรายตาคมกริบมองเพื่อนสนิทของตัวต้นเหตุด้วยความหงุดหงิดระคนรำคาญ “ถ้าว่างมาก ไปหาอะไรกินซะมีนารา อย่ามานั่งกวนประสาทผม” “อุ๊ย แรงจัง” มีนแสร้งทำเป็นยกมือทาบอกด้วยความตกใจ แต่ดวงตาเป็นประกายวิบวับอย่างรู้ทัน “ฉันแค่จะเตือนด้วยความหวังดีในฐานะเพื่อนสนิทของพายนะคะท่านประธาน… ว่าช่วงนี้พายฮอตมาก มีคนต่อคิวขายขนมจีบเพียบ ถ้าคุณคิมยังมัวแต่ฟอร์มจัด ปากหนัก แล้วก็ยืนทำหน้ายักษ์อยู่แบบนี้ ระวังจะได้กินแห้วกระป๋องแทนกาแฟตอนเช้านะคะ” คำพูดจี้ใจดำของมีนทำให้คิมหันต์ชะงัก ใบหน้าหล่อเหลาที่เรียบตึงอยู่แล้วยิ่งบึ้งตึงหนักขึ้นไปอีก แต่ริมฝีปากหยักกลับเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง สะท้อนความกระวนกระวายที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดขรึม “ใครบอกว่าผมสนใจ…” คิมหันต์เค้นเสียงปฏิเสธเสียงแข็ง ดวงตาคมยังคงมองตรงไปยังจุดที่พายกับธีร์ยืนอยู่ “ผมแค่กลัวว่าพนักงานในบริษัทจะเสียมารยาทจนงานบริษัทเสื่อมเสียชื่อเสียงต่างหาก” “อ๋อเหรอคะ… เสื่อมเสียชื่อเสียง หรือเสียดายกันแน่?” มีนเลิกคิ้วสูง ยิ้มเยาะอย่างรู้ทัน “สายตาคุณนี่แทบจะกินหัวรุ่นพี่ธีร์ของฉันอยู่แล้วนะคิมหันต์ พูดออกมาเถอะค่ะว่าหึง อยากกินพริกยกสวนก็บอก ตรงไปตรงมาแบบผู้ใหญ่เขาทำกันเถอะค่ะ โลกมันหมุนไว” “มีนารา!” คิมหันต์ตบโต๊ะเบาๆ อย่างหมดความอดทน ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความอับอายปนเคืองโกรธ “คุณนี่มัน… สมเป็นเพื่อนกับหมอนั่นจริงๆ แสบพอกัน!” “ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะ” มีนยิ้มหวานหยดย้อย ส่งจูบให้ทีหนึ่งก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง “งั้นฉันไม่กวนท่านประธาน ‘ผู้บริสุทธิ์’ และ ‘โนสนโนแคร์’ แล้วนะคะ เชิญตามสบายเลยค่ะ ระวังหมาคาบไปกินนะ… เตือนแล้วนะ!” พูดจบ มีนก็หัวเราะคิกคักแล้วเดินหายเข้าไปในฝูงชน ปล่อยให้คิมหันต์ยืนเคี่ยวกรำความหึงหวงอยู่ลำพัง ทางด้านพาย หลังจากพยายามหาทางปลีกตัวจากบทสนทนาอันน่าอึดอัดของรุ่นพี่หนุ่มได้สำเร็จด้วยข้ออ้างว่าจะไปเข้าห้องน้ำ ร่างโปร่งก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก บรรยากาศเงียบสงบหน้าห้องน้ำช่วยให้สมองที่ตื้อตันจากกลิ่นแอลกอฮอล์และเสียงเพลงพลอยปลอดโปร่งขึ้น พายยืนพิงผนังเย็นเฉียบ หลับตาลงชั่วครู่เพื่อผ่อนคลายกล้ามเนื้อคอที่ตึงเครียดจากการปั้นหน้ายิ้มมาตลอดทั้งคืน แต่ยังไม่ทันจะได้พักหายใจเต็มปอด ประตูห้องน้ำฝั่งตรงข้ามก็เปิดออก พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่ก้าวออกมาอย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยผสมผสานกับกลิ่นอายบุรุษเพศที่คุ้นเคยเสียยิ่งกว่าอะไรทำ1ให้พายลืมตาขึ้นทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างเล็กน้อยเมื่อพบว่าร่างที่ยืนขวางทางเดินอยู่ตอนนี้ไม่ใช่ใครอื่น… แต่เป็นท่านประธานจอมซึนที่ควรจะยืนทำหน้ายักษ์อยู่แถวเคาน์เตอร์บาร์! “อ้าว… ท่านประธาน” พายกระพริบตาปริบๆ ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ รอยยิ้มกวนๆ ผุดขึ้นที่มุมปากตามนิสัยยามเผชิญหน้ากับคนคนนี้ “นึกว่าติดอยู่กับสาวๆ ในงานซะอีก ทำไมถึงหลงมาแถวนี้ล่ะครับ หรือว่า… เดินตามหาผม?” คิมหันต์ไม่ตอบ ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวพายอย่างรวดเร็วและเด็ดเดี่ยว จนร่างโปร่งต้องถอยหลังไปชนกับผนังห้องน้ำอย่างไร้ทางหนี แรงกดดันจากร่างหนาและสายตาคมกริบที่จ้องมองมาทำให้บรรยากาศรอบตัวร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน “ปากเก่งนักนะพาย” เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความเคืองขุ่น ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ เป่ารดอยู่ข้างแก้ม “ยืนยิ้มรับมุกแป้กๆ ของไอ้รุ่นพี่หน้าหม้อนั่นสนุกมากนักหรือไง หん?” พายหัวเราะในลำคอเบาๆ แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอกด้วยความใกล้ชิดที่อันตรายเกินไป แต่มือเรียวยังคงยกขึ้นดันแผงอกกว้างของอีกฝ่ายไว้เบาๆ ไม่ให้เข้ามาใกล้มากกว่านี้ “หึงเหรอครับ?” พายเลิกคิ้วถามตรงๆ น้ำเสียงเจือความเย้าแหย่ตามประสาคนไม่ยอมคน “ผมก็แค่คุยตามมารยาทประสาคนมนุษยสัมพันธ์ดี… หรือว่าท่านประธานกลัวว่าผมจะหลุดมือไปซะก่อน ถึงได้วิ่งแจ้นตามมาคุมแจแบบนี้ล่ะครับ?” คิมหันต์ชะงัก ดวงตาคมกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังขยับพูดจายียวน ก่อนที่ประกายในดวงตาจะเปลี่ยนเป็นความดุดันและลุ่มลึกขึ้นอย่างน่ากลัว มือหนายื่นออกไปรวบเอวบางเข้าหาตัวอย่างถือวิสาสะ บังคับให้ร่างโปร่งแนบชิดติดกับแผงอกแกร่งจนไม่มีช่องว่าง “ใช่…” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นชิดริมฝีปากแผ่วเบา แต่หนักแน่นและชัดเจนทุกถ้อยคำจนพายสะท้อนวาบไปถึงขั้วหัวใจ “ผมหึง… แล้วก็ไม่อยากให้ใครมองคุณแบบนั้นด้วย พาย” ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ รอยยิ้มกวนๆ บนใบหน้าค้างเติ่งไปชั่วขณะเมื่อได้ยินคำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของคนปากแข็งอย่างไร้การป้องกันตัว คิมหันต์ก้มหน้าลงมาอีกนิด ริมฝีปากหยักแทบจะแนบชิดกับใบหูของคนในอ้อมแขน น้ำเสียงทุ้มนุ่มกระซิบแผ่วพร่าที่ทำให้ลมหายใจของพายสะดุดกึก “จำไว้… ว่าคุณเป็นของ…” ประโยคคำประกาศิตยังไม่ทันได้หลุดออกจากปากจนจบสิ้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเรียกชื่อของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากมุมทางเดินด้านนอกเสียก่อน “พี่พายครับ! ท่านประธาน! อยู่นี่กันนี่เอง… ทางผู้จัดงานตามหาตัวด่วนเลยครับ มีเรื่องด่วนที่ห้องจัดเลี้ยง!” คิมหันต์ผงะถอยหลังด้วยความหงุดหงิดสุดขีด ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความขัดเคืองที่ถูกขัดจังหวะในวินาทีสำคัญ ขณะที่พายเองก็รีบดันตัวออกจากอ้อมแขนแกร่ง ใบหน้าขาวเนียนขึ้นสีแดงก่ำด้วยความเขินอายปนตกใจ ทว่า… ก่อนที่ทั้งคู่จะได้ผละออกจากกันอย่างสมบูรณ์ พนักงานหนุ่มคนที่วิ่งเข้ามาตามก็โผล่พ้นมุมผนังเข้ามาพอดี พร้อมกับดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นสภาพของท่านประธานและสถาปนิกหนุ่มที่ยืนแนบชิดติดกันจนแทบจะรวมร่างอยู่ในมุมอับสายตา! ************************************** ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาจิกหมอนและลุ้นไปกับความซึนของท่านประธานนะคะ พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!