กฎเหล็กข้อใหม่: ห้ามมองคนอื่น

แฟ้มเอกสารดีไซน์โครงการคอนโดมิเนียมลักชัวรีเล่มหนาถูกกระแทกลงบนพื้นโต๊ะทำงานกระจกใส เสียงนั้นดังพอจะทำให้คนที่กำลังก้าวถอยหลังต้องหยุดชะงัก พายกะพริบตาปริบๆ มองเจ้าของร่างสูงโปรดในชุดสูทสั่งตัดพิเศษที่ยืนค้ำหัวอยู่เหนือโต๊ะ รังสีความเย็นชาและแรงกดดันรอบตัวท่านประธานหนุ่มแผ่ซ่านเสียจนเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานส่วนตัวแทบไร้ความหมาย คิมหันต์ไม่ได้พูดอะไรในวินาทีแรก เขาเพียงแต่ใช้สายตาราวกับคมมีดกวาดมองร่างโปร่งตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะแค่นجเสียงในลำคอเบาๆ ซึ่งเป็นสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดที่คนสนิทอย่างพายรู้ดีว่าแปลว่า 'กำลังพายุเข้า' "ผมให้เวลาคุณอธิบายเรื่องเมื่อกลางวันที่ล็อบบี้... สามนาที" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ ทว่ากดดันเสียจนบรรยากาศในห้องอึดอัด คิมหันต์กอดอกแน่น กล้ามเนื้อบริเวณกรามขยับนูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัดจากการขบฟันเข้าหากันอย่างสะกดกลั้นอารมณ์ พายยักไหล่เบาๆ แสร้งทำเป็นเสมองออกไปนอกกระจกใสบานยักษ์ที่สะท้อนภาพตึกระฟ้าของกรุงเทพฯ ยามเย็น เพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหวที่จู่ๆ ก็ตีตื้นขึ้นมาในอก ชายหนุ่มหันกลับมาสบตากับเจ้านายหนุ่มด้วยรอยยิ้มกวนประสาทที่มักจะทำให้คนตรงหน้าสติหลุดได้เสมอ "เรื่องไหนเหรอครับ... เอ้ย, คะ?" พายรีบแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเผลอหลุดปากพูดภาษาถิ่นผู้ชายออกไปตามความคุ้นชิน ดวงตากลมโตไหววูบเล็กน้อยด้วยความตกใจกลัวโดนจับผิด แต่ก็ยังตีสีหน้ามึนตึงสู้สายตา คิมหันต์หรี่ตาลงอย่างจับผิดกับท่าทีลุกลี้ลุกลนนั้น แต่ความหึงหวงที่สุมอกอยู่ทำให้เขาปัดตกความสงสัยเรื่องสรรพนามไปชั่วขณะ "อย่ามาทำเป็นไขสดับ, พาย!" คิมหันต์ก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานมากขึ้น ระยะห่างที่ลดลงทำให้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูกสถาปนิกหนุ่มจนหัวใจกระตุกวูบ "ไอ้รุ่นพี่หน้าหล่อคนนั้น... ธีรภัทร อะไรนั่นน่ะ มันมาทำไมที่แผนกคุณ? แล้วดอกไม้ช่อเบ้อเริ่มเทิ่มบนโต๊ะทำงานคุณ ใครเป็นคนส่งมาให้!" น้ำเสียงที่ราบเรียบเมื่อครู่เริ่มมีคลื่นความเกรี้ยวกราดเจือปนอย่างปิดไม่มิด คิมหันต์แทบคลั่งตายตอนที่เดินลงไปตรวจงานแล้วเห็นรุ่นพี่ตัวดีกำลังยืนส่งยิ้มหวานหยดพร้อมยื่นดอกกุหลาบสีพีชให้สถาปนิกคนโปรดของเขา แถมพายยัง... ยิ้มรับ! ยิ้มให้ผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่เขา! "อ๋อ... พี่ธีร์เหรอคะ" พายจงใจลากเสียงยาวอย่างกวนประสาท ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนออกเพื่อระบายความอึดอัดที่จู่ๆ ก็ก่อตัวขึ้นจากแรงกดดันของคนตรงหน้า "พี่เขาเอาดอกไม้มาแสดงความยินดีที่เราปิดโปรเจกต์ใหญ่ได้ต่างหากล่ะคะ อีกอย่าง... พี่ธีร์เขาก็จีบฉัน เอ้ย, ดิฉัน มาสักพักแล้วนะ หล่อ รวย อบอุ่น แถมยังสเปกสุดๆ อีกต่างหาก ใครจะไม่ชอบล่ะจริงไหมคะท่านประธาน" *เพล้ง!