รอยร้าวเล็กๆ

“คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร... ถึงได้กล้ามาตัดสินใจเรื่องชีวิตของผมแบบนี้” น้ำเสียงทุ้มต่ำของคิมหันต์ไม่ได้มีความเกรี้ยวกราดแบบที่มักใช้กับลูกน้องในที่ประชุม แต่มันกลับเย็นเฉียบเสียจนคนฟังรู้สึกเหมือนถูกแช่แข็ง พายยืนนิ่งอยู่หน้าห้องรับรองของร้านอาหารหรู มือที่ถือแฟ้มงานสั่นน้อยๆ จนต้องกำแน่นเพื่อระงับอาการ สถาปนิกหนุ่มตั้งใจจะเอาแบบร่างโปรเจกต์ใหม่มาให้เจ้านายตรวจแก้ก่อนนัดประชุมด่วนในวันพรุ่งนี้ แต่สิ่งที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้ฝีเท้าของเขาหยุดกึกราวกับถูกสาป ภายในห้องรับรองที่เป็นกระจกใส คิมหันต์ไม่ได้อยู่ตามลำพัง เขากำลังยืนเผชิญหน้ากับผู้หญิงคนหนึ่ง—หญิงสาวร่างโปร่งในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ดูคุ้นตาเสียจนพายอยากจะหลับตาหนี เธอคือ ‘รินรดา’ แฟนเก่าที่คิมหันต์เคยเล่าว่าจบกันไปนานแล้ว แต่วันนี้... มือของรินรดากำลังสัมผัสอยู่ที่ปกสูทของประธานหนุ่มอย่างถือวิสาสะ “ก็เพราะฉันเคยเป็นคนที่คุณรักมากที่สุดไงคะคิม” เสียงหวานหยดของรินรดาลอยผ่านผนังกระจกเข้ามา “คนเราต่อให้แยกทางกันไปนานแค่ไหน สุดท้ายก็มักจะกลับมาหาที่ที่ตัวเองคุ้นเคยอยู่ดี... คุณปฏิเสธไม่ได้หรอกว่าคืนนั้นที่คุณเมา คุณเรียกชื่อฉัน” พายรู้สึกเหมือนมีก้อนหินหนักอึ้งพุ่งเข้ามาอัดกลางอก ลมหายใจสะดุดจนเจ็บแปลบไปทั่วช่องท้อง ความมั่นใจที่เคยมีว่าตัวเองคือคนพิเศษเพียงคนเดียวที่คิมหันต์เปิดใจให้เริ่มแตกร้าวเหมือนกระจกที่ถูกกระแทก คิมหันต์ไม่ตอบโต้ทันที เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะปัดมือนั้นออกอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด สายตาที่เขามองรินรดาไม่ได้มีประกายไฟแห่งความรักหลงเหลืออยู่ แต่มันเป็นสายตาของความเหนื่อยหน่ายที่ซ่อนเร้นความขมขื่นบางอย่างเอาไว้ “สิ่งที่รินทำในอดีต มันฝังรากลึกเกินกว่าที่ผมจะมองข้ามได้” คิมหันต์กล่าว พลางหันหลังให้หญิงสาว “และที่สำคัญ... ตอนนี้ผมมีสิ่งที่ต้องรักษามากกว่าอดีตที่ตายไปแล้ว” พายไม่รอฟังคำตอบต่อ เขาหมุนตัวกลับทันที ฝีเท้าที่รีบร้อนทำให้รองเท้าหนังกระทบพื้นจนเกิดเสียงดังผิดปกติ หัวใจของเขาเต้นรัวเหมือนกลองรบ พายเกลียดความรู้สึกนี้ เกลียดการที่ตัวเองต้องมาแอบฟังเรื่องส่วนตัวของเจ้านาย เกลียดความอ่อนไหวที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับใครนอกจากผู้ชายที่ปากร้ายใจดำคนนี้ *‘รินรดา... รักแรกที่ใครๆ ก็พูดถึงงั้นเหรอ’* พายรีบเดินเลี่ยงออกมาที่ลานจอดรถ ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่ปะทะผิวไม่ได้ช่วยให้เขาสงบลงเลยแม้แต่น้อย เขาไม่เคยคิดเลยว่าในวันที่เขากำลังจะเริ่มเปิดใจและข้ามเส้นแบ่งระหว่างเจ้านายกับลูกน้อง ความจริงอันโหดร้ายจะเดินเข้ามาตบหน้าเขาฉาดใหญ่เช่นนี้ “พาย!” เสียงเรียกที่คุ้นหูทำให้พายชะงัก ร่างสูงของธีรพัตเดินเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้มที่ดูใจดีเสมอ รุ่นพี่สถาปนิกคนนี้มักจะมีเซนส์ในการปรากฏตัวถูกที่ถูกเวลาเสมอ แต่วันนี้พายไม่มีอารมณ์จะหยอกล้อเหมือนเช่นทุกครั้ง “สีหน้าดูไม่ดีเลยนะ มีเรื่องอะไรให้พี่ช่วยไหม?” ธีรพัตขยับเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ พายถอยหลังหนึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ “เปล่าครับ ผมแค่... เพิ่งเห็นอะไรที่ไม่อยากเห็นมา” พายพยายามฝืนยิ้ม แต่มันกลับดูเหมือนการแสยะยิ้มเสียมากกว่า “อ้อ... เรื่องคุณคิมหันต์กับแฟนเก่าน่ะเหรอ?” ธีรพัตเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยความเห็นใจที่ดูจงใจเกินพอดี “ในวงการนี้ใครๆ ก็รู้ว่าสองคนนั้นเขา ‘ตัดกันไม่ขาด’ หรอกนะ พาย... อย่าเอาตัวไปเสี่ยงกับคนที่มีพันธะทางใจอยู่เลย” คำพูดของธีรพัตเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟที่กำลังมอดไหม้อยู่ในใจพาย เขาไม่ได้เจ็บปวดเพราะถูกหักหลังในทางชู้สาวอย่างเดียว แต่เขาสงสัยว่าตัวเองกำลังกลายเป็น ‘ตัวแทน’ ของใครบางคนหรือเปล่า ในจังหวะที่พายกำลังจะหันหลังเดินหนีไปที่รถ แรงกระชากจากทางด้านหลังก็ทำให้ร่างของเขาเซไปปะทะกับแผงอกแกร่งที่คุ้นเคย กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ของคิมหันต์โชยปะทะจมูก “ใครอนุญาตให้เดินหนีตอนที่ผมยังไม่สั่ง?” เสียงของคิมหันต์เย็นชาจนน่าขนลุก พายหันกลับไปสบตากับดวงตาคู่คมที่จ้องเขม็งมาทางเขาและธีรพัตสลับกัน คิมหันต์ดูหงุดหงิด—ไม่สิ เขากำลังโกรธ รังสีอำมหิตแผ่กระจายออกมาจนคนรอบข้างต้องรีบเดินเลี่ยง “ผมมีงานต้องรีบไปจัดการครับ ท่านประธาน” พายตอบเสียงเรียบ พยายามดึงแขนตัวเองออกจากการเกาะกุม “งาน?” คิมหันต์แค่นหัวเราะ ก่อนจะเหลือบไปมองธีรพัตที่ยืนนิ่ง “งานหรือว่า ‘คน’ กันแน่ที่ทำให้คุณลืมหน้าที่ตัวเอง” มือหนาบีบต้นแขนพายแน่นขึ้นจนคนตัวเล็กนิ่วหน้า คิมหันต์ก้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน เสียงกระซิบของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความกดดัน “อย่าหาว่าผมไม่เตือน... อย่าคิดจะไปไหนกับใครทั้งนั้นจนกว่าผมจะเคลียร์เรื่องของคุณให้จบ” พายหัวใจเต้นผิดจังหวะ ไม่ใช่เพราะความรัก แต่เพราะความไม่เข้าใจในสถานการณ์ที่เขากำลังถูกขังไว้ในรอยร้าวของความสัมพันธ์ที่เขายังไม่ได้เป็นคนเริ่ม เขากำลังจะอ้าปากเถียง แต่แล้วเสียงรองเท้าส้นสูงของรินรดาที่เดินตามออกมาจากห้องรับรองก็ดังขึ้น... เธอหยุดยืนอยู่ห่างจากพวกเขาไม่กี่ก้าว แววตาของเธอเปลี่ยนจากความอาลัยอาวรณ์เป็นความเย็นชาที่จ้องมองมายังพายราวกับจะกรีดให้เป็นแผล “คิมคะ... นี่เหรอคะ เหตุผลที่คุณไม่เหลือที่ว่างให้ริน?” รินรดาถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความร้ายกาจ คิมหันต์หันกลับไปเผชิญหน้ากับเธอ โดยที่มือยังคงโอบเอวพายไว้แน่น พายรู้สึกได้ถึงไออุ่นจากฝ่ามือของอีกฝ่าย แต่มันกลับทำให้เขารู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง "ใช่" คิมหันต์ตอบสั้นๆ ก่อนจะก้มลงมากระซิบที่ข้างหูพายด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังหยุดหายใจ "และเตรียมตัวไว้ให้ดี... เพราะหลังจากคืนนี้ เรื่องของเรามันจะไม่จบลงง่ายๆ แบบที่คุณคิด" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ยังคงติดตามและร่วมลุ้นไปกับรอยร้าวที่กำลังขยายตัวขึ้นในใจของพายนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