* (เสียงกระเบื้องเคลือบในจินตนาการแตกกระจาย) คิมหันต์แทบอยากจะคว้าคอเสื้อคนกวนประสาทมาเขย่าแรงๆ ให้หายหมั่นไส้ ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะผสมความน้อยเนื้อต่ำใจที่พยายามเก็บกดไว้ภายใต้มาดนิ่ง สันจมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยตามแรงหายใจกระฮืดกระหอบ "คุณไม่มีสิทธิ์!" คิมหันต์ตบโต๊ะเสียงดังสนั่นจนพายสะดุ้งโหยง ถอยหลังกรูดจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะด้านหลัง "ผมไม่อนุญาตให้ใครหน้าไหนมาจีบคุณทั้งนั้น! จำใส่สมองเอาไว้ซะพาย... นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป กฎเหล็กข้อใหม่ของบริษัทเราคือ 'ห้ามให้ใครมาจีบคุณเด็ดขาด!' และห้ามคุณไปยิ้มเรี่ยราดให้ไอ้หน้าไหนทั้งสิ้น!" คำสั่งเผด็จการที่หลุดออกมาจากปากของประธานหนุ่มผู้แสนเย่อหยิ่งทำเอาพายอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับตรรกะสุดโต่งของคนตรงหน้า สถาปนิกหนุ่มรู้สึกเหมือนเลือดในกายสูบฉีดขึ้นมาที่ใบหน้าจนร้อนผ่าว ทั้งโกรธ ทั้งขัดใจ และ... หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นระรัวผิดจังหวะกับคำประกาศิตแสดงความเป็นเจ้าของนั้น พายสูดหายใจเข้าลึกๆ ดันตัวเองออกจากขอบโต๊ะ ก้าวเข้าไปประชิดตัวร่างสูงที่สูงกว่าตนเองเกือบหนึ่งช่วงตัว ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีนิลที่กำลังไหวระริกด้วยความโกรธและหึงหวงอย่างไม่เกรงกลัว "เดี๋ยวก่อนนะคะท่านประธาน... เมื่อกี้คุณว่ายังไงนะ?" พายเน้นย้ำทีละคำ น้ำเสียงเจือความเยาะหยันที่ปิดไม่มิด "ออกคำสั่งเด็ดขาดเรื่องห้ามคนอื่นมาจีบ... ในฐานะอะไรไม่ทราบคะ? เจ้าหนี้? เจ้านาย? หรือว่า... สามี?" คำถามทิ้งท้ายที่จงใจหยิกแกมหยอกทำเอาคิมหันต์ถึงกับชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความอึมครึมและกระแสไฟฟ้าแปลกประหลาดที่วิ่งพล่านไปทั่วผิวหนัง ดวงตาคมมองริมฝีปากที่ขยับพูดคำว่า 'สามี' ด้วยความท้าทายนั้นอย่างเผลอไผล คิมหันต์ก้มตัวลงมา ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากใบหน้าเนียนใสของสถาปนิกหนุ่มเพียงคืบเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มสากจนพายต้องหลบตาลงเล็กน้อย แต่ทว่ามือหนากลับเอื้อมไปคว้าเอวบางเอาไว้รั้งเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วโดยที่พายไม่ทันตั้งตัว ร่างกายทั้งสองแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นและจังหวะหัวใจที่เต้นรัวไม่เป็นจังหวะของกันและกัน "อยากรู้เหรอว่าในฐานะอะไร..." คิมหันต์กระซิบชิดริมหูกระจ่างใส เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าจนสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของคนฟัง "งั้นก็ลองเป็นแฟนผมดูสิ... แล้วคุณจะรู้ว่าผมมีสิทธิ์แค่ไหน" พายเบิกตากว้าง สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ คำสารภาพที่มาพร้อมกับการกระทำอุกอาจทำเอาสถาปนิกหนุ่มพูดไม่ออก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุกระดูกซี่โครงออกมาข้างนอก ความซึนเดระเระที่เคยมีพังทลายลงไม่เป็นท่าในอ้อมแขนแกร่งนี้ ก่อนที่พายจะทันได้เรียบเรียงคำพูดเพื่อสวนกลับประโยคกำกับความรู้สึกนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท พร้อมๆ กับบานประตูห้องทำงานที่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องรออนุญาต "คิม! ฉันโทรหาคุณตั้งนานทำไมไม่รับสาย... อุ๊ย!" เสียงหวานแหลมของมีนารา เพื่อนสนิทตัวแสบของพายที่ควบตำแหน่งลูกสาวนักลงทุนรายใหญ่ของบริษัทดังขึ้นกลางห้อง พร้อมกับดวงตากลมโตที่เบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อเห็นภาพประธานหนุ่มสุดเนี๊ยบกำลังโอบกอดสถาปนิกคนโปรดแนบชิดติดโต๊ะทำงานในท่าทางที่ชวนคิดไปไกลโข คิมหันต์สบถเบาๆ ในลำคอด้วยความหงุดหงิดระคนเสียดาย เขายอมผ่อนแรงอ้อมกอดลงอย่างจำใจ แต่สายตายังคงจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่เผยอค้างด้วยความตกใจของพายไม่วางตา ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างและเดินทางร่วมกันมาจนถึงตอนนี้เสมอนะคะ ---